“It makes my heart sad, a world without human beings has no center to it” zegt Jack Crabbs Indiaanse grootvader Old Lodge Skins in Little Big Man, Arthur Penns ontluisterend western epos uit 1970 over de genocide van de Amerikaanse indianen. De blanke indiaan Jack heeft zelf geen middelpunt, is noch bij de blanken noch bij de ‘human beings’ (de indianen) thuis. Moreel staat hij wel aan de kant van de indianen, een volk dat volgens de naar zijn favoriete ‘scalp’ verwijzende Old Lodge Skins gelooft dat “everything is alive. Not only man and animals. But also water, earth, stone. And also the things from them… like that hair. The man from whom this hair came, he’s bald on the other side, because I now own his scalp! That is the way things are. But the white man, they believe EVERYTHING is dead. Stone, earth, animals. And people! Even their own people! If things keep trying to live, white man will rub them out. That is the difference.”
Schijn bedriegt in de wereld van Todd Field. In the Bedroom opent met idyllische beelden van een kuststadje maar onthult snel verstoorde relaties en problematische gevoelens van verdriet en wraak. Pijn omwille van verlies en verlangen naar eigen rechtspraak raakten in post 9/11 Amerika een gevoelige snaar. Little Children begint met een onheilspellend maar misleidend bericht dat de harmonie in een voorstedelijke gemeenschap verstoort.
Vijf jaar na In the Bedroom regisseert Todd Field met Little Children pas zijn tweede film. Volgens hem zijn “zesde werkstuk want ik nam mijn kortfilms even serieus”. Ernst die geërfd lijkt van Stanley Kubrick, de cineast dankzij wie Field bekend werd via de rol van pianist Nick Nightingale in Eyes Wide Shut.
JANIS: LITTLE GIRL BLUE: Door Janis te zijn veranderde ze de wereld
“Janis Joplin weigerde zich te onderwerpen aan de regels op het vlak van ras, sekse en sociale positie” zegt de Amerikaansedocumentairemaakster Amy Berg tijdens een interview in Deauville, “dat maakte haar eenzaam maar niet minder energiek”. Janis: Little Girl Blue kijkt verder dan de rock ‘n’ roll clichés.
“Ik beschouw het scenario of de dialooglijst als een gids,” zei Lisandro Alonso tijdens een publieksontmoeting na de ‘Quinzaine des Réalisateurs’-vertoning in ‘08. Wat voor gegniffel zorgde. Dialoogzinnen zijn in het minimalistische Liverpool immers op een hand te tellen. Maar deze radicale roadmovie werkt hypnotiserend en bewijst dat de Argentijn een eigenzinnig talent is.
Nadat de Guatemalteekse cineast Jayro Bustamante eerder de discriminatie van indianen (Ixcanul) en homo’s (Temblores) fileerde, richt hij nu met de politieke horrorfilm La Llorona zijn pijlen op een verdrongen stuk geschiedenis: de burgeroorlog en genocide tijdens de jaren 80. De genadeloze dictator generaal Efraín Ríos Montt komt in beeld maar het is de ‘huilende vrouw’, een Latijns-Amerikaanse legende, die als spilfiguur helpt om het verleden (her)ontdekken in deze ijzersterke magisch-realistische film. Horror brengt het verdrongene terug boven water. Want dat is volgens Bustamante nodig: “Mensen leven in ontkenning, ze negeren wat er gebeurd is.”
Na de discriminatie van indianen (Ixcanul) en homo’s (Temblores) fileert de Guatemalteekse cineast Jayro Bustamante met La Llorona de impact van de burgeroorlog en genocide in zijn land tijdens de jaren 80. Een Latijns-Amerikaanse legende, de ‘huilende vrouw’, brengt in deze magisch-realistische horrorfilm het verdrongene terug boven water. “Mensen leven in ontkenning, ze negeren wat er gebeurd is.”
Leeftijd is voor Werner Herzog geen reden om minder actief te worden. De bijna 75-jarige Duitse cineast draaide in 2016 zowaar drie films: de speelfilm Salt and Fire en de documentaires Into the Inferno en Lo and Behold, Reveries of the Connected World, een bespiegeling over de rol van het internet in de menselijke evolutie. Via een mix van komedie en dystopie, en met de vraag of onze drang om ‘verbonden’ te zijn een hemel of een hel is, peilt deze doc naar extatische waarheid.
THE LOBSTER: Pijnlijke liefde in een conformistische samenleving
The Lobster is de eerste Engelstalige productie van Yorgos Lanthimos, de prettig gestoorde Griekse regisseur van bizarre films zoals Dogtooth en Alps. Gelukkig opnieuw een dolle surrealistische film vol donkere humor. Het waanzinnige verhaal speelt in een nabije toekomst en draait rond ‘singles’ die in een hotel opgesloten worden en 45 dagen de kans krijgen om een partner te vinden. Mislukken betekent transformatie in een dier naar keuze. Een intrigerende en hilarische film over menselijke relaties in een maatschappij die onze vrijheid wil inperken. Gesprek met een eigenzinnig filmmaker.
“De taak die ik tracht te vervullen is, door de kracht van het geschreven woord, u te doen horen en voelen; maar vooral, u te doen zien” schreef Joseph Conrad in Lord Jim. Dat devies nam de Amerikaanse journalist, schrijver en filmmaker Richard Brooks ter harte. Zijn op locatie gedraaide Conrad adaptatie uit 1965 is een intens en episch louteringsdrama met een sterke Peter O’Toole en de kracht van Lawrence of Arabia. David Leans romantische film werd een klassieker, Brooks sombere tragedie een cultfilm.