Spike Lee is een getalenteerd filmmaker die het helaas niet altijd kan laten de controverses op te zoeken of de kijker met een belerend vingertje te benaderen. Als alwetende cineast slaat hij dan de argeloze, en in zijn ogen domme ofwel misleide toeschouwer met zijn waarheid om de oren.
Na lyrische filmgedichten (The Thin Red Line, The Tree of Life) en experimentele essays (To the Wonder, Knight of Cups, Voyage of Time, Song to Song) knoopt Badlands cineast Terrence Malick weer aan met narratieve cinema. A Hidden Life laat in een met Days of Heaven verwant agrarisch universum nazi terreur botsen met harmonie, liefde en morele principes.
“The Hunt is een verhaal over eerste indrukken die niet kloppen” zegt producent Jason Blum in de making of. Dat geldt ook voor de controverse die ontstond toen Donald Trump, zonder een beeld gezien te hebben, tweette over een film “gemaakt om op te hitsen en chaos te veroorzaken.”
James Franco is niet enkel alomtegenwoordig als acteur (Spider-Man, Milk, 127 Hours), zijn filmografie als regisseur oogt ondertussen best indrukwekkend. Franco’s passie voor Amerikaanse Zuiderse literatuur resulteerde al in verfilmingen van William Faulkner (As I Lay Dying, The Sound and the Fury), William Gay (The Long Home) en Cormac McCarthy (Child of God). Daar komt nu een uitstekende, door woede gedreven, adaptatie van John Steinbeck bij: In Dubious Battle.
‘How I Made A Hundred Movies In Hollywood and never lost a dime’, de titel van Roger Cormans autobiografie klopt niet echt. De koning van de B-films maakte méér dan 100 films en eentje maakte wèl verlies: zijn anti-haat pamflet The Intruder.
LE JEUNE KARL MARX: Karl Marx helpt ons na te denken
Binnen de tijdspanne van een jaar twee films uitbrengen is straffe kost. Zeker wanneer het gaat om portretten van intellectuele figuren die de filmmaker én de wereld inspireerden. Raoul Peck realiseerde met een documentaire over de zwarte schrijver en activist James Baldwin (‘I Am Not Your Negro’) en een speelfilm over de Duitse denker en revolutionair Karl Marx (‘Le Jeune Karl Marx’) twee ‘onmogelijke’ projecten. “Zulke verhalen geraken moeilijk verteld omdat Hollywood ons in een wurggreep houdt,” stelt de Haïtiaanse cineast.
Dat Hollywood diversifieert heeft meer te maken met commerciële dan met politieke of ethische overwegingen. Maar het positieve gevolg is wèl dat meer zwarte filmmakers aan bod komen en meer Afro-Amerikaanse verhalen verteld worden. Soms zelfs erg straffe verhalen, zoals Shaka Kings ‘Judas and the Black Messiah’. Een krachtig drama over het leven en de dood van Fred Hampton, de charismatische jonge Black Panther leider die in de turbulente late jaren zestig vermoord werd door het Amerikaanse repressieapparaat. De focus ligt daarbij op de criminaliteit van een systeem en vooral ook op het collectieve karakter van de nog altijd actuele strijd. In de woorden van Hampton, “waar er mensen zijn, is er macht.”
De moord op George Floyd geeft aan hoe urgent de rassenkwestie, racisme en politiegeweld blijven in de Verenigde Staten. Een van de facetten van de problematiek wordt belicht in Destin Daniel Crettons Just Mercy via het waargebeurde verhaal van Bryan Stevenson, een zwarte advocaat die sinds 1989 ‘vergeten’ ter dood veroordeelde zwarten bijstaat via zijn non-profit organisatie Equal Justice Initiative. “We willen het verhaal veranderen van de geschiedenis van rassenongelijkheid in dit land” zei Stevenson toen regisseur-scenarist Cretton (Short Term 12) zijn strijd verfilmde in Just Mercy, “het blijft een gevecht tegen onrecht en voor hoop.”
Met The Kingdom, Lions for Lambs, State of Play en de James Ellroyadaptatie White Jazz (in een regie van zijn broer Joe Carnahan) is Matthew Michael Carnahan zowat de meest beloftevolle scenarist van het moment. Een die explosieve actie verzoent met reflectie over de chaotische toestand van de wereld.