“Het is maar een begin, wij gaan door met de clichés!” Zo zou je, parafraserend, de herdenkingen van ’50 jaar mei ’68’ kunnen omschrijven. Want ‘analyses’ vol gemeenplaatsen creëren een karikatuur – mei ’68 als speeltuin van bourgeois-revolutionairen en dromers – en de in nostalgische melancholie gedrenkte vieringen vegen de revolutionaire woede van weleer netjes onder de mat. Gelukkig wordt ook Jean-Luc Magnerons in ’68 gedraaide ‘Mai ’68, la belle ouvrage’ op dvd uitgebracht, een documentaire die met de repressie een vergeten aspect belicht.
Een Gus Van Sant-film herken je aan de beelden. En soms alleen al aan de persfoto’s. Zoals die van Paranoid Park, zijn lowbudgetfilm met en over jongeren. De gecaste acteurs, hun lichaamshouding, de kleren, de manier waarop ze in beeld gebracht zijn: alles draagt de Van Sant stempel. Ook de locatie: Portland. Kortom, een nieuwe trip (met skaters i.p.v. illegale Mexicanen) in het vertrouwde universum van debuutfilm Mala Noche.
“It is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing”. Het zonder vermelding van Faulkner geleend citaat waar de Engelstalige versie van Malpertuis mee begint, was ongetwijfeld niet de beste manier om deze barokke en moeilijk te begrijpen fantasy van Harry Kümel te verkopen aan het Cannespubliek anno 1972. Achterdochtige geesten zien er zelfs een veroordeling van de film in.
“Abba’s Dancing Queen is voor mij de meest melancholische, mooiste song ooit” bekent regisseur Panos Cosmatos. Dat kan vreemd lijken omdat zijn twee in heavy metal en horror gedrenkte koortstrips Beyond the Black Rainbow (2010) en Mandy (2018) even ver verwijderd zijn van de Zweedse pop kitsch als van de pulp actiecinema van Panos vader George P. Cosmatos (The Cassandra Crossing, Rambo II).
feb 18, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, dvd, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Terry Gilliams The Man Who Killed Don Quixote: Een levenswerk als ode aan de verbeelding
The Man Who Killed Don Quixote
Na een sisyfusarbeid van 20 jaar heeft Terry Gilliam een ook door Orson Welles gekoesterd Don Quichote project eindelijk afgerond. The Man Who Killed Don Quixote, een film die Keith Fulton en Louis Pepe inspireerde tot twee documentaires (Lost in La Mancha en He Dreams of Giants), weerspiegelt deze lange tocht en is vooral een ode aan de verbeelding.
“Voor mij is Dziga Vertov als een fontein die onze dorst maar blijft lessen, ook wanneer de bron is drooggelopen” zei filmmaker Chris Marker, net zoals Jean-Luc Godard een hevige fan van de Russische avant-gardist, filmtheoreticus en documentairemaker. Dziga Vertov (1896-1954) is meer dan Eisenstein dé cineast van de Russische Revolutie en behoort tot de belangrijkste pioniers uit de filmgeschiedenis. Zijn meesterwerk Man With A Movie Camera is nu op dvd uit.
The Man with the Golden Arm schreef geschiedenis dankzij de iconische generiek van Saul Bass en Otto Premingers ongemeen realistische schets van drugsverslaving. Het was echter ook een extreme tragedie over obsessie.
mei 20, 2016 // by Ivo De Kock // Algemeen, drama, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Sean Durkins Martha Marcy May Marlene: Op zoek naar een identiteit
MARTHA MARCY MAY MARLENE: Drama van Sean Durkin
“Het idee dat iemand zijn identiteit kan verliezen en een andere identiteit kan aannemen lag aan de basis van deze karakterstudie,” zegt debuterend scenarist-regisseur Sean Durkin, “het gaat in Martha Marcy May Marlene om ‘zijn rol binnen de familie vinden’. Bij een groep willen horen, deel uitmaken van iets en ontdekken hoe je functioneert als individu is inherent aan de menselijke natuur, het is een essentiële nood. Ieder van ons speelt rollen die een beetje verschillen en toont persoonlijkheden die variëren naargelang de fases in ons leven”.
In Gerry van Gus Van Sant loopt Matt Damon hopeloos verloren in een woestijn die wat van een maanlandschap heeft. Niemand komt hem redden uit die vijandige, gevaarlijke omgeving. Dan heeft Damon iets meer geluk in Interstellar van Christopher Nolan waar hij vastzit op een bevroren planeet tot enkele door hem met leugens misleidde astronauten opduiken. Of in Ridley Scotts The Martian waar hij wel lang alleen op Mars moet leven maar uiteindelijk toch opgemerkt wordt door aardbewoners die zich meteen uit de naad werken om hem terug te brengen.
Mask werd enthousiast onthaald tijdens Cannes 1985 en groeide uit tot een behoorlijk commercieel succes maar Peter Bogdanovich liet zich enkel opmerken met negatieve reacties en conflicten. “Men dacht dat ik gek was,” beseft de regisseur nu, “maar ik wist dat ‘mijn’ versie beter was.” Met dank aan Bruce Springsteen is die ‘cut’ uit op Blu-ray.
