Samen met generatiegenoten Jordan Peele, David Robert Mitchell en Ari Aster behoort Robert Eggers sinds zijn contemplatief debuut The Witch tot het kransje Amerikaanse regisseurs die het potentieel bezitten om via gedurfde genrecinema de droomfabriek nieuw creatief leven in te blazen. Dat illustreert het apocalyptische, burleske The Lighthouse met verve.

Op 2 maart begon filmmaker Robert Eggers in Noord-Ierland aan zijn Viking wraakepos The Northman. Twee weken later legde producent Disney de opnamen stil: Covid-19. Een nieuwe tegenslag voor de Amerikaanse onafhankelijke regisseur die wel lof kreeg voor zijn debuut The Witch en prijzen won met The Lighthouse maar beide films slechts beperkt verdeeld zag worden. Zo haalden in België geen van zijn eerste twee films de zalen. Maar in Deauville toonde Eggers zich tevreden. “Ik heb de film kunnen maken die ik wou.”

In de documentaire Hollywood aan de Schelde passeren veel films van Robbe De Hert de revue, maar niét Lijmen/Het been. Dat was voor de cineast een pijnlijke herinnering schreven we n.a.v. de dvd release van Paradiso.

LIKE FATHER, LIKE SON

Een telefoontje van het ziekenhuis met de melding dat hun zesjarig zoontje bij vergissing werd verwisseld brengt in Like Father Like Son een architect aan het wankelen. Ook voor Hirokazu Kore-eda was dit familiedrama een wake-up call.

Lees meer »

Met het door waargebeurde feiten geïnspireerde ‘Lillian’, een road movie waarin een zwijgzame vrouw door een desolaat Amerika trekt om uiteindelijk in de wildernis te verdwijnen, kijkt de Oostenrijkse filmmaker Andreas Horvath met de ogen van een outsider naar de Verenigde Staten. Sublieme breedbeeld fotografie laat ons kennismaken met adembenemende landschappen, rurale gemeenschappen en een jonge immigrante die radicaal maar langzaam uit de wereld vlucht. En zo een sterk, woordeloos statement maakt.

“Draag geen pakken van dezelfde kleur,” zegt Eddie Mora tegen zijn pas aangeworven lijfwachten, “dit is The Matrix niet”. Met die repliek laat Neil Burger in zijn kaarten zien. De regisseur van The Illusionist wil ook met Limitless toveren binnen een duidelijk naar film (en ‘creatie’) verwijzend kader.

LITTLE BIG MAN

“It makes my heart sad, a world without human beings has no center to it” zegt Jack Crabbs Indiaanse grootvader Old Lodge Skins in Little Big Man, Arthur Penns ontluisterend western epos uit 1970 over de genocide van de Amerikaanse indianen. De blanke indiaan Jack heeft zelf geen middelpunt, is noch bij de blanken noch bij de ‘human beings’ (de indianen) thuis. Moreel staat hij wel aan de kant van de indianen, een volk dat volgens de naar zijn favoriete ‘scalp’ verwijzende Old Lodge Skins gelooft dat “everything is alive. Not only man and animals. But also water, earth, stone. And also the things from them… like that hair. The man from whom this hair came, he’s bald on the other side, because I now own his scalp! That is the way things are. But the white man, they believe EVERYTHING is dead. Stone, earth, animals. And people! Even their own people! If things keep trying to live, white man will rub them out. That is the difference.”

Lees meer »

Schijn bedriegt in de wereld van Todd Field. In the Bedroom opent met idyllische beelden van een kuststadje maar onthult snel verstoorde relaties en problematische gevoelens van verdriet en wraak. Pijn omwille van verlies en verlangen naar eigen rechtspraak raakten in post 9/11 Amerika een gevoelige snaar. Little Children begint met een onheilspellend maar misleidend bericht dat de harmonie in een voorstedelijke gemeenschap verstoort.

Vijf jaar na In the Bedroom regisseert Todd Field met Little Children pas zijn tweede film. Volgens hem zijn “zesde werkstuk want ik nam mijn kortfilms even serieus”. Ernst die geërfd lijkt van Stanley Kubrick, de cineast dankzij wie Field bekend werd via de rol van pianist Nick Nightingale in Eyes Wide Shut.

LIVERPOOL

“Ik beschouw het scenario of de dialooglijst als een gids,” zei Lisandro Alonso tijdens een publieksontmoeting na de ‘Quinzaine des Réalisateurs’-vertoning in ‘08. Wat voor gegniffel zorgde. Dialoogzinnen zijn in het minimalistische Liverpool immers op een hand te tellen. Maar deze radicale roadmovie werkt hypnotiserend en bewijst dat de Argentijn een eigenzinnig talent is.

Lees meer »