Na een carrière als televisiemaker en zijn virulent debuut Poor Cow (“it may be the forerunner of a new attitude from England” voorspelde Roger Ebert) brak Ken Loach in 1969 door in de bioscoop met “Kes”, een fraai staaltje sociaal-realistische cinema dat uitgroeide tot een van de meest iconische Britse films ooit. In een Special Blu-ray Edition opgenomen in de ‘Masters of Cinema’ reeks ontdekken we naast de digitaal gerestaureerde film ook documentaires, recente interviews met cast en crew, een panelgesprek én een fascinerend Loach interview van Derek Malcolm.
Na zes jaar winterslaap is scenarist/regisseur én cultfiguur Quentin Tarantino opnieuw helemaal «alive and kicking» met een visueel uitbundige wraakorgie gesitueerd in een mijlenver van de realiteit verwijderd filmisch universum.
Quentin Tarantino’s Kill Bill werd bij zijn bioscooprelease in twee delen en evenveel schuifjes uitgebracht. Daardoor bleken het project in zijn geheel en de twee delen afzonderlijk moeilijk te plaatsen. Resultaat was een heel verschillende kijkervaringen en appreciaties.
“Van al wat er in ons leven gebeurt is er maar weinig waar we controle over hebben,” stelt William Friedkin, “alle personages van Killer Joe proberen hun levens te controleren maar slagen daar niet in”. Telkens weer duikt de regisseur van The Exorcist, The French Connection, Cruising, To Live and Die in LA, Rampage en Bug in het hart van de duisternis. Met anti-helden die Scott Fitzgeralds principe “action is character” volgen en aantonen dat je bent wat je doet en niet wat je zegt. Friedkin is op zijn best wanneer hij stormachtige films maakt die zijn bewogen leven weerspiegelen. Films die soms provoceren, vaak verwarren, altijd brutaal zijn en nooit onverschillig laten.
Ofwel hou je van de koele, lichtjes surrealistische en sardonische cerebrale stijl van Yorgos Lanthimos ofwel heb je er een bloedhekel aan. Een tussenweg is er niet. Al helemaal niet bij de nieuwste horrortragedie van de Griekse beeldenstormer, het meedogenloos wreedaardig zijn personages filerende The Killing of a Sacred Deer.
“De meeste Amerikaanse films tonen Amerikanen zoals ze graag gezien worden,” zegt de Nieuw-Zeelandse cineast Andrew Dominik, “niet zoals ze zijn. Het enige genre waar ze voorgesteld worden zoals ze echt zijn is de misdaadfilm. Daar is het toegelaten dat personages enkel aan geld denken. Dat genre geeft het kapitalisme in zijn meest primaire vorm weer”. De maker van de melancholische post-western The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford linkt in de Georges V. Higgins-verfilming Killing them Softly geweld, terreur en dood aan maatschappelijke fenomenen zoals onderdrukking, racisme, uitbuiting en machtsmisbruik. Het is geen toeval dat het Brad Pitt-personage, een zakenman annex huurdoder, deze misdaadfilm afsluit en samenvat met “Amerika is geen land maar een business”.
“This world is going to erase you,” zegt kleuterjuf Lisa tegen het vijfjarig dichterlijk wonderkind Jimmy, “er is geen plaats voor jou.” Met haar tweede film (na Little Accidents) maakt Sara Colangelo een verrassend kritische en donkere Amerikaanse remake van de door Nadiv Lapid geregisseerde gelijknamige Israëlische film.
Met The Kingdom, Lions for Lambs, State of Play en de James Ellroyadaptatie White Jazz (in een regie van zijn broer Joe Carnahan) is Matthew Michael Carnahan zowat de meest beloftevolle scenarist van het moment. Een die explosieve actie verzoent met reflectie over de chaotische toestand van de wereld.
“I’m gonna work 50 times harder, and I’m gonna be 50 times more famous than you,” zegt Rupert Pupkin tegen Jerry Langford in Martin Scorsese’s miskende zwarte komedie The King of Comedy. “Then you’re gonna have idiots like you plaguing your life!” is diens repliek. Pupkins drang naar vijf minuten roem is zo groot dat hij behoorlijk ‘gek’ gedrag vertoont. Maar “Better to be king for a night than schmuck for a lifetime” is zijn motto.
Na de lyrische en tragisch-absurde arthousefilms Khadak, Altiplano en La cinquième saison verrast het Belgisch-Amerikaanse regisseurskoppel Peter Brosens en Jessica Woodworth met een komedie, de mockumentary en roadmovie King of the Belgians.
