MONEY MONSTER: De man met het pistool versus de echte criminelen
De vierde door actrice Jodie Foster geregisseerde film houdt het midden tussen een crisiskomedie en een samenzweringsthriller en zweeft tussen kritiek en entertainment. Money Monster is een oprechte film die de criminelen achter de financiële crash van 2008 wil ontmaskeren maar nooit een scherpe aanklacht wordt. Daarvoor heeft het heroïsche filmkoppel George Clooney – Julia Roberts een te hoog glamourgehalte en is het geloof in de Amerikaanse democratie te sterk.
In 1955 draaide Fritz Lang Moonfleet, een avonturenverhaal gedrenkt in hetzelfde ‘smokkelen aan de kust van Engeland” sfeertje als Alfred Hitchcocks Jamaica Inn (1933). Twee films waarin een tot de hogere klasse behorende gentleman de geheime leider is van een bende smokkelaars. Maar het avontuur van die burger boven verdenking is nadrukkelijk tragisch én moreel geladen. Zo spreekt Ms. Minton tegen Jeremy over “The women that you play with to fill the emptiness which is your life!” Al voert een dode vrouw dan weer naar het universum van de regisseur van Vertigo.
Twintig jaar na zijn adembenemende hoofdrol in American History X en zijn fraai regiedebuut Keeping the Faith neemt acteur Edward Norton met de Jonathan Lethem adaptatie Motherless Brooklyn voor een tweede keer plaats in de regiestoel. Een passieproject met een lange productiegeschiedenis en narcistische trekjes maar ook een neo-noir die de huidige tijdsgeest weerspiegelt in het New York van de fifties en zo de roots van racisme en corruptie blootlegt.
“Wanneer je klein bent heb je kleine angsten, wanneer je groot bent grote angsten” zegt leraar Vincent tegen de jonge Anna in Les Mots Bleus, een subtiel psychologisch drama dat Alain Corneau net voor zijn laatste films Le Deuxième Souffle en Crime d’amour maakte.
Voor haar tweede film als regisseur blaast actrice Amy Poehler, bekend van o.m. de absurde sitcom ‘Parks and Recreation’, de ‘riot grrrl’ spirit nieuw leven in. ‘Moxie’ is een bitterzoete highschoolkomedie die de seksistische clichés van dit Hollywood subgenre onderuit haalt via een Generatie Z verhaal dat inspiratie sprokkelt bij Generatie X. Verwacht geen genadeloze aanklacht of subtiele, contemplatieve cinema. Poehler kiest voor uitvergroting en ridiculisering om de toxische sociale orde van het Amerikaanse schoolleven onderuit te halen en verbindt rebellie met humor. Aangevuld met een ode aan ‘Bikini Girl’, de legendarische feministische nineties punkband.
Jaco Van Dormael maakt weinig films maar het zijn er telkens bijzonder markante. Zowel Toto le héros (Caméra d’Or in Cannes, César beste buitenlandse film, Plateau-prijzen) als Le Huitième jour (Acteursprijzen in Cannes en bij de Césars) werden wereldwijd bekroond. En na een wonderlijk parcours is er nu eindelijk het verbluffende Mr. Nobody, het meest ambitieuze project ooit van de Brusselse cineast en waarschijnlijk ook van de Belgische cinema tout court. Gewaagd qua budget en gedurfd qua stijl, inhoud en complexiteit. In één film tracht hij de vele (mogelijke) levens van een personage en alle thema’s van een filmmaker te omvatten.
Fans van Inge Schilperoords roman ‘Muidhond’ vreesden het ergste maar de Vlaamse cineaste Patrice Toye koos voor een gestileerde, genuanceerde adaptatie. “Hopelijk zet ik mensen aan tot nadenken.”
“Film moet voor mij een zekere urgentie hebben,” zegt cineaste Patice Toye, “ik kan geen drie jaar bezig zijn met entertainment.” In ‘Muidhond’, een adaptatie van Inge Schilperoords beklemmende en verontrustende roman, neemt ze ons mee op een trip door de geest van een pedofiele jongeman die verliefd wordt op zijn buurmeisje. Op integere en subtiele wijze peilt Toye naar de grenzen van ons empathisch vermogen en tracht ze te nuanceren waar doorgaans zwart-wit denken en demonisering overheersen. “Hopelijk zet ik mensen aan tot nadenken en kunnen we het debat over dit controversieel thema op gang trekken.”
Terugkijkend waren de jaren nul in de cinema die van de botsing tussen begrip en gevoel, interpretatie en emotie. Dansend op de grens van fantasie en realiteit zorgden de meest markante films voor een lyrische trip met personages die kijken zonder te begrijpen en zich laten meedrijven op ongeziene emoties. Getuige Tropical Malady, Elephant, Donnie Darko, A History of Violence, The New World, I’m not there, Los Muertos, Grizzly Man, 2046 en There will be blood. Maar vooral ook dé film van de jaren 2000, Mulholland Drive. Een neo-noir die ons meevoert naar de duistere onderbuik van Hollywood en volgens David Lynch “de kans biedt je te verliezen in een andere wereld”. Een surrealistische droomwereld die onder je huid kruipt. En die je net zoals de personages opzadelt met de vraag ‘wat gebeurt er?’
De Britse Shakespeare-acteur en filmmaker Kenneth Branagh brengt de ‘Belgische’ detective Hercule Poirot en het oer-Britse universum van Agatha Christie tot leven in een nostalgisch theatraal drama mèt sterrencast. Murder on the Orient Express is geen whodunit maar morele cinema over de raadsels van het geweten. En de strijd tussen brein en hart.
