TONY KAYE
Een cultfilm kan je carrière schaden. Dat ondervond Tony Kaye toen de industrie hem na American History X de woestijn instuurde. “Ik deed verschrikkelijke dingen” klinkt het berouwvol. Terwijl Detachment een comeback doet verhopen.
DEUX JOURS, UNE NUIT
De tweevoudige Gouden Palmwinnaars Jean-Pierre en Luc Dardenne delen een nieuwe mokerslag uit met hun vinger-aan-de-pols film Deux jours, une nuit. Deze brandend actuele sociale fabel over de clash tussen angst en solidariteit beleeft vandaag zijn wereldpremière in Cannes en loopt vanaf morgen in de zalen. “We liepen al jaren met het verhaal van deze fragiele vrouw rond,” zegt Luc Dardenne, “maar door de economische crisis kreeg het een extra urgentie”.
DIARY OF THE DEAD
Sinds ‘68 en George A. Romero’s Night of the Living Dead neemt in veel horrorfilms de apocalyps de vorm aan van een door vleesetende zombies overspoelde wereld. Romero onderscheidt zich van imitatoren door zijn vermogen om zich steeds te vernieuwen én voeling te houden met de tijdgeest. Na de stevig in de 20ste eeuw verankerde trilogie Night of the Living Dead, Dawn of the Dead en Day of the Dead volgde in ‘05 het post-9/11 epos Land of the Dead terwijl de valse documentaire Diary of the Dead via sociale kritiek en een knipoog naar moderne beeldcultuur de zombies in de 21ste eeuw binnenloodst.
Nu er in Corona-tijden geen bal meer te zien is in voetbaltempels krijgen we tijd om te genieten van een ‘old school’ documentaire over duivelse voetbalgod Diego Maradona. Asif Kapadia verwent ons met heerlijke korrelige beelden van Argentijnse virtuositeit en eivolle stadions maar gaat net als in Senna en Amy op zoek naar de link tussen imago en tragedie.
Lees meer »
DIPLOMATIE
Volker Schlöndorff is terug van weggeweest. De regisseur van Die Blechtrommel leek enkel te kunnen gedijen in de jaren zeventig en tachtig maar zijn toneeladaptatie Diplomatie blijkt naast een intens acteerduel tussen Niels Arestrup en André Dussolier ook een spannende karakterstudie die vraagtekens plaatst bij de rol van diplomatie.
In haar eerste Engelstalige film, Dirty God, focust de Nederlandse cineaste Sacha Polak (Hemel, Zurich) op een jonge, door een zuuraanval verminkte, Britse moeder die ondanks de blijvende littekens niet klein te krijgen is. Polaks indrukwekkende beeldtaal en de fenomenale vertolking van ervaringsdeskundige Vicky Knight creëren een indringend drama.
Lees meer »
SUDDEN IMPACT
Tijdens Cannes ‘08 vierde Warner Bros, de studio van Stanley Kubrick en van Clint Eastwood, zijn 85ste verjaardag. Een feest dat, na de sluiting van haar arthousefilialen Picturehouse en Warner Independent, veeleer in mineur verliep voor de studio die aanvankelijk acteurs en later auteurs koesterde. Gelukkig friste Richard Schickel ons filmgeheugen op met de documentaire ‘You Must Remember This’ en kwam Eastwood een met extra’s overladen Dirty Harry dvd-collectie persoonlijk voorstellen.
Verhalen over mensen die weggaan of achtergelaten worden zijn universeel en van alle tijden. Net als verhalen van odyssees die zoektochten blijken naar een nieuw leven of een oude liefde, overlevingstochten die draaien rond identiteit en moraliteit. Alleen geraken die verhalen in hedendaagse films meer en meer verstrengeld met het brandend actuele thema migratie. Zo belichten films zoals Djam (Tony Gatlif), Styx (Wolfgang Fischer) en Transit (Christian Petzold) de problematiek van migratie in al zijn complexiteit. Via respectievelijk het portret van een vrijgevochten en levenslustig zigeunermeisje, een overlevingsavontuur dat morele keuzes blootlegt en het verhaal van tragische liefde in tijden van verdrukking. Met één leidraad: migratie draait om mensen.
Lees meer »
DJANGO UNCHAINED: Bloed in de Far West
“Django Unchained is een van de beste satires ooit gemaakt. Een zeldzame Amerikaanse film over slavernij en de oorsprong van onze zieke, racistische geschiedenis. Wauw!” Met deze tweet nam Michael Moore de verdediging op van Quentin Tarantino die “liefde voor geweld” werd aangewreven. Kritiek die enkel diende om de aandacht af te leiden van het feit dat Tarantino door zijn walging voor racisme en slavernij tastbaar te maken een duidelijk kritisch standpunt innam. Subversief en anti-kapitalistisch zoals een goede spaghettiwestern betaamt.
“Dat mijn personage in DNA haar leven niet opnieuw kan oppakken wanneer haar grootvader wegvalt wijst op onderliggende problemen” zegt Maïwenn Le Besco. Problemen verbonden met een dysfunctionele familie, geslagen emotionele wonden en diepe onzekerheden.
Lees meer »