Met haar vierde langspeelfilm Home scoort Fien Troch niet enkel op filmfestivals maar breekt ze ook door bij een ruimer publiek. Ook al blijft ze met de Film Fest Gent winnaar trouw aan haar centrale thema, communicatiestoornis tussen generaties, en maakt ze nog altijd cinema die wringt. Home focust op de randleeftijd der jongvolwassenheid en serveert ons een complex drama zonder helden of happy end. In een energieke, documentaire filmstijl die even heftig is als de emoties van de protagonisten.
Pretentieus, voyeuristisch, banaal, platvoers. Het regende verwijten in de Franse pers. Christophe Honoré’s “poëtische ode aan homoseksueel verlangen” Homme au Bain is echter een fraai – zonder middelen maar mèt pornoster François Sagat gemaakt – staaltje van minimalistische cinema. Uitgepuurd maar krachtig.
“Ik heb een zwak voor Hope and Glory (1987) omdat die film gaat over mijn eigen familie,” herhaalt de Britse regisseur John Boorman (Point Blank, Deliverance) in interviews. Terecht want deze semi-autobiografische film die door de ogen van een verbaasde zevenjarige jongen kijkt naar een door bommen geteisterd Londen tijdens WO II is intrigerend en wondermooi.
Meester provocateur Lars von Trier daalt film na film af in de duistere diepten van de menselijke geest. Na zijn ‘vrouwelijke’ apocalyptische trilogie (Antichrist, Melancholia, Nymphomaniac) voert hij ons in zijn ‘mannelijk’ portret van een psychopaat The House that Jack Built zelfs letterlijk mee op een helletocht. Andermaal sneuvelen heilige huisjes.
“The Hunt is een verhaal over eerste indrukken die niet kloppen” zegt producent Jason Blum in de making of. Dat geldt ook voor de controverse die ontstond toen Donald Trump, zonder een beeld gezien te hebben, tweette over een film “gemaakt om op te hitsen en chaos te veroorzaken.”
jan 11, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, dvd, film, genre, komedie, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Rungano Nyoni’s I Am Not a Witch: Een satirische kijk op vrouwenonderdrukking
I Am Not a Witch
Wanneer een Zambiaans meisje in een heksenkamp belandt gaan in het grappige en sprookjesachtige I Am Not a Witch de poppen aan het dansen. Mede door het sublieme acteerspel van de jonge Margaret Mulubwa blijft deze impressionistische fabel van de debuterende Brits-Zambiaanse cineaste Rungano Nyoni verwonderen en verrassen.
Toen Ken Loach (°1936) in 1997 een zelfgeschreven minibiografie leverde voor een website opgezet om Britse cultuur te promoten werd zijn bijdrage door de overheid geweigerd. Niet omwille van de relativerende humor (“begon te werken als waarschijnlijk de slechtste acteur in Groot-Brittannië”). Wèl omwille van de bijtende, provocerende kritiek. “Een terugkerend thema in zijn werk is het onderzoeken van twee vloeken van de arbeidersbeweging, stalinisme en sociale democratie,” lezen we, “het laatste geïllustreerd door het Blairproject dat een kapitalistische politiek van de harde lijn camoufleert met een radicale schijn.”
Toen de Britse geëngageerde filmmaker Ken Loach in Cannes zijn tweede Gouden Palm in de wacht sleepte met het sociale drama I, Daniel Blake toonde hij zich trots op zijn bekroning maar woedend omwille van “de wrede Britse bureaucratie die een draconisch sanctioneringssysteem heeft opgezet om aan armen duidelijk te maken dat het allemaal hun fout is, dat ze geen job hebben omdat ze onbekwaam en nutteloos zijn.” Het tekent de 80-jarige veteraan die het publiek een geweten blijft schoppen met humane aanklachtfilms.
Voor het ontdekken van jong acteertalent moet je bij de Britse levende legende Ken Loach zijn. In diens sociale drama I, Daniel Blake grijpt de 28-jarige Hayley Squires de kans om al haar woeste energie en pure razernij te ballen in een authentiek personage, een alleenstaande moeder die vernederd wordt door een kafkaiaanse bureaucratie. “Loach zegt de dingen zoals ze zijn,” stelt Squires, “dat raakt je en daar word je ook heel kwaad van. Ontdekken hoe hij dat doet was een geweldige leerschool.” Een gesprek over acteren en sterke cinema.
I, Tonya is een heerlijk rommelige en buitenissige mix van faux-documentaire, misdaadtragedie en biopic boordevol Coen-esque criminele stupiditeit en larger than life personages. Allison Janney won de Oscar voor beste bijrolvertolking terwijl Margot Robbie schittert in de rol van de in een schandaal verwikkelde kunstschaatsster Tonya Harding.
