Met 99 Homes haalde Ramin Bahrani voor het eerst de Amerikaanse multiplexen. Volgens hem omdat “het thrilleraspect van de film een groter publiek aanspreekt, terwijl de inhoud een emotionele snaar raakt. Ik denk ook dat het publiek stripverfilmingen beu raakt, een onderhoudende film die ergens over gaat voelt fris aan. De aantrekkingskracht van Michael Shannon zal ook wel gespeeld hebben”. Wanneer we, tijdens een interview in Deauville, beamen dat die inderdaad een fascinerende slechterik vertolkt, corrigeert Bahrani meteen: “the villain is the system”. Het is duidelijk waar zijn sympathie ligt: “ik geef niet om immobiliën maar wel om wat er met mensen gebeurt”.
Toen Filmmagie nog Film & Televisie heette en tussen de Brusselse opbergkasten redactievergaderingen organiseerde, schreven we een stuk over een film van Jonathan Kaplan (° 1949), een cineast die ons met Over the edge omver had geblazen. The Accused zou later zijn enige ‘grote’ succes blijken. Televisie bood, toen de deuren in Hollywood dichtsloegen voor Kaplan, een vluchtweg met reeksen zoals Without a trace, ER en Law & Order. Zijn remake van In Cold Blood als miniserie bleek gedurfd maar miste de kracht en intensiteit van The Accused.
Tussen twee van zijn mooiste melodrama’s, Händler der vier Jahreszeiten en Angst essen Seele auf, draaide Rainer Werner Fassbinder in 1972 voor de Duitse publieke zender WDR een radicaal optimistische ‘familieserie’, het wonderlijke portret van proletariërs Acht Stunden sind kein Tag.
‘Naar de sterren’ is de letterlijke betekenis van ‘Ad Astra‘ “maar de echte regel is ‘Per aspera ad astra‘,” zegt James Gray in de making of van specialist Laurent Bouzereau, “dat je kunt vertalen als ‘door ontbering naar de sterren’.” Het geeft aan waar de regisseur van We own the night en The Immigrant de klemtoon legt. Ad Astra is een ruimte epos waar sprake is van een zoektocht naar buitenaards leven maar waar de ene missie de andere verbergt.
Er zijn zo van die documentaires die je sprakeloos achterlaten. Met stomheid geslagen. Onthutst. Paf. Perplex. Stomverbaasd. Verwonderd. Verbijsterd. Omwille van het verhaal dat ze vertellen. Omwille van de kracht en de authenticiteit waarmee ze dit doen. En omwille van de persoonlijke betrokkenheid van de maker bij het getoonde. Ademloos van de Belgische filmmaker Daniël Lambo is zo’n documentaire. Zo’n document eigenlijk. De cineast groeide op tussen het asbest van Eternit in Kapelle-op-den-Bos. Zijn vader was arbeider en vakbondsman in de fabriek maar weigerde de belangrijkste werkgever van de regio in vraag (lees: verantwoordelijk) te stellen toen bleek dat het geproduceerde asbest voor dodelijke ziektes zorgde. Samen met een andere betrokkene, Eric Jonckheere, trok Daniël op onderzoek uit. Het resultaat is een ijzersterke documentaire: Ademloos. Ondertitel: De wereldwijde asbestindustrie ontmaskerd.
mei 25, 2021 // by Ivo De Kock // Algemeen, drama, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Acteur-cineast Maïwenn: “’ADN’ is een zoektocht naar afkomst en identiteit”
ADN van Maïwenn
De release van ‘ADN’ was voorzien voor eind oktober 2020. Het Franse drama ging in première tijdens Film Fest Gent, acteur en scenarist-cineast Maïwenn Le Besco (‘Polisse’, ‘Mon Roi’) kwam haar vijfde film met vuur verdedigen en alle bioscoopaffiches hingen op. Maar de zalen gingen dicht en ‘binnenkort in deze zaal’ werd ‘ruim zeven maand later.’ Eindelijk kunnen we terug naar bioscoop voor dit levendig, tegelijk bitter en humoristisch, dramatische portret van een vrouw die haar leven niet opnieuw kan oppakken na de dood van haar grootvader. De Frans-Algerijnse gaat daarom op zoek naar haar roots en naar haar eigen identiteit. Een tocht waarmee ze Algerije een plaats in haar leven en haar toekomst geeft.
“Ik heb één angst,” zegt M. Night Shyamalan, “dat mijn films, die steeds vermomd zijn als summer movies en veel blockbuster-elementen bevatten, verkeerd bekeken zullen worden, dat men niet zal zien wat ze zijn”. De scenarist-regisseur flirt ook bij After Earth weer met het misverstand. Het lijkt apocalyptische sciencefiction maar eigenlijk is het een intimistisch drama, opgebouwd rond Will Smith en zijn zoon, dat nauwer verwant is met slow cinema dan met aktiespektakel.
“Every day I wake up thinking today’s the day I’m gonna see you,” zegt outlaw Bob Muldoon in Ain’t Them Bodies Saints, “And one of those days, it will be so. And then we can ride off to somewhere. Somewhere far away.” Melancholie en tragedie troef in wat regisseur David Lowery “a cinematic folk song” noemt.
Rosa Salazar stars as Alita in Twentieth Century Fox’s ALITA: BATTLE ANGEL.
Speelse actiecinema. Dat is, van El Mariachi over Planet Terror tot Machete Kills, de specialiteit van Robert Rodriguez. Bovendien heeft hij ook een boontje voor manga. Vandaar dat zijn vriend James Cameron aan Rodriguez dacht toen zijn Avatar franchise hem verhinderde Alita: Battle Angel te maken. Het levert een brok emotionele, kinetische cinema op.
Twee verdwijningen overheersen Ridley Scotts All the Money in the World. Enerzijds de ontvoering van een personage, de 16-jarige Getty-erfgenaam John Paul Getty III door Italiaanse gangsters. Anderzijds de verwijdering van de na beschuldigingen van seksuele agressie in ongenade gevallen acteur Kevin Spacey. Telkens draait het om een ding: geld.
