Vier jaar nadat de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Steven Soderbergh met ‘Behind the Candelabra’ zijn filmcarrière plechtig afsloot maakte hij in 2017 toch een comeback met de roofoverval film ‘Logan Lucky’. Gretig en gedreven tekende de herboren cineast van dan af voor experimentele en urgente cinema. Tijdens de aan zijn profetische thriller ‘Contagion’ herinnerende pandemie bleef Soderbergh ultra actief. Met twee op Netflix vertoonde films, ‘The Laundromat’ en ‘High Flying Bird’, en drie HBO Max producties: ‘Let Them All Talk’, ‘Kimi’ en de neo-noir rooffilm ‘No Sudden Move’. Rode draad: de Amerikaanse samenleving komt telkens in beeld als destructief geldmonster.
François Truffaut werkte in 1973 zijn teleurstelling en twijfels na het floppen van Les deux Anglaises et Ie Continent en Une belle fille comme moi weg met een zuurzoete ode aan zijn grote liefde: cinema. La Nuit Américaine werd een onverhoopt succes bij publiek, critici en de leden van de Amerikaanse Academy.
De Ocean’s 11, 12, 13 trilogie zorgde voor heerlijk schuldig plezier: inventief geritmeerde, speels geacteerde en sterk gestileerde rooffilms die leuk entertainment waren. “Leuk, maar niet voor de regisseur” preciseerde Steven Soderbergh. Dat Gary Ross wèl lol had bij Ocean’s 8 is misschien wel de achilleshiel van deze amusante ‘vrouwelijke’ reboot.
Angst, schuldgevoelens, spijt. Rond deze drie emoties draaiden Sidney Lumets meesterwerk Serpico en Prince of the City. Lumet onderzocht ze voordien echter ook al indringend in het verontrustende politiedrama The Offence. Een commerciële flop want het publiek wou James Bond Sean Connery niet zien in een donkere, ambigue rol. Jammer want dit was en blijft vintage Lumet.
okt 22, 2023 // by Ivo De Kock // film, genre, politieke film, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Ken Loach over ‘The Old Oak’: “Het neoliberalisme heeft hele gemeenschappen verwoest”
The Old Oak
“Old men shouldn’t fall” zegt Ken Loach grimassend wanneer we hem ontmoeten tijdens Film Fest Gent. De 87-jarige ‘patron saint’ van de geëngageerde filmmakers hield gebroken ribben over aan “een stomme val”. Maar dat belet Loach niet om met passie te spreken over zijn nieuwste, en waarschijnlijk allerlaatste, film ‘The Old Oak’. “Solidariteit is een begrip waarop we de toekomst kunnen bouwen.”
Met Les Olympiades bewijst Jacques Audiard via emotioneel gelaagde vrouwenportretten dat hij meer is dan een auteur van viriele cinema. Al reageert de graphic novel-verfilming niet op kritiek die de Fransman in eigen land krijgt. “Ik wou al lang een film maken over het moderne amoureuze discours.”
Een geëngageerde Palestijnse film maken zonder je te laten verleiden tot een sloganeske zwart-wit aanpak? Dat kan. Getuige Omar, een complex drama waarin Hany Abu-Assad de ambivalentie van mensen en de ambiguïteit van politiek verstrengelt.
Brad Pitt and Leonardo DiCaprio star in ONCE UPON TIME IN HOLLYWOOD.
In hartje Tinseltown draaide de Amerikaanse filmmaker en -nerd Quentin Tarantino Once Upon a Time… in Hollywood, een ode aan Los Angeles en de droomfabriek. Het werd een spectaculaire tragi-komische liefdesbrief doordrongen van Tarantino’s herinneringen aan een plaats en een tijdperk. Ultra-referentieel en uiterst genietbaar, maar ook behoorlijk fake.
“Ik stond al op jonge leeftijd in de spotlights maar ik had altijd het gevoel in de problemen te zitten,” zegt Francis Ford Coppola, “er werd gespot met Apocalypse Now en One from the Heart, men omschreef me als een megalomaan of een gevaarlijke dwaas. Mijn carrière was geen pad dat leidde naar succes, van mislukkingen sukkelde ik in successen”. In de jaren 70 was Coppola zowat de meest ambitieuze Amerikaanse cineast maar One from the Heart deed zijn droom van een nieuw studiosysteem uiteenspatten. Vele jaren later heeft zijn experimentele musical echter een cultstatus bereikt.
Vriendschap, vrouwen, vliegtuigen; de ingrediënten van Only Angels Have Wings zijn gedrenkt in viriele romantiek en typeren de stijl van de Amerikaanse maverick regisseur-producent Howard Hawks (1896-1977). Zijn vergeten meesterwerk uit het gouden jaar 1939 (van The Wizard of Oz, Gone With the Wind en Stagecoach) kan nu gelukkig (her)ontdekt worden dankzij een magistrale 4K restauratie die duidelijk maakt hoezeer de actieregisseur een visueel verhalenverteller is.
