Het door Keira Knightley gedragen Britse historisch sociaal drama Misbehaviour toont hoe de vrouwenbeweging de Londense Miss World verkiezing van 1970 te kijk zette als een ordinaire vleeskeuring tijdens een live televisie uitzending. Met humor en zin voor nuance belicht Philippa Lowthorpe “een poging het patriarchaat onderuit te halen.” Niet echt een #MeToo film maar wel een onderhoudend en empathisch eerbetoon aan feminisme en de rebelse spirit van de seventies.
“’Les Misérables’ is een universele film,” benadrukte de Franse filmmaker van Malinese afkomst Ladj Ly tijdens een interview in Brussel, “de condities die in Parijs leiden tot een explosieve situatie vind je ook elders. Armoede blijft gelijk en overal creëert men getto’s voor armen.” Vanuit zijn eigen ervaring in de Parijse banlieues gaf Ly een hedendaagse invulling aan Victor Hugo’s roman. Resultaat is een mokerslag van een film die Cannes veroverde, indruk maakte als openingsfilm van Film Fest Gent en nu klaar is voor een hopelijk lange bioscoopcarrière.
De Zuid-Koreaanse autodidactische cineast Kim Ki-duk draaide na zijn poëtische doorbraakfilm Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring vooral omstreden films. The Net is minder choquerend, ook al is bikkelharde tragische vissersparabel die aangeeft hoe mensen in beide Korea’s het slachtoffer worden van achterdocht, wantrouwen, angst en fanatisme.
Met Night Moves maakt de Amerikaanse onafhankelijke cineaste Kelly Reichardt een ecologische thriller die geen traditionele thriller is maar een meditatief drama over de gevolgen van radicalisme. We volgen drie milieuactivisten die een hydro-elektriciteit genererende dam opblazen en daarmee hun geestelijke gezondheid in gevaar brengen. Een sterk en complex psychologisch drama.
In de genrefilm The Nile Hilton Incident legt de Zweeds-Egyptische filmmaker Tarik Saleh via een mysterieus moordverhaal de vinger op duistere machtsstructuren tegen de achtergrond van de Arabische lente.
“Ik heb er enorm van genoten,” zei hoogleraar mensenrechten Eva Brems na No, de voor een Oscar genomineerde film waarmee de Chileense cineast Pablo Larrain (Tony Manero,Post mortem) zijn Pinochet-trilogie afsluit “het is een optimistische film die je het gevoel geeft dat mensen die moedig en creatief genoeg zijn dingen kunnen veranderen”. No boeide ook 11.11.11-voorzitter Jos Geysels: “Interessant is dat de partijen die positie kiezen tegen Pinochet opteren voor het verbeelden van een vrijere toekomst en niet voor het leveren van kritiek”.
okt 22, 2023 // by Ivo De Kock // film, genre, politieke film, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Ken Loach over ‘The Old Oak’: “Het neoliberalisme heeft hele gemeenschappen verwoest”
The Old Oak
“Old men shouldn’t fall” zegt Ken Loach grimassend wanneer we hem ontmoeten tijdens Film Fest Gent. De 87-jarige ‘patron saint’ van de geëngageerde filmmakers hield gebroken ribben over aan “een stomme val”. Maar dat belet Loach niet om met passie te spreken over zijn nieuwste, en waarschijnlijk allerlaatste, film ‘The Old Oak’. “Solidariteit is een begrip waarop we de toekomst kunnen bouwen.”
Een geëngageerde Palestijnse film maken zonder je te laten verleiden tot een sloganeske zwart-wit aanpak? Dat kan. Getuige Omar, een complex drama waarin Hany Abu-Assad de ambivalentie van mensen en de ambiguïteit van politiek verstrengelt.
Our Brand is Crisis, een documentaire van Rachel Boynton over de Boliviaanse verkiezingen van 2002, werd door de Amerikaanse filmmaker David Gordon Green voor de producenten van Oscarwinnaar Argo omgetoverd in een fictiefilm. Het is een politieke screwball komedie geworden die interessante vraagtekens plaatst bij de rol van politiek consultancy maar helaas vanuit een westers perspectief is gemaakt. En uitdraait op een Amerikaans onderonsje.
Met het semi-autobiografische Papicha tekent de Algerijnse Mounia Meddour voor een ijzersterk debuut. Een door vrouwen gedreven coming-of-age drama dat inzoomt op de gebeurtenissen tijdens de Algerijnse burgeroorlog in de jaren negentig om de clash tussen onderdrukking en vrijheidsdrang te belichten. Resultaat is een krachtig, indringend vrouwenportret dat in eigen land verboden werd maar na zijn Cannes passage in Frankrijk uitgroeide tot de best bezochte, door een vrouw geregisseerde film uit Afrika ooit.
