De Japanse filmmaker Kôji Fukada won in 2016 de Juryprijs van het Un Certain Regard-programma met Harmonium. Drie jaar later levert hij met A Girl Missing een nieuwe fascinerende kroniek over wraak, waanzin en de absurditeit van het leven af.
David Fincher heeft de reputatie een compromisloos filmer te zijn die houdt van donkere verhalen, niet aarzelt om mensen te provoceren en graag van register wisselt. Dat en zijn fascinatie voor Europese literatuur liggen aan de basis van zijn The Girl with the Dragon Tattoo remake.
“They always underestimate the mastermind” zegt Elijah Price’s moeder in Glass. Een knipoog naar M. Night Shyamalan, het regie-genie dat ons met een cameo als koper van bewakingscamera’s een stukje van zijn nieuwste thriller puzzel aanreikt. De met The Sixth Sense en Unbreakable tot Hollywood halfgod verheven filmmaker werd tè vlot beschouwd als een overambitieuze cineast in vrije val (The Happening, After Earth) die enkel als bescheiden B-filmer (The Visit, Split) zijn comeback maakte. Om met metafilm Glass weer te ontsporen.
“Het verleden is zoals een vreemd land, ze doen daar de dingen anders”. Deze woorden openen het boek van L.P. Hartley en Joseph Loseys THE GO-BETWEEN. De lezer en de kijker worden uitgenodigd om een reis te maken door het verleden. Een trip die nog vreemder wordt voor wie nu op Blu-ray de film uit 1971 (her)ontdekt want dit soort karaktergedreven lyrische psychodrama’s wordt nog amper gemaakt.
Net voor de release van Garteth Edwards’ Godzilla stierf de Zwitserse illustrator H.R. Giger, een meester in het scheppen van half-menselijke, half-buitenaardse en half-mechanische monsters. Geknipt dus om het legendarische Japanse filmmonster te reanimeren. Want Ishiro Honda’s Godzilla (1954) was tegelijk monsterlijk en menselijk.
Überklassieker Gone With The Wind is een van de meest populaire klassiekers uit de filmklassieker. Jarenlang gold het als het grootste kassucces ooit. Tot inflatie en blockbusters daar een stokje voor staken.
Twee gemaskerde broers, waarvan één met hoorapparaat, voeren een ‘stomme’ hold-up uit. Ze spreken geen woord en communiceren enkel via haastig neergeschreven berichten. Juist daarvoor had de brutale en hyperactieve Connie zijn autistische broer Nick bevrijd van het goedbedoelde paternalisme van een ervaren psycholoog,. Net op het ogenblik dat de explosieve situatie (“ik hou er niet van dat men noteert wat ik zeg,” verklaart Nick met ingehouden woede, “ik hou er niet van dat men over mij spreekt in mijn afwezigheid”) ontmijnd leek. Connie’s plan om met de buit een nieuw leven te beginnen, ontploft letterlijk in het gezicht van de broers.
Na de John Wayne propagandafilm The Green Berets (1968) kwam de Vietnamoorlog lang enkel aan bod in documentaires (Hearts and Minds, Winter Soldier). Tot in 1978 Michael Cimino’s Oscarsucces met The Deer Hunter de weg opende voor Apocalypse Now, Platoon e.v.a.. Met dank aan enkele ondertussen in de vergetelheid geraakte releases van datzelfde jaar: Coming Home, The Boys in Company C en Go Tell the Spartans.
De Franse filmmaker François Ozon draait steevast literair verankerde universele, tijdloze fictiefilms die draaien rond vrouwen. Genre 8 Femmes, Angel en Frantz. Een uitzondering, Grâce à Dieu, het op ware feiten gebaseerde verhaal van drie slachtoffers van een pedofiele priester die jarenlang strijd leverden om het misbruik aan de kaak te stellen.
Film maakt het mogelijk om de grootschalige impact van een conflict te illustreren door het te herleiden tot een kleine, menselijke schaal. Getuige Grace is gone, een klein maar aangrijpend drama over een manager van een doe-het-zelf zaak, Stanley Philips, die verneemt dat zijn echtgenote tijdens een militaire missie in Irak sneuvelde en niet weet hoe hij dat tragische nieuws aan zijn twee dochters Heidi en Dawn moet overbrengen. Grace is weg en achterblijver Stanley wordt geconfronteerd met zijn onvermogen om te communiceren en om te gaan met verlies.