Tussen het majestueuze jungleavontuur El abrazo de la serpiente en het psychologische woestijnoorlogsdrama Waiting for the Barbarians draaide de Columbiaanse regisseur Ciro Guerra samen met Cristina Gallego het epische misdaaddrama Pájaros de Verano. Rode draad: de clash tussen beschaving en barbarij, tussen moraliteit en geweld.
Lees meer »
Filmsterren als Ava Gardner ontstaan wanneer een tovenaar van het licht (Jack Cardiff) en een surrealistisch filmmaker (Albert Lewin) een in legendes en mythes gedrenkt liefdesverhaal vertellen: Pandora and the Flying Dutchman.
Lees meer »
THE PAPERBOY
“Succes kan gezonde creativiteit schaden”. Deze waarschuwing hoort eigenlijk standaard te staan op de beeldjes die verbonden zijn met filmprijzen. Want niet zelden verliezen winnaars de pedalen. Zo ook Lee Daniels, die de na Precious hooggespannen verwachtingen niet inlost met The Paperboy.
Met het semi-autobiografische Papicha tekent de Algerijnse Mounia Meddour voor een ijzersterk debuut. Een door vrouwen gedreven coming-of-age drama dat inzoomt op de gebeurtenissen tijdens de Algerijnse burgeroorlog in de jaren negentig om de clash tussen onderdrukking en vrijheidsdrang te belichten. Resultaat is een krachtig, indringend vrouwenportret dat in eigen land verboden werd maar na zijn Cannes passage in Frankrijk uitgroeide tot de best bezochte, door een vrouw geregisseerde film uit Afrika ooit.
Lees meer »
PARADISE
De Russische filmveteraan Andrei Konchalovsky peilt naar de wonden van Wereldoorlog II via een visueel verbluffende en experimenteel vormgegeven parabel over de kruisende paden van drie gedoemde mensen. Het zwart-wit drama Paradise leverde Konchalovsky de beste regie prijs op in Venetië en bevestigde zijn comeback met The Postman’s White Nights.
PARANOID PARK
“Paranoid Park gaat over een subcultuur in Portland, Oregon; de subcultuur van skaters,” zegt Gus Van Sant, “ik maakte zelf in de jaren 60 deel uit van het skatemilieu. Ook wij waren marginaal maar als skater beweeg je je sneller en ben je vrijer van je omgeving dan anderen”.
Op zondag 3 mei 2020 werd voor de tweede keer een Sembène Award uitgereikt aan de beste wereldfilm die het afgelopen jaar in België te zien was. Volgens de critici. We kregen van MOOOV de vraag waarom onze nummer 1 Parasite van de Zuid-Koreaanse filmmaker Bong Joon-ho was. Antwoord hieronder.
Lees meer »
De Zuid-Koreaanse cineast Bong Joon-ho blijft de filmprijzen aaneenrijgen met zijn even virtuoze als wrede satire Parasite. Bovendien overtuigt hij zowel cinefielen als het grote publiek. Dat is behoorlijk straf want de strijd tussen twee families die hij toont in zijn nachtmerrieachtig sprookje is gedrenkt in woede en klassenstrijd. Ook straf is dat de Oscarwinnaar met elke nieuwe visie – en zowel dvd als streaming bieden nu die kans – beter wordt. Omdat de visuele en inhoudelijke rijkdom meer en meer in het oog springt. Parasite blijkt nu reeds een klassieker.
Lees meer »
PARKLAND
Een politieke film over de moord op JFK die niet tracht het ‘complot’ te ontrafelen maar wel de reacties van directe betrokkenen te duiden? Nog voor Pablo Larrains Jackie deed Peter Landesman dit met Parkland.
THE PARTY
Wordt elke klassieker meteen feestelijk onthaald? Niet echt. Toen The Party in 1968 werd uitgebracht was het een kritische en commerciële flop. Te gek voor het publiek, te afwijkend van de norm voor de critici. Het etiket ‘slapstick komedie’ leverde wel verwijzingen op naar Buster Keaton en Charlie Chaplin maar de exuberante stijl en de sociale commentaar – het feest is een metafoor voor een verscheurde samenleving – bleven onopgemerkt.