“Zolang Facebook blijft onze informatiesnelweg bevuilen en onze democratische processen verstoren”, vertelde documentairemaker Karim Amer aan Deadline, “zal onze samenleving niet veranderen.” Samen met Jehane Noujaim viseert hij in de Netflix-documentaire ‘The Great Hack’ al wie de data goudmijn van sociale media gebruikt om via emotionele triggers burgers te manipuleren. Sommige getuigen flirten met ambiguïteit en de rol van Steve Bannon had nog meer mogen uitgespit worden. Maar naast verhelderende informatie reikt deze urgente documentaire ook cruciale vragen aan over data-misbruik en het verweer van gebruikers in de digitale wereld.
Terwijl Amerikaanse superhelden films steevast bejubeld worden, ongeacht hoe dwaas en cinematografisch onbenullig ze zijn, wordt Oosters popcorn vertier genadeloos neergesabeld. Dat merkte de Chinese filmmaker Zhang Yimou toen zijn epos ‘The Great War’, een superproductie met Matt Damon in een van de hoofdrollen, in de V.S. bijzonder vijandig werd onthaald. De misplaatste morele verontwaardiging van de Amerikaanse critici kreeg bij ons geen navolging, maar de kritische spot bleek niet minder giftig. De Westerse blik is selectief blind.
Een groep Amerikaanse activisten reist met goede bedoelingen naar het Amazonewoud en valt in de handen van een primitieve stam met minder vriendelijke bedoelingen. Al snel vloeit het bloed bij (jungle)beekjes. Een kolfje naar de hand van horrorspecialist Eli Roth die met The Green Inferno een eerbetoon brengt aan de kannibalenfilm van weleer. Alles komt terug. Zeker wanneer het afhangt van de man die ooit door Quentin Tarantino “de hoop van de horrorfilm” werd genoemd.
In 2016 maakt Tarzan zijn comeback op het witte scherm. Met dank aan regisseur David Yates en acteur Alexander Skarsgård die de held van heroic fantasy auteur Edgar Rice Burroughs (en tal van Hollywood-verfilmingen) opnieuw tot leven brengen in The Legend of Tarzan. Tijd om even terug te blikken op een van de sterkste en meest onderschatte Tarzanfilms ooit, het uit 1984 daterende Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes van de Britse regisseur Hugh Hudson. Een cineast die vooral bekend werd met de Oscarbekroonde atletenfilm Chariots of Fire.
Met ‘gevonden beeldmateriaal’ maakte Werner Herzog een dramatische documentaire over een geestesverwant van Brian Sweeney Fitzgerald, de man die in Fitzcarraldo (1982) een opera in de jungle wil bouwen. ‘Grizzly Man’ Timothy Treadwell is een Amerikaans natuuractivist met een overzadigbare passie voor wilde beren die tijdens zijn 13de zomer in Alaska door eentje van hen werd opgepeuzeld.
“We zijn iemand vergeten te nomineren: Harold Ramis voor Cadyshack, Ghostbusters en Groundhog Day” zei Bill Murray tijdens de laatste Oscaruitreiking. Een eerbetoon aan zijn overleden vriend, de scenarist van de cultfilm Groundhog Day. Een kleine, Capra-achtige romantische komedie die uitgroeide tot de lijffilm van een heterogene groep mensen. “Geen enkele film waaraan ik heb gewerkt kreeg dit soort aandacht uit zoveel verschillende richtingen,” aldus Ramis, “mensen keren er tijdens verschillende levensfases naar terug om er andere dingen in te ontdekken”.
“Een jongeman van nergens die nergens heenging”, zo typeert Dito Montiel zichzelf in A Guide to Recognizing Your Saints. De zoon van
een Nicaraguaanse immigrant en een Ierse moeder schreef in zijn autobiografische roman over een bewogen jeugd op straat in zijn geboortewijk Queens.
Joel en Ethan Coen kunnen als geen ander de draak steken met dingen en mensen waar ze dol op zijn. Hun nieuwste komedie, Hail, Caesar!, is tegelijk een ode aan Hollywood en een kritisch portret van de droomfabriek. De broers houden van de gekke, wereldvreemde personages die ze opvoeren en de filmgenres die ze parodiëren.
In mei brengt Cannes, met de uitreiking van de Carrosse d’Or door de Quinzaine, hulde aan John Carpenter, de regisseur die bewees dat ‘gewone’ horrorfilms buitengewone cinema kunnen zijn. Dat gebeurt 41 jaar na Halloween, de kleine ‘slasher’ die een grote invloed had op generaties fans en filmers. Net nu David Gordon Green een leuke variant serveert.
Na zijn geweld- en wraaktrilogie Oldboy, Sympathy for Mr. Vengeance en Lady Vengeance bleef de voormalige Zuid-Koreaanse filmcriticus Park Chan-Wook zich met Thirst profileren als een begenadigd genrefilmer. Met de duistere erotische psychologische puzzelthriller The Handmaiden schuift hij meer op richting romantisch melodrama. Maar Park Chan-Wook is nog altijd gespecialiseerd in visueel sensationele, zintuigelijke cinema. Allesbehalve mainstream.
