“We zagen Woodstock als een ‘ervaringsfilm’” stelt Michael Wadleigh, “een substituutervaring voor zij die er waren en zij die er niet waren”. De regisseur verwijst naar het ondertussen legendarische drie dagen durende muziekfestival dat tijdens de ‘Summer of Love’ van 1969 zo’n 500.000 hippies in een roes bracht. Mede dankzij de documentaire, en de driedubbele LP, groeiden de “3 days of peace & music” uit tot een socio-cultureel ijkpunt. 45 jaar en een director’s cut later is Woodstock dé muzikale cultklassieker bij uitstek.
Cinema kan collectieve trauma’s helpen genezen. Daarvoor is het nooit “te vroeg”. United 93 scoorde niet aan de box-office omdat het geen ‘feel good’ film met ‘happy end’ was. In tegenstelling tot Oliver Stone’s World Trade Center. De tweede grote 9/11-film wil een helend heldendicht zijn. Mét Hollywoodsterren.
“Om te overleven moet je in beweging blijven,” murmelt VN-onderzoeker Gerry Lane in volle actie en regisseur Marc Forster (Monster’s Ball, The Kite Runner, Quantum of Solace) volgt die goede raad in de hoop zo de gaten in de plot, de beperkte karakterschets en het ridicule slot te verbergen. Alhoewel Forster daar niet helemaal in slaagt is deze blockbuster toch niet de miskleun geworden die negatieve geruchten (ruzie tussen de regisseur en producent-acteur Brad Pitt, uit de hand gelopen budget, in extremis herwerkt einde) lieten vermoeden. De in sneltreinvaart voorbijdenderende massa-actiescènes sluiten perfect aan bij het idee van een explosieve, onstuitbare globale pandemie en zorgen ervoor dat het expositie-gedeelte van World War Z werkt.
In het empathische 9/11-drama ‘Worth’ focust ‘The Kindergarten Teacher’ regisseur Sara Colangelo op het juridische gevecht van slachtoffers die in de nasleep van de aanslagen van 2001 weigeren om de waarde van mensenlevens te laten uitdrukken in een bureaucratisch en discriminerend rekensommetje. Het werd een ingetogen aanklacht, een sober karakter gedreven en op waarheid gebaseerd drama dat vooral uitblinkt in het belichten van individuele verhalen die niet verdrongen worden door de ‘heroïsche’ inspanning van het advocatenteam.
“De man uit het verleden heeft opnieuw een toekomst” schreef Time nadat Mickey Rourke’s comeback The Wrestler in Venetië met een Gouden Leeuw werd bekroond. Officieel ging de prijs naar het melancholische worsteldrama maar door de intense vertolking van Rourke en de parallellen tussen het verhaal en zijn leven werd de krachttoer vooral op het conto van de voormalige ster uit Rumble Fish geschreven. Waardoor het eerherstel van de na The Fountain uitgespuwde Darren Aronofsky bijna ongemerkt verliep. De regisseur van Requiem for a Dream herontdekte dat “het meest opwindende aspect van filmmaken het werken met acteurs is.”
“Films zoals The Yards worden niet meer gemaakt,” verzucht acteur James Caan in een begeleidende achter-de-schermen documentaire. Zijn collega’s Faye Dunaway, Mark Wahleg en Charlize Theron loven James Gray uitgebreid als “een regisseur die weet wat hij wil.” Dat blijkt uit zijn audiocommentaar maar natuurlijk vooral uit dit portret van een tragische held in een stervende wereld.
In Year of the Gun voert John Frankenheimer een Hitchcockiaanse held op: een onschuldige verdacht van een misdaad die zich bewust is dat hij de schijn tegen heeft.
“Mijn naam is John Ford. Ik maak westerns”. Deze uitspraak is even gekend als onjuist. De legendarische regisseur van Stagecoach en The Searchers draaide immers ook tal van films in andere genres. Films zoals How Green Was My Valley, The Sun Shines Bright, Mr. Roberts en Young Mr Lincoln.
Met amper vier kronieken van verloren onschuld groeide Lynne Ramsay uit tot een van de meest getalenteerde hedendaagse (vrouwelijke) cineasten. In haar artistieke genrestudie You Were Never Really Here speelt Joaquin Phoenix een brutale enigmatische hitman die een meisje moet bevrijden uit de handen van een pedofiel. Zijn uitgeholde man beklijft.
