Zelf vertelt regisseur Koen Mortier dat hij zijn films niet meteen herbekijkt maar wij genoten van een tweede visie van Un Ange. Op Blu-ray komt niet enkel de oogstrelende visuele schoonheid van deze Dimitri Verhulst adaptatie tot zijn recht, het verhaal van een ‘amour fou’ tussen twee verloren, gedoemde zielen blijft nazinderen. Dit is betoverende cinema.
Na onder meer Vincente Minnelli (Lust for Life), Akira Kurosawa (Dreams) en Maurice Pialat (Van Gogh) is het de beurt aan kunstminnaar Julian Schnabel om het leven, de persoonlijkheid en het creatieve proces van Vincent van Gogh te schetsen. Hij laat Willem Dafoe in At Eternity’s Gate de mentale turbulentie van de legendarische schilder stevig in de verf zetten.
Wie ‘the Spruce Goose‘ al met eigen ogen zag, vroeger in Long Beach of onlangs in Washington, weet hoe dicht waanzin en genialiteit bij elkaar kunnen liggen. Het grootste houten watervliegtuig dat ooit werd gebouwd is een van de gekke dromen die de excentrieke industriële miljardair en Hollywoodmogul Howard Hughes najaagt in The Aviator. Martin Scorsese brengt in oude Hollywoodstijl de glorieperiode van de luchtvaartpionier en filmoutlaw opnieuw tot leven.
‘Aftersun’ en ‘War Pony’ gingen met de prijzen aan de haal tijdens het jongste ‘American Film Festival’ van Deauville maar de meeste aandacht ging naar de vertoning op megagroot scherm van ‘Blonde’. Een verbluffende, door #MeToo getekende, adaptatie van Joyce Carol Oates’ nadrukkelijk als fictiewerk gepresenteerde Marilyn Monroe roman. Helaas zal dit meesterwerk van Andrew Dominik niet in de Benelux filmzalen te zien zijn. Wel bij Netflix, de producent die onlangs aankondigde minder te zullen investeren in dergelijke ‘grote’ auteursfilms.
“Na 5 juni 1968, na de moord op Robert F. Kennedy, werden Amerikanen cynischer en berustender,” aldus Emilio Estevez, “het is hartverscheurend, dat keerpunt leidde tot de huidige harde, verdeelde samenleving”. Met Bobby vertelt de acteur-regisseur “een fictieverhaal dat de ‘spirit’ van Bobby eert” en via een parallel met het heden aangeeft “hoe relevant zijn ideeën nog altijd zijn”.
Trumbo-regisseur Jay Roach focust in Bombshell op het seksuele intimidatie schandaal dat leidde tot het ontslag van Roger Ailes, de machtige adviseur van verschillende conservatieve Amerikaanse presidenten, als CEO van Fox News in 2016. Mede dankzij Charlize Theron, Nicole Kidman en Margot Robbie werd het een portret van zowel misbruik als empowerment.
De Deense regisseur Janus Metz had van Borg McEnroe een documentaire of een realistische biopic kunnen maken maar het is een stuk dramatische fictie geworden opgehangen aan de legendarische Wimbledonfinale tussen beide giganten uit 1980. Een tennis clash als ‘einde-van-een-tijdperk’.
“Wie anders dan Christopher Nolan zou een triomfantelijke oorlogsfilm kunnen maken over een smadelijke militaire nederlaag?” vroeg Pete Travers in Rolling Stone n.a.v. het Amerikaanse Dunkirk. Joe Wright kunnen we antwoorden na Darkest Hour, een Britse biopic waarin premier Winston Churchill de woorden zoekt om hoop te creëren in donkere tijden.
Tim Burton werd bij zijn langspeelfilmdebuut door de critici genadeloos neergesabeld. Pee-Wee’s Big Adventure kreeg van sommigen zelfs een quotering van -l op 10. Burton kende commercieel succes (Batman, Planet of the Apes) en oogstte kritische lof (Edward Scissorhands, Sleepy Hollow) maar bleef overtuigd dat het met de waardering van zijn werk alle richtingen uitkon. Vandaar zijn gevoel van verwantschap met Ed Wood. De «slechtste regisseur aller tijden» was onaangepast, eigenzinnig en bizar. Kortom, een typisch Burton-personage.
De op 21 december 1970 genomen iconische foto van rock ‘n’ roll legende Elvis Presley en president Richard Nixon handjes schuddend in het Witte Huis inspireerde de Amerikaanse onafhankelijke cineaste Liza Johnson (Return) tot een interessante mislukking, de komedie Elvis & Nixon.