ORSON WELLES

“Ik wil niet blijven horen dat Charles Dickens een klootzak was,” zegt Orson Welles (1915-1985) in MY LUNCHES WITH ORSON, “ik ben niet geïnteresseerd in de artiest maar in zijn werk”. Honderd jaar na zijn geboorte blijft Welles’ werk indruk maken. Parels zoals Citizen Kane, The Magnificent Ambersons, The Lady from Shanghai, Mr. Arkadin, Touch of Evil, Chimes at Midnight en F for Fake boeien nog altijd. Maar de legendarische Amerikaanse filmmaker blijft ook als mens fascineren. Daarom is het door Peter Biskind geredigeerde MY LUNCHES WITH ORSON interessant. Het beeld dat deze ‘gesprekken van Henry Jaglom en Orson Welles’ ophangen van de theater- en filmmaker situeert zich tussen dat van de oplichter gecreëerd in kritische biografieën en dat van genie zoals zijn fans hem portretteren.

Lees meer »

DAVID FINCHER: The Social Network

“Film is verbonden met wetenschap, technologie en vakmanschap,” zegt David Fincher, “maar echt essentieel is de manier waarop je emoties communiceert aan een publiek. Niemand gaat naar de bioscoop alleen maar om een perfect beeld te zien”. Aldus de beeldtovenaar van Seven, Fight Club, Panic Room en Zodiac.

Lees meer »

MR ARKADIN: Bij Orson Welles is film ook filosofie

Het interviewboek ‘Filmisch verlangen: Film als filosofie’ van de met de Vrije Universiteit Brussel verbonden professoren Luc Deneulin en Johan Swinnen is nu ook in Franse vertaling ‘Visions: Philosophie et cinéma’ beschikbaar. Dat mag ook wel want is een bijzonder interessante publicatie. “Fotografie en film weerspiegelen de wereld en geven er tegelijk vorm aan”, schrijven de auteurs in het voorwoord bij ‘Visions: Philosophie et cinéma’, “de camera verandert én interpreteert de wereld rondom ons.” Via gesprekken met filosofen peilen de auteurs naar hoe film ons de wereld anders leert zien.

Lees meer »

DAVID CRONENBERG: Op de set van Maps to the Stars

“Het was nooit mijn opzet om mensen enkel maar angst aan te jagen,” zei David Cronenberg ons toen we hem Skype-gewijs face-to-face interviewden op 12 juni 2014 (Gent-Toronto), “vooral toen men me ‘The Baron of Blood’ noemde vroeg men vaak ‘is het liefste wat je doet mensen doen schrikken?’ Maar dat vanachter een stoel verschijnen en ‘boe’ roepen interesseert me niet. Nu niet en toen evenmin. Wat mij wèl boeit is het onderzoeken van de human condition. Het gaat me om emoties en menselijke relaties en nooit om spielerei”.

Lees meer »

EXISTENZ

Hoe kan je organisaties beter laten functioneren? Door er het denken in terug te brengen luidt de stelling van Luc Peters. Beslist een uitdagend standpunt. Even opmerkelijk is zijn aanpak die erin bestaat via kunstvormen als film en literatuur de wereld van organisaties te openen en aspecten zoals identiteit, team-dynamiek en management te belichten. In ‘Cliché & organisatie. Denken met Deleuze & film’ fileert deze voormalige manager die filosofie én marketing studeerde andere boeken over organisaties. Maar hij introduceert vooral ook een heel eigen visie die hij staaft met de ideeën van baanbrekende filosofen (Deleuze, Heidegger, Sloterdijk) en de films van visionaire cineasten (de Coen Brothers, Cronenberg, Antonioni, Tarkovski).

Lees meer »

LE MEPRIS: Cinema waar Serge Daney van hield

Toen Serge Daney stierf in 1992 gold hij als de beste en meest invloedrijke naoorlogse Franse filmcriticus. Bijna 20 jaar later weten weinigen nog wat hij bedoelde met ‘passeur’, ‘ciné-fils’ en ‘la maison cinéma’. Gelukkig kunnen we nu in het Nederlands kennis maken met Daneys gedachten en teksten. Octavo publiceert naast de autobiografie Volharden ook het essaybundel Een ruimte om in te bewegen. Inspirerende lectuur.

Lees meer »

BEING THERE: Hal Ashby

“Hal Ashby heeft zo’n light touch dat sommigen die met hem werkten niet eens zeker zijn dat hij de film geregisseerd heeft” stelt Jack Nicholson. Straffer nog, veel filmliefhebbers kennen Harold and Maude, The Last Detail, Shampoo, Coming Home en Being There maar weinigen weten dat ze gemaakt werden door Hal Ashby (1929-1988). “Ashby is nu grotendeels vergeten omdat hij de tegenslag had te sterven aan het einde van de jaren 80,” schrijft Peter Biskind, “maar hij heeft de meest opmerkelijke reeks films neergezet van alle jaren 70 regisseurs”.

Lees meer »

JEAN-LUC GODARD

Jean-Luc Godard filmt nog steeds, dat bewees hij in 2014 met Adieu au langage en Ponts de Sarajevo, maar hij wordt steeds onzichtbaarder. Wat in dit multimedia- en internet tijdperk vrij ongewoon is. Maar hij blijft een naam, een gezicht, een icoon. Gelukkig zijn er interessante boeken die de mythe JLG trachten te vatten en duidelijk. Zoals Colin MacCabe’s onorthodoxe biografie ‘Godard, a portrait of the artist at 70’.

Lees meer »