De moord op George Floyd geeft aan hoe urgent de rassenkwestie, racisme en politiegeweld blijven in de Verenigde Staten. Een van de facetten van de problematiek wordt belicht in Destin Daniel Crettons Just Mercy via het waargebeurde verhaal van Bryan Stevenson, een zwarte advocaat die sinds 1989 ‘vergeten’ ter dood veroordeelde zwarten bijstaat via zijn non-profit organisatie Equal Justice Initiative. “We willen het verhaal veranderen van de geschiedenis van rassenongelijkheid in dit land” zei Stevenson toen regisseur-scenarist Cretton (Short Term 12) zijn strijd verfilmde in Just Mercy, “het blijft een gevecht tegen onrecht en voor hoop.”
Met zijn langspeelfilmdebuut Jusqu’à la garde, een ondraaglijk echte afdaling in de emotionele en gewelddadige hel die een vechtscheiding is, won de Franse filmmaker Xavier Legrand in 2017 de regieprijs op het festival van Venetië. Zijn slimme mix van docudrama en thriller, van Depardon en Kubrick, is een filmische mokerslag die blijft nazinderen.
Xavier Dolan is een fenomeen. De nog altijd maar 27-jarige Canadese wonderboy is reeds aan zijn zesde langspeelfilm toe maar ook na o.m. J’ai tué ma mère, Laurence Anyways en Mommy filmt hij nog steeds met de intensiteit en het aanstekelijk enthousiasme van een debutant. Getuige de hysterische toon van Juste la fin du monde, een huis clos gedreven door verbale duels van naast elkaar pratende familieleden.
Gebaseerd op waargebeurde feiten en een boek van de Amerikaanse advocaat en activist Bryan Stevenson vertolkt Michael B. Jordan een advocaat die in een racistisch Alabama en onschuldig ter dood veroordeelde, vertolkt door Jamie Foxx, bijstaat. Just Mercy is een conventioneel maar krachtig drama geregisseerd door Destin Daniel Cretton.
jan 13, 2021 // by Ivo De Kock // Algemeen, drama, genre, komedie, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Kajillionaire: Welkom in Miranda July’s prettig gestoorde wereld!
Kajillionaire
Op een vrolijke wijze de donkere kant van dingen tonen. Die kunst beheerst de Amerikaanse artistieke duizendpoot Miranda July als geen ander. Getuige Kajillionaire, haar nieuwste prettig gestoorde komedie-drama over een wereldvreemde jonge vrouw die zich moet bevrijden van haar anticonformistische maar sekteachtige zwendelaarsfamilie. Na Me and You and Everyone We Know en The Future andermaal een tegelijk speels en ernstig onderzoek naar menselijke connectie. Geen July zelf voor de camera ditmaal maar wel een briljant trio dat thuishoort in haar gekke, magische en emotionele universum: Evan Rachel Wood, Debra Winger en Richard Jenkins.
Na een carrière als televisiemaker en zijn virulent debuut Poor Cow (“it may be the forerunner of a new attitude from England” voorspelde Roger Ebert) brak Ken Loach in 1969 door in de bioscoop met “Kes”, een fraai staaltje sociaal-realistische cinema dat uitgroeide tot een van de meest iconische Britse films ooit. In een Special Blu-ray Edition opgenomen in de ‘Masters of Cinema’ reeks ontdekken we naast de digitaal gerestaureerde film ook documentaires, recente interviews met cast en crew, een panelgesprek én een fascinerend Loach interview van Derek Malcolm.
Na zes jaar winterslaap is scenarist/regisseur én cultfiguur Quentin Tarantino opnieuw helemaal «alive and kicking» met een visueel uitbundige wraakorgie gesitueerd in een mijlenver van de realiteit verwijderd filmisch universum.
Quentin Tarantino’s Kill Bill werd bij zijn bioscooprelease in twee delen en evenveel schuifjes uitgebracht. Daardoor bleken het project in zijn geheel en de twee delen afzonderlijk moeilijk te plaatsen. Resultaat was een heel verschillende kijkervaringen en appreciaties.
“Van al wat er in ons leven gebeurt is er maar weinig waar we controle over hebben,” stelt William Friedkin, “alle personages van Killer Joe proberen hun levens te controleren maar slagen daar niet in”. Telkens weer duikt de regisseur van The Exorcist, The French Connection, Cruising, To Live and Die in LA, Rampage en Bug in het hart van de duisternis. Met anti-helden die Scott Fitzgeralds principe “action is character” volgen en aantonen dat je bent wat je doet en niet wat je zegt. Friedkin is op zijn best wanneer hij stormachtige films maakt die zijn bewogen leven weerspiegelen. Films die soms provoceren, vaak verwarren, altijd brutaal zijn en nooit onverschillig laten.
Ofwel hou je van de koele, lichtjes surrealistische en sardonische cerebrale stijl van Yorgos Lanthimos ofwel heb je er een bloedhekel aan. Een tussenweg is er niet. Al helemaal niet bij de nieuwste horrortragedie van de Griekse beeldenstormer, het meedogenloos wreedaardig zijn personages filerende The Killing of a Sacred Deer.