De impact van Steven Spielberg op de Amerikaanse cinema kan moeilijk onderschat worden. De succesvolle cineast tekende voor minstens twee revoluties. Jaws effende het pad voor de blockbusters en Jurassic Park zorgde voor een grote digitale sprong voorwaarts. Cinema zou nooit meer hetzelfde zijn na de passage van de dino’s.
In Kong: Skull Island krijgen we niet enkel de meest humeurige en agressieve King Kong ooit te zien, maar ook de grootste. Moet ook wel omdat hij gedoemd is om het ‘MonsterVerse‘ van Legendary Entertainment de strijd aan te binden met de nucleaire gigant Godzilla. Als opwarming geeft hij reuze dieren en ‘gewone’ mensen partij.
Om de dertigste verjaardag te vieren van Labyrinth, Jim Hensons cultfilm met songs en een indrukwekkende vertolking van David Bowie, wordt een speciale blu-ray editie uitgegeven met een 4K restauratie van de film en sterk nieuw bonusmateriaal. Goed voor een boeiende trip naar de jaren 80.
John Cassavetes liet zich ooit ontvallen dat het Amerika van de jaren dertig misschien wel nooit bestaan had, tenzij als uitvinding van Frank Capra. Een boutade die wijst op de impact van Capra op de Amerikaanse cinema en die tegelijk ook het utopische karakter van zijn films belicht. In de jaren dertig-veertig was Frank Capra een man met een dubbele zending: enerzijds verstevigde hij als succesvol en toonaangevend cineast zijn positie als auteur, anderzijds trachtte hij als filmmaker de democratische gedachte in de Amerikaanse cultuur te verankeren.
THE MAN WHO FELL TO EARTH: Pop- en filmster David Bowie
Met het enigmatische The Man Who Fell to Earth realiseert de Britse cineast Nicolas Roeg in 1976, een jaar voor Star Wars, een sciencefiction drama mijlenver verwijderd van de space opera. Rockster David Bowie debuteert als androgene buitenaardse bezoeker in een film die door zijn bizarre structuur en uitdagende ambiguïteit Roegs reputatie van experimenteel cineast versterkt. Veertig jaar later blijft de cultfilm overeind door zijn visuele pracht en emotionele kracht.
In Gerry van Gus Van Sant loopt Matt Damon hopeloos verloren in een woestijn die wat van een maanlandschap heeft. Niemand komt hem redden uit die vijandige, gevaarlijke omgeving. Dan heeft Damon iets meer geluk in Interstellar van Christopher Nolan waar hij vastzit op een bevroren planeet tot enkele door hem met leugens misleidde astronauten opduiken. Of in Ridley Scotts The Martian waar hij wel lang alleen op Mars moet leven maar uiteindelijk toch opgemerkt wordt door aardbewoners die zich meteen uit de naad werken om hem terug te brengen.
Jaco Van Dormael maakt weinig films maar het zijn er telkens bijzonder markante. Zowel Toto le héros (Caméra d’Or in Cannes, César beste buitenlandse film, Plateau-prijzen) als Le Huitième jour (Acteursprijzen in Cannes en bij de Césars) werden wereldwijd bekroond. En na een wonderlijk parcours is er nu eindelijk het verbluffende Mr. Nobody, het meest ambitieuze project ooit van de Brusselse cineast en waarschijnlijk ook van de Belgische cinema tout court. Gewaagd qua budget en gedurfd qua stijl, inhoud en complexiteit. In één film tracht hij de vele (mogelijke) levens van een personage en alle thema’s van een filmmaker te omvatten.
Met zijn opgesloten individuen belaagd door een (haast) onzichtbare vijand is Phase IV akelig actueel. Ook al peilt de enige langspeelfilm van grafische goeroe Saul Bass via een psychedelische trip vooral naar de plaats van de mens in het universum. Deze beperkt vertoonde sciencefiction parel krijgt eindelijk een Blu-ray release. Met het originele, verwijderde, einde!
“I think it’s important as a filmmaker, as any person working in the arts, that you’ve got to try new stuff and challenge yourself and take chances” blijft de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Darren Aronofsky (°1969) herhalen sinds zijn gedurfd debuut, het tot een cultfilm uitgegroeide Pi. Tegelijk wil hij publieksvriendelijke films maken: “To me, watching a movie is like going to an amusement park. My worst fear is making a film that people don’t think is a good ride.” Die moeilijke evenwichtsoefening tussen experiment en entertainment zou de regisseur van Requiem for a dream, The Fountain, Black Swan, The Wrestler en Noah blijven achtervolgen. Lees meer »
“I’m having a bad hair day” klaagt apin Nova, vertolkt door Tim Burtons vriendin Lisa Marie, wanneer ze in het begin van Planet of the Apes opdaagt voor een etentje waarbij de belangrijkste pratende apen en tot slaven herleidde mensen aanwezig zijn. Een grapje waarmee Burton verwijst naar de obsessie van zijn landgenoten voor perfecte kapsels en pruiken (even later zet één van de apen voor het slapen gaan zijn haarstukje af).