PARKLAND
Een politieke film over de moord op JFK die niet tracht het ‘complot’ te ontrafelen maar wel de reacties van directe betrokkenen te duiden? Nog voor Pablo Larrains Jackie deed Peter Landesman dit met Parkland.
THE PARTY
Wordt elke klassieker meteen feestelijk onthaald? Niet echt. Toen The Party in 1968 werd uitgebracht was het een kritische en commerciële flop. Te gek voor het publiek, te afwijkend van de norm voor de critici. Het etiket ‘slapstick komedie’ leverde wel verwijzingen op naar Buster Keaton en Charlie Chaplin maar de exuberante stijl en de sociale commentaar – het feest is een metafoor voor een verscheurde samenleving – bleven onopgemerkt.
LE PASSE
“Ik heb mezelf beloofd om altijd dezelfde cineast te blijven,” zei de Iraanse regisseur-scenarist Asghar Farhadi in Cannes, “wat ook het land of de context moge zijn waarin ik draai.” Het ‘Franse’ Le Passé draagt overduidelijk zijn signatuur. De filmmaker van Beautiful City, About Elly en A Separation blijft een verhalen verteller en een acteursregisseur die complexiteit puurt uit banale feiten en gewone personages.
PATERSON
Jim Jarmusch is en blijft een a-typische Amerikaanse filmmaker. Terwijl veel van zijn landgenoten de toeschouwer met hun eerste filmbeelden steevast volop in de actie en de chaos storten (lees: onderdompelen), opent Paterson met rustige en poëtische beelden van een slapend koppel. De lichamen en gezichten van Adam Driver en Golshiteh Farahani, de lakens van het bed, het binnenvallend zacht ochtendlicht, alles ademt een vredige rust uit. Achterdochtige kijkers vrezen onheil en een plotse dramatische omslag maar de regisseur van Stranger than Paradise, Dead Man, Ghost Dog en Broken Flowers neemt hen tegenvoets en serveert een minimalistische film die toont hoe wonderlijk het dagelijks leven wel is. Paterson bewijst zo dat cinema ook poëtisch, grappig, teder en hartverwarmend kan zijn. En dus niet enkel luidruchtig, zenuwachtig en spectaculair.
Soms ligt het Hoge Noorden verrassend dichtbij. Zo heeft Tim Mielants droogkomisch drama De Patrick wat van een Scandinavische absurde komedie. Alleen speelt deze debuutfilm over verlies en identiteit – en een verdwenen hamer – in een fraai in beeld gebrachte Ardeense naturistencamping waar ‘onze’ Kevin Janssens verdwaasd rondloopt.
Lees meer »
PATSER
Ze doen zalen vollopen met ‘Patser’, Adil El Arbi en Bilall Fallah. In België én Nederland. Ondertussen lijkt de Hollywood droom van het dynamische duo uit te komen na een eerste vingeroefening en een dankzij de filmpers verworven reputatie van ‘next generation leaders’. Will Smith en ‘Bad Boys 3’ lonken. Helaas is hun derde film ‘fucked up zero level shit’, patserig hersenloos popcorn entertainment over hersenloze patsers. Infantiele, populistische cinema van cineasten met meer marketing- dan filmtalent. De hype is beter dan de film. Gij weet!
“I can’t be a hero because I am a Down syndrome person” zegt de jonge Zak in Deauville’s Publieksprijs The Peanut Butter Falcon. “Wat heeft dat te maken met je hart?” reageert outlaw Tyler schouderophalend. Daarmee is de toon gezet. Scenaristen-regisseurs Tyler Nilson en Michael Schwartz springen nonchalant maar empatisch om met ‘beperkingen’ (Zak) en trauma’s (Tyler).
Lees meer »
Nu we bijna met een acheruitkijkspiegel kunnen focussen op de jaren 2010 richt Columbia de volgspot op de jaren 80. Niet echt hoogdagen in Hollywood, met veel geformateerde en aseptische mainstream films die ver verwijderd waren van de wilde New Hollywood parels. Toch zijn er (her)ontdekkingen te doen. Zoals Francis Ford Coppola’s Peggy Sue Got Married.
Lees meer »
“Iedereen zou de ‘slachtpartij van Peterloo’ uit 1819 moeten kennen,” vindt Mike Leigh, “terwijl Britse kinderen er in de lessen geschiedenis niets over te horen krijgen.” De Britse regisseur van Secrets & Lies , Vera Drake en Another Year wil dat euvel verhelpen met zijn politiek epos ‘Peterloo’, een even educatieve als dramatische verfilming van het bloedig onderdrukken van een vreedzame protestactie in Manchester door arrogante en wereldvreemde beleidsvoerders. “Het verhaal is actueler dan ooit” stelt Leigh meer dan terecht.
Lees meer »
“Een film is voor mij geen onderwerp maar een ontmoeting,” benadrukt documentairemaker Sébastien Lifshitz, “ik tracht de intimiteit van mensen te benaderen en levens te vertellen.” In ‘Petite Fille’ is dat het leven van een zevenjarig meisje dat ze zich reeds op zeer jonge leeftijd bewust was van haar transidentiteit en moet opboksen tegen een vijandige buitenwereld. “Ik kreeg het gevoel dat onze camera haar zelfvertrouwen versterkte,” vertelde de Franse cineast ons tijdens Film Fest Gent waar zijn pakkend portret bekroond werd met de Grand Prix.
Lees meer »