aug 21, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, boek, dvd, film, genre, regisseur, thriller // Reacties uitgeschakeld voor ‘Chinatown’: De Antiheld en het Grote Seventies Afscheid van de Droomfabriekvan Hollywood
Roman Polanski’s Chinatown
“Forget it, Jake. It’s Chinatown.” De quote waarmee Chinatown somber afsloot werd legendarisch terwijl de bij het fysieke en morele landschap van de jaren veertig aansluitende film noir van Roman Polanski uitgroeide tot een klassieker. Zowel een buitenbeentje als de illustratie van de rebelse spirit waarmee de Amerikaanse seventies films het klassieke Hollywood aan het wankelen brachten. Via de ontstaansgeschiedenis van (het op dvd beschikbare) ‘Chinatown’ schetst Sam Wasson in de onderzoekroman ‘The Big Goodbye’ zoals de ondertitel aangeeft ‘de laatste jaren van (droomfabriek) Hollywood.’
Toen we in 1984 het 10de Festival du Cinéma Américain de Deauville bezochten werden met Shelley Winters, George Stevens en Rock Hudson grote sterren geëerd maar toonden filmmakers en acteurs van de jongere generatie zoals Stuart Rosenberg (The Pope of Greenwich Village), Joe Dante (Gremlins), Walter Hill (Streets of Fire) en Jodie Foster (The Hotel New Hamsphire) zich heel open en bereikbaar. Dat zou met voortschrijdende mondialisering en de sterker worden marketing invloed snel.
We schreven toen in het filmtijdschrift Andere Sinema: Choose Me was o.i. dé uitblinker en verrassing van het festival. Regisseur Alan Rudolph maakte een grote indruk op mij. Want alhoewel de man duidelijk aangeslagen is door een hele resem tegenslagen, straalt hij toch een enorme energie uit. Een bezeten doorzetter, zoveel is duidelijk.
In Teodora Ana Mihai’s op ware feiten gebaseerd fictiedebuut ‘La Civil’ vertolkt de ervaren Mexicaanse actrice Arcelia Ramírez met verve de rol van een moeder die op zoek gaat naar haar door een drugskartel ontvoerde dochter en daarbij tot het uiterste gaat. Dat het drama tegelijk donker, intens en toch hoopvol aanvoelt is te danken aan de trefzekere regie van Mihai en de dynamische beeldvoering van DoP Marius Panduru maar zeker ook aan het subtiele acteren van Ramírez. Zonder haar gedrevenheid en engagement te vergeten. “Ik voelde me mee verantwoordelijk om de urgentie van het verhaal over te brengen” vertelde ze tijdens Film Fest Gent.
Debuteren in stijl. Met een krachtig drama in een rauw maar levendig Brussel. “Ik kan dat”, moet Eva Cools gedacht hebben en ze bewijst het met ‘Cleo’. Het verhaal van een zeventienjarige muziekminnende meid die haar ouders verloor bij een ongeval met vluchtmisdrijf. Waardoor de stap naar volwassenheid voor de rebelse tiener samenvalt met een rouwverwerkingsproces. Eva Cools sleutelde jaren aan het script, smeet zich 200% met crowdfunding en een minutieuze casting maar het resultaat mag gezien worden. We spraken met de cineaste van hèt Vlaamse filmdebuut van het jaar.
In Cleo worstelt een rebelse Brusselse tiener met rouwverwerking. Stof voor een donkere, deprimerende tragedie maar de Vlaamse cineaste Eva Cools debuteert met een even levendig als krachtig drama. “Het is vooral een confronterend verhaal.”
In Cleo worstelt een rebelse Brusselse tiener met rouwverwerking na een verkeersongeval waarin haar ouders om het leven komen. Op zich stof voor een donkere, deprimerende tragedie maar debutante Eva Cools maakt er een even levendig als krachtig drama van op het ritme van muziek en de stad. Terecht bekroond tijdens Film Fest Gent.
De Duitse filmmaker Fritz Lang wordt vooral herinnerd omwille van de klassiekers Dr. Mabuse, Metropolis en M maar naast zijn passage in Godards Le Mépris leverde hij ook in Hollywood sterk werk af. House by the River, Rancho Notorious, The Big Heat en Beyond a reasonable doubt. Minder bekend is zijn spionagefilm met Gary Cooper Cloak and Dagger.
De jonge Gentse filmmaker Lukas Dhont heeft wind in de zeilen. Na Girl kende ook Close een opgemerkte Cannes passage en in het land van de broers Dardenne schopte hij het tot Belgische Oscar inzending. “Als kind droomde ik ervan ooit een Oscar te winnen.”
“Ik ben een atypisch Frans cineast” zegt Olivier Assayas, “ik opereer niet binnen het traditionele sterrensysteem maar ik wou opnieuw met Juliette Binoche werken omdat we beiden ‘iets’ misten in onze filmografie”. Niet toevallig is Clouds of Sils Maria een (vrouwen)film over acteren en tijd.
Indrukwekkend ogen Pixars animatiefilms steevast. Maar echt magisch en betoverend zijn er maar een handvol: Finding Nemo, Ratatouille, WALL-E, Up en nu dus Coco. Een kleurrijke en muzikale parabel die donkere materie – een wereld waarin je tweemaal sterft, een tweede maal door de vergetelheid – warm serveert. Emotioneel maar nooit sentimenteel.
