THE GRADUATE
500 Days of Summer, Little Miss Sunshine, Garden State, Rushmore; de invloed van de iconische sixtiesfilm The Graduate op de toon, de thema’s en de stijl van veel hedendaagse romantische komedies is overduidelijk. Mike Nichols tekende voor een melancholische meditatie over leven en liefde gedragen door twee ijzersterke duo’s: Dustin Hoffman & Anne Bancroft en Simon & Garfunkel.
REBECCA ZLOTOWSKI
De Franse cineaste Rebecca Zlotowski maakt films om het leven te intensifiëren. Eerst het impressionistisch fragiel coming-of-ageverhaal Belle épine en nu het expressionistisch giftig liefdesverhaal Grand Central. Opnieuw met een energieke Léa Seydoux.
KERVERN EN DELEPINE
“De toeschouwers zijn al die geprefabriceerde, voorspelbare films beu,” zegt Benoît Delépine, “ze willen verrast worden door ongewone onderwerpen en onverwachte filmwijzen”. Samen met Gustave Kervern serveert hij ons daarom de anarchistische komedie Le Grand Soir, waar naast Benoît Poelvoorde en Albert Dupontel zijn eigen hond de show steelt. “Hij is een echte punk, ongemanierd en oncontroleerbaar, de tegenpool van de viervoeter in The Artist!”
GRAVE
Toen de broers Dardenne in Luik hun La Fille Inconnue draaiden, was Julia Ducournau er aan de slag met haar debuut, de Frans-Belgische productie Grave (internationale titel: Raw) die zich later ook in Cannes zou laten opmerken (in de nevensectie Semaine de la Critique). “Het grappige was dat wanneer we ’s nachts de stad introkken om te gaan drinken, we in bars telkens botsten op hun crew,” aldus Ducournau.
“Zolang Facebook blijft onze informatiesnelweg bevuilen en onze democratische processen verstoren”, vertelde documentairemaker Karim Amer aan Deadline, “zal onze samenleving niet veranderen.” Samen met Jehane Noujaim viseert hij in de Netflix-documentaire ‘The Great Hack’ al wie de data goudmijn van sociale media gebruikt om via emotionele triggers burgers te manipuleren. Sommige getuigen flirten met ambiguïteit en de rol van Steve Bannon had nog meer mogen uitgespit worden. Maar naast verhelderende informatie reikt deze urgente documentaire ook cruciale vragen aan over data-misbruik en het verweer van gebruikers in de digitale wereld.
Lees meer »
THE GREAT WALL
Terwijl Amerikaanse superhelden films steevast bejubeld worden, ongeacht hoe dwaas en cinematografisch onbenullig ze zijn, wordt Oosters popcorn vertier genadeloos neergesabeld. Dat merkte de Chinese filmmaker Zhang Yimou toen zijn epos ‘The Great War’, een superproductie met Matt Damon in een van de hoofdrollen, in de V.S. bijzonder vijandig werd onthaald. De misplaatste morele verontwaardiging van de Amerikaanse critici kreeg bij ons geen navolging, maar de kritische spot bleek niet minder giftig. De Westerse blik is selectief blind.
GROUNDHOG DAY
“We zijn iemand vergeten te nomineren: Harold Ramis voor Cadyshack, Ghostbusters en Groundhog Day” zei Bill Murray tijdens de laatste Oscaruitreiking. Een eerbetoon aan zijn overleden vriend, de scenarist van de cultfilm Groundhog Day. Een kleine, Capra-achtige romantische komedie die uitgroeide tot de lijffilm van een heterogene groep mensen. “Geen enkele film waaraan ik heb gewerkt kreeg dit soort aandacht uit zoveel verschillende richtingen,” aldus Ramis, “mensen keren er tijdens verschillende levensfases naar terug om er andere dingen in te ontdekken”.
A GUIDE TO RECONIZING YOUR SAINTS
“Een jongeman van nergens die nergens heenging”, zo typeert Dito Montiel zichzelf in A Guide to Recognizing Your Saints. De zoon van
een Nicaraguaanse immigrant en een Ierse moeder schreef in zijn autobiografische roman over een bewogen jeugd op straat in zijn geboortewijk Queens.
In mei brengt Cannes, met de uitreiking van de Carrosse d’Or door de Quinzaine, hulde aan John Carpenter, de regisseur die bewees dat ‘gewone’ horrorfilms buitengewone cinema kunnen zijn. Dat gebeurt 41 jaar na Halloween, de kleine ‘slasher’ die een grote invloed had op generaties fans en filmers. Net nu David Gordon Green een leuke variant serveert.
Lees meer »
THE HANDMAIDEN
Na zijn geweld- en wraaktrilogie Oldboy, Sympathy for Mr. Vengeance en Lady Vengeance bleef de voormalige Zuid-Koreaanse filmcriticus Park Chan-Wook zich met Thirst profileren als een begenadigd genrefilmer. Met de duistere erotische psychologische puzzelthriller The Handmaiden schuift hij meer op richting romantisch melodrama. Maar Park Chan-Wook is nog altijd gespecialiseerd in visueel sensationele, zintuigelijke cinema. Allesbehalve mainstream.