“We zijn iemand vergeten te nomineren: Harold Ramis voor Cadyshack, Ghostbusters en Groundhog Day” zei Bill Murray tijdens de laatste Oscaruitreiking. Een eerbetoon aan zijn overleden vriend, de scenarist van de cultfilm Groundhog Day. Een kleine, Capra-achtige romantische komedie die uitgroeide tot de lijffilm van een heterogene groep mensen. “Geen enkele film waaraan ik heb gewerkt kreeg dit soort aandacht uit zoveel verschillende richtingen,” aldus Ramis, “mensen keren er tijdens verschillende levensfases naar terug om er andere dingen in te ontdekken”.
In mei brengt Cannes, met de uitreiking van de Carrosse d’Or door de Quinzaine, hulde aan John Carpenter, de regisseur die bewees dat ‘gewone’ horrorfilms buitengewone cinema kunnen zijn. Dat gebeurt 41 jaar na Halloween, de kleine ‘slasher’ die een grote invloed had op generaties fans en filmers. Net nu David Gordon Green een leuke variant serveert.
Na zijn geweld- en wraaktrilogie Oldboy, Sympathy for Mr. Vengeance en Lady Vengeance bleef de voormalige Zuid-Koreaanse filmcriticus Park Chan-Wook zich met Thirst profileren als een begenadigd genrefilmer. Met de duistere erotische psychologische puzzelthriller The Handmaiden schuift hij meer op richting romantisch melodrama. Maar Park Chan-Wook is nog altijd gespecialiseerd in visueel sensationele, zintuigelijke cinema. Allesbehalve mainstream.
Een masterclass in subtiel acteren, zo zou je het zich in België afspelende Hannah kunnen noemen. Lesgeefster is de onlangs ook al in Red Sparrow sublieme Charlotte Rampling. Regisseur is Andrea Pallaoro, de Italiaanse maker van de studie van wanhoop en vervreemding Medeas, die andermaal een donkere film aflevert waarin minimalisme en miserabilisme verstrengelen.
“This is a lonely country and people die of loneliness as surely as they die of cancer,” zei Michael Cimino (1939-2016), “but I also know that in every friendship there’s the potential for destructiveness as well as nourishment”. De Amerikaanse cineast was zowat de Erich von Stroheim van zijn tijd, een eenzaam filmmaker uitgespuwd door zijn industrie en een immens talent met een te beperkte filmografie. “Het duurde lang voor ik kon zeggen ‘ik ben fier op die film'”, gaf Cimino toe, “en ik ben fier op Heaven’s Gate. Ik had de film niet beter kunnen maken. Geen excuses, geen spijt”. Of anders geformuleerd: “Ik neem de volledige verantwoordelijkheid en alle andere vragen worden beantwoord door de film zelf”. Bij de dood van dit eenzaam genie gaan we even terug in de tijd. Meer bepaald naar 1981 en onze recensie van Heaven’s Gate in het filmtijdschrift ‘Andere Sinema’:
In haar lichtjaren van Chocolat verwijderde bevreemdende én hypnotiserende sciencefiction uitstap High Life stuurt de Franse cineaste Claire Denis Robert Pattinson en Juliette Binoche op een odyssee zonder retour kansen. Een hallucinant en visceraal genre avontuur dat gedoemde outcasts in de ruimte de grenzen van menselijkheid laat ontdekken.
Ben Hechts en Charles Mac Arthurs theaterstuk ‘The Front Page’ werd briljant verfilmd door Billy Wilder in 1974 als The Front Page (met zijn favoriete duo Walter Matthau en Jack Lemmon) maar zelfs die parel overtreft de klassieke versie van Howard Hawks uit 1940 niet. His Girl Friday is sublieme screwball comedy.
HITCHCOCK/TRUFFAUT: Twee mannen met cinefiele plannen
Bestaat er een bekender en invloedrijker filmboek dan ‘Hitchcock/Truffaut’? Nee, en dat heeft veel te maken met het toegankelijke en leerrijke karakter van François Truffauts in 1966 gepubliceerde ‘Hitchbook’. Maar ook met de aanstekelijke liefde voor film van de gesprekspartners stelt Kent Jones in zijn documentaire Hitchcock/Truffaut.
In 2001 ontwikkelde Robbe De Hert (1942-2020) voor de Antwerpse regionale TV-zender ATV de serie Hollywood aan de Schelde, achteraf gebundeld in een documentaire. In 2004 kwam er nog een tweede deel maar het was wachten tot 2018 op een heuse ‘definitieve’ versie.
2017/11/01, Antwerpen, Belgium. Boekenbeurs 2017. Samen met assistente Joke Sluydts en producer Willem Thijssen maakt Robbe De Hert enkele interviews voor zijn documentaire Hollywood aan de Schelde.
De sociale erfenis van Robbe De Hert (1942-2020) blijft liggen. Dat geraakte wat ondergesneeuwd door de lawine lofzangen bij het overlijden van de tijdens zijn leven en filmcarrière vaak uitgespuwde Antwerpse cineast. Zijn liefde, nee: passie, voor cinema stond wel in de spotlight. Met dank aan zijn mooie testamentdocumentaire Hollywood aan de Schelde.
