BLUE RUIN
De veertigste Gentse Filmfeesten starten op dinsdag 8 oktober met het door de Belgische Tax Shelter ondersteunde The Fifth Estate, een als onderzoeksthriller opgevatte biopic over WikiLeaks-oprichter Julian Assange. Tijdens de jubileum-editie wordt er gefeest en teruggeblikt maar vooral ook gefocust op de toekomst. Het programma oogt cinefiel én Amerikaans, wat geen contradictie hoeft te zijn.
LA VIE D’ADELE
“On a gagné!” titelde Les Inrockuptibles. De geschiedenis herhaalt zich, na een andermaal uitgeregend Filmfestival van Cannes ging de Gouden Palm opnieuw naar een Franse productie. Na Amour in 2012 was dit jaar Abdellatif Kechiches La Vie d’Adèle – Chapitre 1 & 2 de verwachte en verhoopte winnaar. In de zalen gaf de barometer ‘stormachtig’ aan. Na enkele door metaforen en doemdenken overheerste edities stond Cannes dit jaar immers in het teken van dromen en driften, van emoties en verlangen. Van zingeving naar zintuiglijkheid, met die evolutie lijkt het tijdperk van de zinderende cinema ingezet.
GOUDEN PALM LA VIE D’ADELE
Aan het einde van een andermaal uitgeregend Filmfestival van Cannes ging de Gouden Palm opnieuw naar een Franse productie. Abdellatif Kechiche’s La Vie d’Adèle – Chapitre 1 & 2 volgde tot vrij algemene, en zeker Franse, tevredenheid Michael Haneke’s Amour op. Al verweet een enkeling Kechiche seksisme in zijn portretering van sensuele vrouwen en hun expliciet seksuele relatie.
THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN
Voor de zomer zag het er even slecht uit voor het ‘Internationaal Filmfestival van Vlaanderen Gent’. Na een negatief preadvies leek de subsidiekraan dicht te gaan met alle gevolgen van dien. Maar het horrorscenario werd ingeruild voor een verhaal met happy end zodat de 39ste festivaleditie probleemloos van start kan gaan op 9 oktober.
GOD BLESS AMERICA
“Deauville is niet het festival van de Hollywood studio’s en evenmin dat van de onafhankelijke Amerikaanse cinema,” zei festivaldirecteur Bruno Barde bij de start van het 38ste Festival du Cinéma Américain, “maar gewoon het festival van de best mogelijke Amerikaanse cinema op een bepaald moment van het jaar”. Toch is het filmfeest in de Normandische badstad met zijn competitie vol werk van jonge cineasten een prima graadmeter voor de ‘State of the American Independents’.
AMOUR
“Opwinding omdat er weinig vrouwelijke cineasten geselecteerd zijn? Ach, elk festival van Cannes heeft zijn schandalen en discussiepunten,” zei Catherine Corsini (Trois Mondes) ons, “het wordt allemaal wat opgeklopt. En je kan niet voor iedereen goed doen”. Dat bleek eens te meer toen Nanni Moretti het palmares bekend maakte. In de Gouden Palm voor Michael Haneke’s Amour kon iedereen zich vinden. Maar dat geen enkele Franse noch Noord-Amerikaanse film in de prijzen viel en gewaardeerde films vergeten werden stootte wel op verzet bij de pers. En het was, ondanks alle grote namen op het programma, al geen onvergetelijke editie klonk het. Even grasduinen in ons dagboek om na te gaan of dit klopt.
TAKE SHELTER
Met een Grote Prijs voor Jeff Nichols (Take Shelter) en een Juryprijs voor Matthew Gordon (The Dynamiter) bekroonde het 37ste ‘Festival du Cinéma Américain de Deauville’ nieuw, nog onbekend en onbemind, Amerikaans filmtalent. Een bewijs dat de Amerikaanse ‘independent cinema‘ in blakende gezondheid verkeert? De meningen zijn verdeeld.
THE TREE OF LIFE: Gouden Palm 2011
“Cannes is met niemand in competitie. Cannes is Cannes”. Bescheidenheid is niet meteen het sterke punt van Thierry Frémaux, de artistieke directeur van het Filmfestival van Cannes. Hij is ook moeilijk van zijn stuk te brengen, zelfs een expert in de edele kunst van het schandaal zoals Lars von Trier kreeg met zijn kamikaze persconferentie geen deuk in het arrogante harnas. Toch beseft Frémaux als geen ander, ook na de uitstekende 64ste editie bekroond met een (voorspelbare maar toch nog onverwachte) Gouden Palm voor Terrence Malicks meesterlijke The Tree of Life, dat zelfgenoegzaamheid geen optie is. De wereld evolueert en het festival dat die verandering weerspiegelt kan niet ter plaatse blijven trappelen.
THE COVE
“De intelligentie van Amerika is dat het er altijd in is geslaagd culturen te integreren die zijn diversiteit uitmaken” zei Bruno Barde n.a.v. het 35ste Festival van Deauville. De festivaldirecteur verwees naar een nieuwe golf filmmakers met vreemde roots, zoals Grote Prijs-winnaar Oren Moverman (The Messenger), en naar documentaires die multicultureel Amerika weerspiegelen of, zoals de aanklacht-doc The Cove, universele thema’s aansnijden.
AFTERSCHOOL
Sombere films die een diepgeworteld ongenoegen in de Amerikaanse hedendaagse samenleving weerspiegelen. De vorig jaar ingezette trend vormde ook de rode draad doorheen het 34ste FESTIVAL DU CINÉMA AMÉRICAIN DE DEAUVILLE. Serieuze onderwerpen en een donkere toon injecteren wrangheid in onafhankelijke Amerikaanse producties die nog zelden onze multiplexen en arthouses halen. Zo moet je voor David Gordon Greens briljante Snow Angels naar de dvd-theek.