JEAN EUSTACHE
Luc Béraud was Jean Eustaches regie-assistent bij drie films – La Maman et la Putain (1973), Mes petites amoureuses (1974) en Une sale histoire (1977) – en bundelde ruim 40 jaar later zijn ervaringen in een ‘making of’.
PULP FICTION
Naast essays zijn er ook een pak boeken verschenen over American Independent Cinema. Maar twee auteurs steken er met kop en schouder boven uit. John Pierson en Peter Biskind. Zij leverden referentiewerken af. Het ene al wat beter dan het andere.
SKOPIUMSCHUIVERS
In het kielzog van Film Fest Gent duikt Paya Germonprezs boek ‘Skopiumschuivers’, gekoppeld aan een tentoonstelling in de Zwarte Zaal van KASK gecoördineerd door Edwin Carels, in het woelige Gentse culturele leven tijdens de seventies. Het via getuigenissen vertelde verhaal van de dolle beginjaren van stadsbioscoop Studio Skoop, met name de periode van 1970 tot 1982, is tegelijk ook een reconstructie van een rebelse sfeer. Een nostalgische maar vooral ook inspirerende tijdmachine.
SERGE TOUBIANA
“L’amour du cinéma se joue dans l’enfance,” aldus Serge Toubiana in zijn memoires Les fantômes du souvenir, “pour moi ce furent les westerns, les péplums ou les films comiques avec Jerry Lewis. Mon premier souvenir de cinéma remonte à La strada, que j’ai vu avec mes parents à l’âge de six ans. Depuis, le cinéma est entré dans ma vie. Il n’en est plus jamais sorti. J’ai grandi avec lui et lui m’a vu grandir. (…) C’est ce parcours subjectif avec le cinéma, de l’enfance à l’âge adulte, dont j’ai voulu faire le récit.” Een verhaal van herinnering en transmissie, van een cinefiel en de wereld die hij heeft zien veranderen.
THE ROAD
“Je stopt heel wat tijd in het schrijven van een boek, je zou er niet moeten over praten. Je kan er beter aan werken” zei de 73-jarige Amerikaanse auteur Cormac McCarthy onlangs in een gesprek met Oprah Winfrey n.a.v. zijn met de Pulitzer Prize bekroond boek The Road. Het was pas het derde interview ooit van de legendarische literaire kluizenaar die geldt als de grootste levende Amerikaanse schrijver. De auteur van No Country for Old Men onderzoekt als geen ander de relatie tussen mannelijkheidscultus, geweld en het Amerikaanse Westen.
KATHRYN BIGELOW
“Ze zullen denken dat Kathryn Bigelow een Oost-Europees pseudoniem voor een man is,” kreeg de cineaste n.a.v. Point Break te horen van haar toenmalige man James Cameron, “want vrouwen filmen actie zo niet. Het zal boeiend zijn om te zien hoe de wereld op jou reageert.” Verdeeld zou blijken.
THE GIRL ON THE TRAIN
Zijn boeken bijna altijd beter dan films – want diepgaander en een speelterrein voor je verbeelding – en is een literatuurverfilming steevast slechter dan de originele roman? Of zegt één beeld inderdaad meer dan duizend woorden en kan je daarom maar beter een boekverfilming (lees: film) bekijken dan (lees)tijd te verliezen door een (verfilmd) boek te lezen? En wat met schrijvers: is hun leven en artistieke activiteit wel (boeiend genoeg om) in filmbeelden te vatten?
NIGHT AND THE CITY: Richard Widmark in Jules Dassins film noir
Steeds meer Franse cinefielen en critici gieten hun filmgeheugen in boekvorm. Na Serge Toubiana met ‘Les fantômes du souvenir’ is er nu Pierre Rissient met ‘Mister Everywhere’. De memoires van een man die in Todd McCarthy’s documentaire werd omschreven als ‘Man of cinema’. Portret, in zijn eigen woorden, van een veelzijdig man en ontdekker van obscure talenten.
VIDEODROME
“De jaren 80 waren niet mijn favoriet film decennium,” zegt William Friedkin in zijn voorwoord bij Le Cinéma de Starfix: Souvenirs du Futur, “maar met zijn iconografie, nauwgezetheid en respect voor de onderwerpen was het door een stel jonge Turken gecreëerde magazine Starfix een voor filmmakers gedroomd fanblad.”
MICHAEL CIMINO
Toen Michael Cimino op 2 juli stierf was het exact 20 jaar geleden dat zijn laatste film, Sunchaser, in première ging. Haast op hetzelfde moment verscheen Michael Cimino: Les voix perdues de l’Amérique waarin Jean-Baptiste Thoret schrijft over zijn tocht, samen met Cimino, door het Amerika van de filmmaker.