Eind september won het Belgisch-Nederlandse By the name of Tania de prijs voor Beste internationale film op Raindance, het grootste Britse onafhankelijke filmfestival. Een prestigieuze bekroning voor co-regisseurs Bénédicte Liénard & Mary Jiménez die na hun documentair portret van bewoners van het Peruviaanse regenwoud Sobre las brasas een even poëtische als ontluisterende hybride film maken waarin slachtoffers van seksuele uitbuiting getuigen.
“There’s a little cabin in the sky, Mister For me and for you, I feel that it’s true somehow... ” In 1943 draaide Vincente Minnelli, met de hulp van Busby Berkeley, zijn eerste musical: Cabin in the sky. Er zouden nog talrijke musicals volgen. Van Meet me in St. Louis over An American in Paris tot Brigadoon.
Honderd jaar geleden zorgde de Duitse expressionistische cineast Robert Wiene, mede dankzij Fritz Lang, voor de eerste horrorlangspeler met Das Cabinet des Dr. Caligari. Geweld, gruwel en monsters verlieten de cinema niet meer en leidden tot een specifiek genre: de horrorfilm. Wiene draaide ook nog Orlacs Hände maar Caligari blijft zijn meesterwerk.
“De stijl van een filmmaker vloeit voort uit zijn houding t.o.v. het leven, mensen en het hele universum” wist Otto Preminger (1906-1986). Vorm was een middel en de gepaste vorm vinden voor het geheel bleef de uitdaging. In erg verscheiden films zoals Angel Face, Anatomy of a Murder, The Cardinal en Carmen Jones staat één begrip centraal: mise-en-scène.
Daar waar we Luca Guadagnino’s Io sono l’amore (2009) nog enige stroefheid en theatraliteit konden aanwrijven en zijn Engelstalig debuut A Bigger Splash (2015) helaas behoorlijk koel en kunstmatig bleef kunnen we Call Me By Your Name (2017) enkel omschrijven als een meesterwerk.
Straks is het uitkijken naar Luca Guadagnino’s Suspiria remake maar ondertussen brak de Italiaanse regisseur van Io sono l’amore en A Bigger Splash definitief door met de om een sequel smekende arthousehit Call Me By Your Name. Een aangrijpend en subtiel coming of age-verhaal over seksueel ontwaken en eerste liefde onder de brandende Italiaanse zon.
jun 5, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, dvd, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Nadine Labaki’s Capharnaüm: Wanneer het leven een warboel is
Capharnaüm
Na haar
zuurzoete parabels Caramel
en Et maintenant on va où?
veranderde de Libanese actrice en cineaste Nadine Labaki van
register. Capharnaüm iseen snoeihard sociaal-realistisch drama over
een 12-jarige jongen die zich met juridische middelen verzet tegen
het leven dat hem opgedrongen is. Een aangrijpende film die Labaki
absoluut moèst maken.
Na enkele zuurzoete parabels verrast de Libanese actrice en cineaste Nadine Labaki met Capharnaüm, een snoeihard sociaal-realistisch drama dat ze absoluut moèst maken.
De Libanese actrice Nadine Labaki liet zich als regisseur al opmerken met twee komisch getinte metaforische drama’s, Caramel en Where Do We Go Now?, maar verrast nu met een snoeihard sociaal-realistisch drama. Capharnaüm toont de harde realiteit van de in Beiruts sloppenwijken aan hun lot overgelaten straatkinderen zonder papieren. Dit is geëngageerde én briljante cinema, gedraaid op locatie en met niet-professionele acteurs wat de authenticiteit en impact versterkt. Bekroond met de Juryprijs van Cannes en de Publieksprijs van Gent.