The Cold War meets #MeToo. Nadat via internet gestolen naaktfoto’s van haar werden verkocht neemt Hunger Games actrice Jennifer Lawrence wraak via een spionagefilm die de empowerment van een jonge vrouw toont. In Red Sparrow verandert een slachtoffer in een sterke vrouw die de controle over haar lichaam en seksualiteit verwerft.
De Nederlandse animatiefilmer Michael Dudok de Wit (wiens Oscarwinnende kortfilm Father and Daughter samen met The Aroma of Tea als bonus bij deze Blu-ray zit) maakte voor rekening van Studio Ghibli, de Japanse animatiestudio van Hayao Miyazaki (The Wind Rises) en Isao Takahata (The Tale of Princess Kaguya), het betoverend mooie The Red Turtle.
De Nederlandse animatiefilmer Michael Dudok de Wit was behoorlijk onder de indruk toen hij in 2000 een Oscar won voor zijn kortfilm Father and Daughter. Maar helemaal paf stond hij toen er enkele jaren later bij hem een brief van de wereldberoemde Ghibli-studio, de in Tokyo gevestigde tegenhanger van de Amerikaanse giganten Disney en Pixar, in de bus viel. Of ze misschien samen aan een langspeelfilm zouden kunnen werken? Dudok de Wit hapte toe er werd de eerste niet-Japanse filmmaker die voor Ghibli een lange film maakte. Zijn wondermooie The Red Turtle ging in première op het jongste Filmfestival van Cannes en oogstte er veel lof.
De Oekraïense regisseur, scenarist, DoP, monteur en producent Valentyn Vasyanovych liet zich in het festivalcircuit opmerken met twee weerbarstige en visueel virtuoze films: ‘Atlantis’ en ‘Reflection’. Twee helletochten die dystopisch leken maar profetisch bleken. Van beide films worden voorstellingen georganiseerd om de filmmakers in Oekraïne te ondersteunen.
“There’s no future for people like you and me, Nick,” zegt crimineel Rudy Duncan in Reindeer Games, “the places we come from – plant towns, mill towns, small lives! No future, just more of the same! You want a future you got to stand up and steal it.” Actie heeft bij John Frankenheimer altijd een context.
“Amerikanen martelen niet” sist een CIA-supervisor wanneer ze lastige vragen krijgt over een ontvoerde ingenieur. Rendition was al voor zijn Toronto- première verwikkeld in het staatsraison vs. mensenrechtendebat dat in de VS oplaaide toen het gruwelkarakter van terreurbestrijding duidelijk werd. Hoe meer berichten over vernietigde CIA-martelvideo’s doorsijpelden, hoe minder de beschuldigingen van anti-Amerikanisme aan het adres van de filmmakers steek hielden.
“Ik hoop dat ik met Réparer les vivants een een erg emotionele, menselijke film gemaakt heb over een onderwerp dat, alhoewel het een verworven recht is in Frankrijk, nog altijd moeilijk bespreekbaar blijft,” zei Katell Quillévéré (°1980) toen we haar interviewden tijdens Film Fest Gent “terwijl het juist een heel mooi gegeven is en aangeeft hoe cruciaal het is om deel uit te maken van een gezin en een gemeenschap. Een samenleving die levens verlengt is een warme gemeenschap.” Maar ook: “een hart is een heel mooi geschenk.”
Met de urban horror film Requiem for a Dream realiseerde de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Darren Aronofsky zijn jeugddroom: het verfilm van een boek van cultschrijver Hubert Selby Jr.
Resurrection, het speelfilmdebuut van de voormalige Vlaamse kortfilmer Kristof Hoornaert, is eigenzinnige contemplatieve cinema en “een film die je moet voelen in je lijf.”
Resurrection, het indrukwekkende speelfilmdebuut van Kristof Hoornaert, is een prikkelende poëtische parabel over wreedheid en beschaving. Een verhaal van schuld en boete, van een louterende hergeboorte, dat onder je huid kruipt en je ook na de vertoning niet meer los laat. Het is een boeiende film, maar een die volgens de cineast “tegen de mainstream manier van film maken ingaat. Vaak ziet men film als entertainment, iets dat je consumeert. Voor mij is het logisch om eerder kunstzinnige films te maken.” Ijzersterke artistieke auteurcinema.