“Er zijn dingen waarvoor je niet zoveel energie meer hebt als toen je twintig was, maar er zijn andere zaken waar je meer energie voor bezit”. Op deze nuchtere wijze verklaarde Clint Eastwood tijdens Cannes ’08 – waar hij ook de Dirty Harry collectie voorstelde – zijn hoog productieritme van de jongste jaren. Na Mystic River, Million Dollar Baby, Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima is Changeling immers al de vijfde film van de 78-jarige veteraan in vijf jaar. Het werd andermaal een klassieke film die rijker en complexer is dan op het eerste gezicht lijkt. De jaren hebben geen vat op de creatieve scherpte van Hollywoods grootste meester.
Reeds in 1983 stierf Luis Buñuel, de tegelijk gereputeerde en omstreden cineast die films zoals L’âge d’or, Belle de Jour en Cet obscur objet du désir naliet. De Spaanse beeldenstormer maakte vaak indruk (Un Chien Andalou) maar stelde soms teleur (La mort en ce jardin).
aug 21, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, boek, dvd, film, genre, regisseur, thriller // Reacties uitgeschakeld voor ‘Chinatown’: De Antiheld en het Grote Seventies Afscheid van de Droomfabriekvan Hollywood
Roman Polanski’s Chinatown
“Forget it, Jake. It’s Chinatown.” De quote waarmee Chinatown somber afsloot werd legendarisch terwijl de bij het fysieke en morele landschap van de jaren veertig aansluitende film noir van Roman Polanski uitgroeide tot een klassieker. Zowel een buitenbeentje als de illustratie van de rebelse spirit waarmee de Amerikaanse seventies films het klassieke Hollywood aan het wankelen brachten. Via de ontstaansgeschiedenis van (het op dvd beschikbare) ‘Chinatown’ schetst Sam Wasson in de onderzoekroman ‘The Big Goodbye’ zoals de ondertitel aangeeft ‘de laatste jaren van (droomfabriek) Hollywood.’
Toen we in 1984 het 10de Festival du Cinéma Américain de Deauville bezochten werden met Shelley Winters, George Stevens en Rock Hudson grote sterren geëerd maar toonden filmmakers en acteurs van de jongere generatie zoals Stuart Rosenberg (The Pope of Greenwich Village), Joe Dante (Gremlins), Walter Hill (Streets of Fire) en Jodie Foster (The Hotel New Hamsphire) zich heel open en bereikbaar. Dat zou met voortschrijdende mondialisering en de sterker worden marketing invloed snel.
We schreven toen in het filmtijdschrift Andere Sinema: Choose Me was o.i. dé uitblinker en verrassing van het festival. Regisseur Alan Rudolph maakte een grote indruk op mij. Want alhoewel de man duidelijk aangeslagen is door een hele resem tegenslagen, straalt hij toch een enorme energie uit. Een bezeten doorzetter, zoveel is duidelijk.
“Unfulfilled potential” antwoordt de ambitieuze Mae prompt wanneer ze aan het begin van The Circle tijdens een sollicitatiegesprek bij een hip techbedrijf gevraagd wordt wat haar het meest afschrikt. Een nachtmerrie die voor regisseur James Ponsoldt, na zijn nochtans verdienstelijke David Foster Wallace film The End of the Tour, met deze Dave Eggers boekverfilming werkelijkheid lijkt te worden. Gelukkig biedt zijn dystopisch drama ondanks het ‘onbenut potentieel’ nog voldoende ‘voedsel voor gedachten’.
In Teodora Ana Mihai’s op ware feiten gebaseerd fictiedebuut ‘La Civil’ vertolkt de ervaren Mexicaanse actrice Arcelia Ramírez met verve de rol van een moeder die op zoek gaat naar haar door een drugskartel ontvoerde dochter en daarbij tot het uiterste gaat. Dat het drama tegelijk donker, intens en toch hoopvol aanvoelt is te danken aan de trefzekere regie van Mihai en de dynamische beeldvoering van DoP Marius Panduru maar zeker ook aan het subtiele acteren van Ramírez. Zonder haar gedrevenheid en engagement te vergeten. “Ik voelde me mee verantwoordelijk om de urgentie van het verhaal over te brengen” vertelde ze tijdens Film Fest Gent.
Een meer dan geslaagd Film Fest Gent opende met de Belgisch-Roemeens-Mexicaanse coproductie ‘La Civil’, het prangende maar wonderlijke langspeelfilmdebuut dat documentairemaker Teodora Ana Mihai (‘Waiting for August’) schreef samen met de Mexicaanse schrijver Habacuc Antonio De Rosario. Via de helletocht van een moeder, die op zoek gaat naar haar ontvoerde dochter, wordt een authentiek en beklijvend portret geschetst van de geweldcultuur in hedendaags Mexico.
In 1960 kwamen er verschillende Franse misdaadfilms uit: de Nouvelle Vague films A bout de souffle (Jean-Luc Godard) en Tirez sur le pianiste (François Truffaut) én het José Giovanni tweeluik Le Trou (Jacques Becker) en Classe tous risques (Claude Sautet). De eerste twee beroerden critici en publiek en ook Beckers ontsnappingsdrama maakte indruk maar Sautets debuutfilm verdween geruisloos uit de zalen. Om pas jaren later herontdekt te worden. Een gerestaureerde versie maakt duidelijk dat deze parel thuishoort in het pantheon van de Franse (gangster)film.
Debuteren in stijl. Met een krachtig drama in een rauw maar levendig Brussel. “Ik kan dat”, moet Eva Cools gedacht hebben en ze bewijst het met ‘Cleo’. Het verhaal van een zeventienjarige muziekminnende meid die haar ouders verloor bij een ongeval met vluchtmisdrijf. Waardoor de stap naar volwassenheid voor de rebelse tiener samenvalt met een rouwverwerkingsproces. Eva Cools sleutelde jaren aan het script, smeet zich 200% met crowdfunding en een minutieuze casting maar het resultaat mag gezien worden. We spraken met de cineaste van hèt Vlaamse filmdebuut van het jaar.
In Cleo worstelt een rebelse Brusselse tiener met rouwverwerking. Stof voor een donkere, deprimerende tragedie maar de Vlaamse cineaste Eva Cools debuteert met een even levendig als krachtig drama. “Het is vooral een confronterend verhaal.”