Van meest geanticipeerde Vlaamse film van het decennium stevende Belgica pijlsnel af naar een weinig eervol statuut van flop van het jaar toen bleek dat Felix van Groeningen geen zalen kon doen vollopen voor zijn Gentse rock ‘n’ roll parabel. Een beetje kort door de bocht en een illustratie van het feit dat de box office verwachtingen te hooggespannen waren na het mega-succes van de emo-bom The Broken Circle Breakdown. Maar ook een zoveelste bewijs dat, en dit is de keerzijde van het om marketingredenen gehypete succesverhaal van de Vlaamse cinema, verwachtingen te zeer cijfergerelateerd zijn geworden.
In het kader van het over een periode van 2 jaar verspreide digitaliseringsproject van de langspeelfilms van André Delvaux brengt Cinematek na L’oeuvre au noir en Benvenuta nu het uit 1973 daterende Belle uit.
“Wanneer het filmoog echt ziet, gaat de wereld in vlammen op” aldus Luis Buñuel, de tegelijk gereputeerde en omstreden Spaanse cineast die films zoals Un Chien Andalou, L’âge d’or, Le charme discret de la bourgeoisie, Cet obscur objet du désir en Belle de Jour naliet. Deze film uit ‘67, met een betoverend mysterieuze Catherine Deneuve in de hoofdrol, mag dan de wereld niet veranderd hebben, volgens de Britse criticus Derek Malcolm “deed de film vrouwen anders denken over liefde, seks en individuele vrijheid”.
“A movie is a motion picture” benadrukte Anthony Mann (1906-1967). Voor de regisseur van sublieme film noirs en westerns was cinema de kunst van beeld en beweging: “beelden vertellen een verhaal, woorden onderstrepen het.” Vandaar zijn liefde voor beelddichter John Ford en het, via Steamboat Round the Bend acteur Stepin Fetchit, eerbetoon in Bend of the River. Nu dankzij Rimini te bewonderen op Blu-ray, mèt sterke extra’s.
Hallelujah! De nieuwe Paul Verhoeven, ‘Benedetta’, provoceert op de heerlijke tong in de wang manier die we van de Nederlandse regisseur van ‘Turks Fruit’, ‘Spetters, ‘Basic Instinct’, ‘Starship Troopers’ en ‘Elle’ kennen. Flirtend met wansmaak, perversiteit, geweld en ironische maatschappijkritiek. Spelend met zijn vaste onderwerpen religie en seks. Een ‘women’s empowerment drama’ met hoofdrollen voor lesbische nonnen, een wraakzuchtige Jezus, een multipurpose Mariabeeld en …een pandemie. Kortom, een uitdagende historische film met actualiteitsgehalte en humor. Vintage Verhoeven.
De Brusselse Cinematek startte de restauratie en digitalisatie van het unieke oeuvre van de Belgische cineast André Delvaux met L’oeuvre au noir. Nummer twee in de zesdelige reeks was Benvenuta, een melancholisch romantisch drama dat Delvaux anno 1983 draaide in Gent.
“Als ze optreedt, is het alsof je een X-rated film ziet, wanneer je een Disney film verwacht.” Zo omschreven muziekjournalisten de optredens van Funk-Queen Betty Davis in de jaren zeventig. De Brit Philip Cox maakte met Betty: They Say I’m Different een fascinerende korte documentaire over deze rebelse zwarte artieste die met haar muziek en persoonlijkheid haar tijd ver vooruit was.
Betty: They Say I’m Different van de Brit Philip Cox is een fascinerende (korte) documentaire over een fascinerende vrouw. Het nu vergeten funk icoon Betty Davis was begin jaren zeventig een rebelse artieste die ongekend expliciet zong over seks en even duidelijk feministische standpunten innam in een door mannen gedomineerde muziekwereld. Daar waren noch die muziekwereld, noch het publiek klaar voor en rond 1980 verdween de ex-echtgenote van Miles Davis van het toneel. Cox gaat op zoek naar de vrouw achter het mysterie.
Hoe leeft, communiceert en heeft men lief in de stadstaat Singapore? Met zijn derde film duikt onafhankelijk filmmaker Eric Khoo (Mee Pok Man, 12 Storeys) achter de schermen van de ‘nanny state’. Niet om af te rekenen met het autoritaire regime dat burgers via comfort hersendood maakt. Wèl om hoop te injecteren in een koel universum beheerst door eenzaamheid, emotionele armoede en zielloze communicatie.
“Een hoopvol lied”, “uniek cinematografisch essay”, “prachtige minimalistische film”. Olivier Père haalde twee jaar geleden in Cannes de loftrompet boven voor ‘Quinzaine des Réalisateurs’-openingsfilm Be with me. Terecht, want de Singaporese cineast Eric Khoo (°1965, Singapore) leverde een fraai staaltje zintuiglijke cinema af.
