>Articles by " Ivo De Kock"

THE SPY WHO LOVED ME
“De doorsnee held heeft een super ego, een gevoel van onoverwinnelijkheid en een doodswens. Hij is lichtjes gestoord, niet?” Roger Moore (1927-2017) is niet meer. De acteur die eigenlijk een komisch genie was maar vooral bekend werd als romantisch held relativeerde alles, inclusief zichzelf. Het is geen toeval dat de man die 7 maal 007 speelde van Ian Flemings James Bond een tongue in cheek held maakte. Met charme en een stevige knipoog. Roger Moore speelde, zeker als Bond, tegelijk een personage en een commentaar op dat personage. Hij was ook een man zonder kapsones, zoals we mochten vaststellen toen we hem in 1985 interviewden in Deauville voor zijn laatste Bond-optreden, A View to a Kill.
Lees meer »

SERGE TOUBIANA
“L’amour du cinéma se joue dans l’enfance,” aldus Serge Toubiana in zijn memoires Les fantômes du souvenir, “pour moi ce furent les westerns, les péplums ou les films comiques avec Jerry Lewis. Mon premier souvenir de cinéma remonte à La strada, que j’ai vu avec mes parents à l’âge de six ans. Depuis, le cinéma est entré dans ma vie. Il n’en est plus jamais sorti. J’ai grandi avec lui et lui m’a vu grandir. (…) C’est ce parcours subjectif avec le cinéma, de l’enfance à l’âge adulte, dont j’ai voulu faire le récit.” Een verhaal van herinnering en transmissie, van een cinefiel en de wereld die hij heeft zien veranderen.
Lees meer »

NERUDA
De Chileense cineast Pablo Larrain (° 1976) is een nog jonge filmmaker, hij rondde net de kaap van de 40, die met zeven langspeelfilms een beperkt maar gediversifieerd en fascinerend oeuvre opbouwde en de status van auteur verwierf. In 2016 liep hij in de kijker met twee heel verschillende films, twee portretten van nationale iconen. De Amerikaanse presidentsvrouw Jacqueline Kennedy in Jackie en de Chileense communistische dichter Pablo Neruda in Neruda. Geen klassieke biopics en evenmin heldendichten (“We bouwen geen monumenten” benadrukt Larrain) maar eigenzinnige, brutale, persoonlijke en sterk uitvergrote portretten van individuen die opgejaagd worden door hun samenleving. Plastische en viscerale cinema met zorg geboetseerd door de uitzonderlijke stilist en auteur die Pablo Larrain is.
Lees meer »

DAYS OF HEAVEN
Met een oeuvre van amper 4 films, legendarische mediaschuwheid, 20 jaar zelfgekozen exil en onverschilligheid tegenover Hollywood, is Terrence Malick een even excentriek als enigmatisch filmmaker. Zijn visuele en poëtische symfonieën Badlands, Days of Heaven en The Thin Red Line herschreven de filmtaal. The New World is volgens de picturale dichter een pure filmervaring die over het publiek rolt.
Lees meer »

HAILE GERIMA
Een veelfilmer is de in Ethiopië geboren en tijdens de sixties naar de V.S. geëmigreerde onafhankelijke cineast Haile Gerima niet. Maar de regisseur van Sankofa en Teza heeft boeiende dingen te vertellen over blanke mainstream cinema, zwarte filmmakers, problematische filmrestauraties, dekolonisering van de geest, de Afrikaanse diaspora, de nood aan verzet en de verheerlijking van ‘zijn’ filmcollectief L.A. Rebellion.
Lees meer »

PLANET TERROR
“De films van Quentin Tarantino zijn films met een jaren 70-geest,” zegt Desperado en Machete-regisseur Robert Rodriguez over zijn kompaan van de vampierenmisdaadactiefilm From Dusk Till Dawn en de B-film hommage Grindhouse, “die van mij zijn doordrongen van de jaren 80”.
Lees meer »

ALAIN RESNAIS
“Ik maak films als een knutselaar die met betekenissen en beelden bezig is zonder aan vorige films te denken,” zei Alain Resnais tijdens het jongste Festival van Cannes, “ik tracht nooit in herhaling te vallen, dus wanneer ik had gezien dat er iets in Vous n’avez encore rien vu zat dat een testament kon lijken dan had ik de film nooit gemaakt”. De ondertussen 90-jarige Franse cineast wil niet alleen van geen ophouden weten (na zijn door de media als afscheidsfilm voorgestelde nieuwste werk sleutelt hij aan het scenario van de komedie Aimer, boire et chanter, vanzelfsprekend “iets compleet anders”), hij weigert ook om zich te laten opsluiten in een ‘verklarend’ vakje.
Lees meer »

LES 400 COUPS
Bij François Truffauts overlijden in 1984 schreef Eric Rohmer “het scherm was zijn leven”. Zelf zag de man die van film hield zich als “een man van gevoelens”. Emoties die tot leven komen in de 11 films van deze collectie.
Lees meer »

WONDERSTRUCK
“Cinema, dat is de dood aan het werk filmen” zei Jean Cocteau. De melancholische onafhankelijke Amerikaanse filmmaker Todd Haynes vervangt ‘dood’ door ‘leven’ en loodst ons binnen in een wonderlijk kabinet vol emotionele verhalen over verbeelding, het verleden en de tijd die voorbijgaat. Van Poison tot Wonderstruck, een filmleven lang.
Lees meer »

JONATHAN DEMME
Woensdag overleed de Amerikaanse filmmaker Jonathan Demme aan de gevolgen van slokdarmkanker en hartproblemen. Zijn familie vroeg fans om geen bloemen te geven maar te doneren aan ‘Americans for immigrant justice’, een organisatie die immigranten beschermt tegen de heksenjacht van Donald Trump. Het typeert de progressieve cineast die Demme was, een man die met twee voeten in de realiteit stond en iemand voor wie de menselijke maat cruciaal was. Vandaar zijn keuze voor films op het ritme van muziek en het leven. Echt, emotioneel en empathisch.
Lees meer »