“Moi, je travaille pour ma gueule” zegt de jongeman die in Un Prophète achter de tralies zijn identiteit vormt. Die eigenzinnige zelfstandigheid typeert ook Jacques Audiard. “We wilden helden fabriceren vertrekkende van figuren die niet vertrouwd zijn, die niet iconisch worden weergegeven in film,” zegt de maker van De battre mon coeur s’est arrêté, “in Frankrijk komen Arabieren alleen op naturalistische en sociologische wijze in beeld. Ons opzet was een genrefilm te maken die zoals in de western onbekende gezichten tot helden omvormt”. Zijn virtuoos geregisseerde bildungsroman won tijdens het 62ste Festival van Cannes terecht de Grote Prijs. Lees meer »
“Op vele manieren voel ik bevrediging dat onze kunst iets verwezenlijkt heeft op het gebied van massa-emotie,” zei Alfred Hitchcock tijdens het legendarische François Truffaut-interview, “we weten dat Psycho dit bereikt heeft. Het was niet de boodschap, de acteerprestatie of een hoog gewaardeerde roman die het publiek raakte, het was pure cinema die hen beroerde. Daarom ben ik trots dat de film van ons is, van jou en van mij”. Vijftig jaar geleden verbijsterde deze lowbudget zwart-witfilm met zijn visueel briljante douchemoord het publiek. Het bleek een scharnierfilm in de ontwikkeling van de Amerikaanse populaire cinema.
“I’m ready for my close-up”. Die memorabele ‘Sunset Boulevard’-quote ligt op de lippen van de twee antihelden van Public Enemies, de gedoemde outlaw John Dillinger en zijn nemesis, FBI-agent Melvin Purvis. Drie jaar na de intense visuele trip Miami Vice orchestreert Michael Mann opnieuw een met haarfijne HD-beelden geregistreerde innerlijke reis van met film vergroeide figuren. Een nostalgievrij einde-van-een-tijdperk epos dat de opkomst van het moderne kapitalisme aankondigt en verwijst naar de huidige crisis. Waarbij Mann, voor het eerst sinds Ali en The Insider, vertrekt van waargebeurde feiten.
Meer en meer politiek geladen films zorgen voor een fris geluid in onze bioscopen. Na de halve Occupy-popcornmovie Elysium zijn er nu The East en The Purge. Respectievelijk een thriller over een collectief eco-terroristen die CEO’s straffen voor hun misdaden en een horrorfilm over institutioneel geweld, racisme en inkomensongelijkheid.
Met de dystopische satireThe Purge verraste James DeMonaco want een mainstream horrorthriller die ook een politieke geladen drama is zie je niet alle dagen. Een absurd uitgangsidee – de overheid wil geweldloosheid bereiken via een jaarlijkse zuiveringsnacht – leidt tot een politieke allegorie die illustreert hoe geweld verstrengeld is met de Amerikaanse ziel en met het Amerikaanse maatschappelijke bestel. De aanval op de veilige ’thuis’ van een disfunctioneel gezin legt de onzekerheid van de middenklasse, de grote ongelijkheid in de samenleving en de verankering van racisme en geweld in de Amerikaanse cultuur bloot.
In een korte tijdspanne ging The Purge van een kleine horrorfilm voor een nichepubliek naar een actiefranchise voor de multiplexen. Daarbij ging de subversieve kracht wat verloren. The Purge: Election Year is zelfs behoorlijk conformistisch.
“Action, action, and then action” antwoordde Raoul Walsh toen Franse critici hem naar drie basiselementen van film vroegen. Misleidend, want Pursued illustreert hoe de Hollywoodpionier actie verankerde in zijn personages.
Van onderstroom evolueerde ‘Black Lives Matter’ in het Trump tijdperk tot een centraal thema van de Amerikaanse cinema. In haar door Lena Waithe geschreven debuut Queen & Slim vertelt Melina Matsoukas het tragische verhaal van een Afro-Amerikaans koppel dat op de vlucht slaat na een fataal afgelopen confrontatie met een blanke racistische politieman.
okt 9, 2020 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, dvd, dystopie, genre, horror, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Narciso Ibáñez Serradors ¿Quién puede matar a un niño?: Waanzin in de kinderspiegel
¿Quién puede matar a un niño?
“Het lijkt een slasher maar het is een metafysische, existentiële horrorfilm” zegt Fabrice du Welz in zijn intro bij het Spaanse ¿Quién puede matar a un niño? op de sublieme Blu-ray met de absurde Franse releasetitel Les révoltés de l’an 2000. De inspiratiebron voor Vinyans aardekinderen blijft een transgressief meesterwerk getekend Narciso Ibáñez Serrador.
De gedeeltelijk in België gedraaide Grote Prijs van Film Fest Ghent winnaar A Quiet Passion is een biopic over de 19de eeuwse Amerikaanse dichteres Emily Dickinson (1830-1886). De Britse regisseur Terence Davies beschouwt deze even beruchte als beroemde vrouw, zo vertelde hij ons tijdens zijn passage in Gent, als “een van Amerika’s grootste dichters.” Haar werk bevat volgens hem “een immense waardigheid en valt op door diepzinnige meditaties over sterfelijkheid en de vergankelijkheid van het leven.” Davies koesterde een levenslange fascinatie voor deze getormenteerde kunstenares die focust op “de terreur en de schoonheid van de wereld” en was zielsgelukkig toen hij uiteindelijk producenten wist te overtuigen om de film te financieren.