Ook Britse cineasten buigen zich over het Irakconflict. Heel direct en krachtig want in hun controversiële films belichten ze militair wangedrag. Documentarist Nick Broomfield liet zich voor de fictiefilm Battle for Haditha (07) inspireren door een Amerikaanse mariniers aangerichte slachtpartij, tv-regisseur Marc Munden voor The Mark of Cain door een Brits schandaal dat ontstond toen bezwarende, door soldaten gemaakte foto’s opdoken.
mei 20, 2016 // by Ivo De Kock // Algemeen, drama, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Sean Durkins Martha Marcy May Marlene: Op zoek naar een identiteit
MARTHA MARCY MAY MARLENE: Drama van Sean Durkin
“Het idee dat iemand zijn identiteit kan verliezen en een andere identiteit kan aannemen lag aan de basis van deze karakterstudie,” zegt debuterend scenarist-regisseur Sean Durkin, “het gaat in Martha Marcy May Marlene om ‘zijn rol binnen de familie vinden’. Bij een groep willen horen, deel uitmaken van iets en ontdekken hoe je functioneert als individu is inherent aan de menselijke natuur, het is een essentiële nood. Ieder van ons speelt rollen die een beetje verschillen en toont persoonlijkheden die variëren naargelang de fases in ons leven”.
In Gerry van Gus Van Sant loopt Matt Damon hopeloos verloren in een woestijn die wat van een maanlandschap heeft. Niemand komt hem redden uit die vijandige, gevaarlijke omgeving. Dan heeft Damon iets meer geluk in Interstellar van Christopher Nolan waar hij vastzit op een bevroren planeet tot enkele door hem met leugens misleidde astronauten opduiken. Of in Ridley Scotts The Martian waar hij wel lang alleen op Mars moet leven maar uiteindelijk toch opgemerkt wordt door aardbewoners die zich meteen uit de naad werken om hem terug te brengen.
De internationale jury van Film Fest Gent bedacht Pietro Marcello’s ‘Martin Eden’, de bijzonder eigenzinnige en erg actuele verfilming van de gelijknamige roman uit 1909 van de Amerikaanse auteur Jack London, met een ‘Special Jury Prize for Best Director’. Terecht want de Italiaanse regisseur leverde een even poëtische als politieke film af. Een coming-of-age verhaal van een zeeman die schrijver wordt en aan het succes ten onder gaat. We spraken met een cineast die buiten de filmindustrie staat over een cultroman, morele cinema en de destructieve kracht van individualisme.
Mask werd enthousiast onthaald tijdens Cannes 1985 en groeide uit tot een behoorlijk commercieel succes maar Peter Bogdanovich liet zich enkel opmerken met negatieve reacties en conflicten. “Men dacht dat ik gek was,” beseft de regisseur nu, “maar ik wist dat ‘mijn’ versie beter was.” Met dank aan Bruce Springsteen is die ‘cut’ uit op Blu-ray.
Na There Will be Blood voegt de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Paul Thomas Anderson een nieuw hoofdstuk aan zijn verhaal van Amerika’s gevallen helden van de 20ste eeuw. The Master portreteert een generatie op drift in een metaforische machtstrijd tussen meester en leerling.
“Misschien is er elders in het universum leven”, probeert Claire. “Ik wéét dat we alleen zijn”, repliceert haar zus Justine. Melancholia, de meest romantische film van de Deense provocateur Lars Von Trier is niet geheel onverwacht een apocalyptisch melodrama dat existentieel pessimisme met kosmisch doemdenken verbindt.
Nadat eind jaren zestig een nieuwe generatie Amerikaanse filmmakers de Hollywood burcht had bestormd, surften in de jaren zeventig ook Europese filmmakers op de New Hollywood golf. Cineasten zoals de Brit Michael Winner die in 1972 de zwijgzame acteur Charles Bronson op de kaart zette met het brutale, sombere en nihilistische The Mechanic.
De Amerikaanse onafhankelijke cinema heeft een nieuw icoon: Kelly Reichardt. De cineaste maakte indruk met twee roadmovies. Old Joy, waar twee vrienden een geïmproviseerde wandeling door een woud maken, en Wendy and Lucy over een jonge vrouw die op zoek gaat naar een job en haar hond. Het kader, de personages en de thema’s zijn telkens typisch Amerikaans maar stilistisch is het allesbehalve mainstream. Reichardt heeft een zwak voor slow cinema, voor films die de tijd nemen om ervaringen, plaatsen, situaties en mensen minutieus te ontleden. Warm en empathisch.
“Ik maak geen mainstreamfilms,” zegt Kelly Reichardt, “ik maak door personages gedreven films voor mensen die meer van cinema verwachten dan puur entertainment”. Het boegbeeld van de Amerikaanse onafhankelijke cinema draait tegendraadse films die ons confronteren met personages waarover ze zeer weinig vertelt. Reichardt dwingt de kijker om tussen de lijnen te lezen: “Goede cinema bevat meerdere lagen en betekenis kan je ook puren uit beelden en geluiden, en vooral uit de interactie daartussen. Wat tussen de regels verscholen zit is minstens zo belangrijk als wat je hoort en ziet”.