Als hedendaagse Frank Capra is Frank Darabont (The Shawshank Redemption, The Green Mile) een meester in het dooreenweven van realiteit, fantasie en moraliteit. The Majestic lijkt een naïef sprookje over een jonge scenarist met geheugenverlies die, wanneer hij «per ongeluk» in een Californisch stadje belandt, zowel zijn identiteit herontdekt als zijn integriteit herwint.
Een Gus Van Sant-film herken je aan de beelden. En soms alleen al aan de persfoto’s. Zoals die van Paranoid Park, zijn lowbudgetfilm met en over jongeren. De gecaste acteurs, hun lichaamshouding, de kleren, de manier waarop ze in beeld gebracht zijn: alles draagt de Van Sant stempel. Ook de locatie: Portland. Kortom, een nieuwe trip (met skaters i.p.v. illegale Mexicanen) in het vertrouwde universum van debuutfilm Mala Noche.
“It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing”. Het zonder vermelding van Faulkner geleend citaat waar de Engelstalige versie van Malpertuis mee begint, was ongetwijfeld niet de beste manier om deze barokke en moeilijk te begrijpen fantasy van Harry Kümel te verkopen aan het Cannespubliek anno 1972. Achterdochtige geesten zien er zelfs een veroordeling van de film in.
“Abba’s Dancing Queen is voor mij de meest melancholische, mooiste song ooit” bekent regisseur Panos Cosmatos. Dat kan vreemd lijken omdat zijn twee in heavy metal en horror gedrenkte koortstrips Beyond the Black Rainbow (2010) en Mandy (2018) even ver verwijderd zijn van de Zweedse pop kitsch als van de pulp actiecinema van Panos vader George P. Cosmatos (The Cassandra Crossing, Rambo II).
Op vrijdag 4 april dreigt Sint-Niklaas weer een beetje op stelten te staan. Die avond gaat immers Man tegen macht in première en de dramatische documentaire van Jef Maes over de controverse die vorig jaar ontstond omtrent de reorganisatie van de stedelijke reinigingsdienst en het genegeerde referendum zorgt voor enige nervositeit in het stadhuis. Maar, “wie recht in zijn schoenen staat hoeft niet nerveus te zijn,” knipoogt de filmmaker.
THE MAN WHO FELL TO EARTH: Pop- en filmster David Bowie
Met het enigmatische The Man Who Fell to Earth realiseert de Britse cineast Nicolas Roeg in 1976, een jaar voor Star Wars, een sciencefiction drama mijlenver verwijderd van de space opera. Rockster David Bowie debuteert als androgene buitenaardse bezoeker in een film die door zijn bizarre structuur en uitdagende ambiguïteit Roegs reputatie van experimenteel cineast versterkt. Veertig jaar later blijft de cultfilm overeind door zijn visuele pracht en emotionele kracht.
feb 18, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, dvd, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Terry Gilliams The Man Who Killed Don Quixote: Een levenswerk als ode aan de verbeelding
The Man Who Killed Don Quixote
Na een sisyfusarbeid van 20 jaar heeft Terry Gilliam een ook door Orson Welles gekoesterd Don Quichote project eindelijk afgerond. The Man Who Killed Don Quixote, een film die Keith Fulton en Louis Pepe inspireerde tot twee documentaires (Lost in La Mancha en He Dreams of Giants), weerspiegelt deze lange tocht en is vooral een ode aan de verbeelding.
“Voor mij is Dziga Vertov als een fontein die onze dorst maar blijft lessen, ook wanneer de bron is drooggelopen” zei filmmaker Chris Marker, net zoals Jean-Luc Godard een hevige fan van de Russische avant-gardist, filmtheoreticus en documentairemaker. Dziga Vertov (1896-1954) is meer dan Eisenstein dé cineast van de Russische Revolutie en behoort tot de belangrijkste pioniers uit de filmgeschiedenis. Zijn meesterwerk Man With A Movie Camera is nu op dvd uit.
The Man with the Golden Arm schreef geschiedenis dankzij de iconische generiek van Saul Bass en Otto Premingers ongemeen realistische schets van drugsverslaving. Het was echter ook een extreme tragedie over obsessie.
Cannes gaf David Cronenbergs Maps to the Stars het etiket ‘Hollywood-satire’ mee. Ten onrechte want het is een tragisch surrealistisch drama over streven naar vrijheid en onsterfelijkheid. “Niet enkel in Hollywood trachten mensen wanhopig hun bestaan te affirmeren,” aldus Cronenberg. Maps to the Stars is een schrijnende ‘Ik besta!’ schreeuw.