MALPERTUIS
“It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing”. Het zonder vermelding van Faulkner geleend citaat waar de Engelstalige versie van Malpertuis mee begint, was ongetwijfeld niet de beste manier om deze barokke en moeilijk te begrijpen fantasy van Harry Kümel te verkopen aan het Cannespubliek anno 1972. Achterdochtige geesten zien er zelfs een veroordeling van de film in.
“Abba’s Dancing Queen is voor mij de meest melancholische, mooiste song ooit” bekent regisseur Panos Cosmatos. Dat kan vreemd lijken omdat zijn twee in heavy metal en horror gedrenkte koortstrips Beyond the Black Rainbow (2010) en Mandy (2018) even ver verwijderd zijn van de Zweedse pop kitsch als van de pulp actiecinema van Panos vader George P. Cosmatos (The Cassandra Crossing, Rambo II).
Lees meer »
MAN TEGEN MACHT: Documentaire van Jef Maes
Op vrijdag 4 april dreigt Sint-Niklaas weer een beetje op stelten te staan. Die avond gaat immers Man tegen macht in première en de dramatische documentaire van Jef Maes over de controverse die vorig jaar ontstond omtrent de reorganisatie van de stedelijke reinigingsdienst en het genegeerde referendum zorgt voor enige nervositeit in het stadhuis. Maar, “wie recht in zijn schoenen staat hoeft niet nerveus te zijn,” knipoogt de filmmaker.
THE MAN WHO FELL TO EARTH: Pop- en filmster David Bowie
Met het enigmatische The Man Who Fell to Earth realiseert de Britse cineast Nicolas Roeg in 1976, een jaar voor Star Wars, een sciencefiction drama mijlenver verwijderd van de space opera. Rockster David Bowie debuteert als androgene buitenaardse bezoeker in een film die door zijn bizarre structuur en uitdagende ambiguïteit Roegs reputatie van experimenteel cineast versterkt. Veertig jaar later blijft de cultfilm overeind door zijn visuele pracht en emotionele kracht.
Na een sisyfusarbeid van 20 jaar heeft Terry Gilliam een ook door Orson Welles gekoesterd Don Quichote project eindelijk afgerond. The Man Who Killed Don Quixote, een film die Keith Fulton en Louis Pepe inspireerde tot twee documentaires (Lost in La Mancha en He Dreams of Giants), weerspiegelt deze lange tocht en is vooral een ode aan de verbeelding.
Lees meer »
MAN WITH A MOVIE CAMERA
“Voor mij is Dziga Vertov als een fontein die onze dorst maar blijft lessen, ook wanneer de bron is drooggelopen” zei filmmaker Chris Marker, net zoals Jean-Luc Godard een hevige fan van de Russische avant-gardist, filmtheoreticus en documentairemaker. Dziga Vertov (1896-1954) is meer dan Eisenstein dé cineast van de Russische Revolutie en behoort tot de belangrijkste pioniers uit de filmgeschiedenis. Zijn meesterwerk Man With A Movie Camera is nu op dvd uit.
The Man with the Golden Arm schreef geschiedenis dankzij de iconische generiek van Saul Bass en Otto Premingers ongemeen realistische schets van drugsverslaving. Het was echter ook een extreme tragedie over obsessie.
Lees meer »
THE MARC OF CAIN
Ook Britse cineasten buigen zich over het Irakconflict. Heel direct en krachtig want in hun controversiële films belichten ze militair wangedrag. Documentarist Nick Broomfield liet zich voor de fictiefilm Battle for Haditha (07) inspireren door een Amerikaanse mariniers aangerichte slachtpartij, tv-regisseur Marc Munden voor The Mark of Cain door een Brits schandaal dat ontstond toen bezwarende, door soldaten gemaakte foto’s opdoken.
De internationale jury van Film Fest Gent bedacht Pietro Marcello’s ‘Martin Eden’, de bijzonder eigenzinnige en erg actuele verfilming van de gelijknamige roman uit 1909 van de Amerikaanse auteur Jack London, met een ‘Special Jury Prize for Best Director’. Terecht want de Italiaanse regisseur leverde een even poëtische als politieke film af. Een coming-of-age verhaal van een zeeman die schrijver wordt en aan het succes ten onder gaat. We spraken met een cineast die buiten de filmindustrie staat over een cultroman, morele cinema en de destructieve kracht van individualisme.
Lees meer »
MEEK’S CUTOFF
“Ik maak geen mainstreamfilms,” zegt Kelly Reichardt, “ik maak door personages gedreven films voor mensen die meer van cinema verwachten dan puur entertainment”. Het boegbeeld van de Amerikaanse onafhankelijke cinema draait tegendraadse films die ons confronteren met personages waarover ze zeer weinig vertelt. Reichardt dwingt de kijker om tussen de lijnen te lezen: “Goede cinema bevat meerdere lagen en betekenis kan je ook puren uit beelden en geluiden, en vooral uit de interactie daartussen. Wat tussen de regels verscholen zit is minstens zo belangrijk als wat je hoort en ziet”.