De Amerikaanse filmmaker Paul Thomas Anderson was altijd al eigenzinnig én ambitieus. Op 7-jarige leeftijd noteerde hij in zijn zakagenda: “Mijn naam is Paul Anderson. Ik wil schrijver worden, producent, regisseur, speciale effecten ontwikkelen. Ik kan alles doen; ik ken alles. Huur mij in”. Met dezelfde lef timmerde hij aan een kwantitatief beperkt (8 films in zo’n 25 jaar) maar kwalitatief hoogstaand oeuvre (getuige Magnolia, There Will Be Blood, The Master en nu Phantom Thread).
Tien jaar na het magistraal olie-epos There Will Be Blood werken Paul Thomas Anderson en Daniel Day-Lewis opnieuw samen voor Phantom Thread, het stijlvol verhaal van een tegelijk krachtige en fragiele couturier die in het London van de jaren vijftig weerstand tracht te bieden aan mode en liefde tot een amoureuze passie hem uit evenwicht haalt.
Nog voor zijn doorbraakfilm Carrie draaide Brian De Palma in 1974 de meest waanzinnige film uit zijn carrière. Phantom of the Paradise is een Faustiaanse versie van Gaston Lerouxs ‘Het spook van de opera’, combineert Hollywoodiaanse kitsch met Duits expressionisme en mixt slapstick met musical, horror en satire. Het duurde vijf jaar voor het idee een film werd die in extremis nog dreigde het scherm niet de halen. Het nachtmerrie-aspect van de productie is ondertussen vergeten maar dit nachtmerrieverhaal groeide uit tot dè cultfilm van de regisseur van Dressed to Kill, Scarface en The Black Dahlia.
Met zijn opgesloten individuen belaagd door een (haast) onzichtbare vijand is Phase IV akelig actueel. Ook al peilt de enige langspeelfilm van grafische goeroe Saul Bass via een psychedelische trip vooral naar de plaats van de mens in het universum. Deze beperkt vertoonde sciencefiction parel krijgt eindelijk een Blu-ray release. Met het originele, verwijderde, einde!
Wanneer bij het voorstellen van en film vooral wordt gepraat over de 14-jarige cineast, de 1-jarige scenariste of de 10 opnamedagen kan een filmliefhebber alvast van één ding zeker zijn: de marketingverantwoordelijken waren wéér briljant. Of de film zelf goed is, valt af te wachten. In het geval van Joel Schumachers Phone Booth zijn de meningen verdeeld.
“I think it’s important as a filmmaker, as any person working in the arts, that you’ve got to try new stuff and challenge yourself and take chances” blijft de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Darren Aronofsky (°1969) herhalen sinds zijn gedurfd debuut, het tot een cultfilm uitgegroeide Pi. Tegelijk wil hij publieksvriendelijke films maken: “To me, watching a movie is like going to an amusement park. My worst fear is making a film that people don’t think is a good ride.” Die moeilijke evenwichtsoefening tussen experiment en entertainment zou de regisseur van Requiem for a dream, The Fountain, Black Swan, The Wrestler en Noah blijven achtervolgen. Lees meer »
Wie verwacht dat Nicolas Cage brutaal afrekent met de ontvoerders van zijn truffelvarken schat Pig fout in. De karakter gedreven debuutfilm van de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Michael Sarnoski is geen film over wraak maar over rouw, off-grid gaan en verbinding zoeken.
okt 30, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, film, genre, interview, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Michael Sarnoski: ‘Pig’ is geen film over wraak maar over begrip
Pig van Michael Sarnoski
Nicolas Cage is beestachtig sterk in Pig als een kluizenaar en varkensvriend die naast een culinair ook nog een problematisch verleden blijkt te hebben. Dat zijn we niet meer gewoon van de acteur die schitterde in films zoals Peggy Sue Got Married, Wild at Heart en Bringing Out the Dead maar de laatste jaren vooral in commerciële actie trash te ‘bewonderen’ was. De Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Michael Sarnoski schreef een complexe en mysterieuze rol waar het neefje van Francis Ford Coppola nog een keer zijn tanden wilde in zetten. “Nicolas is en blijft een immens talent én een genereus acteur” vertelde debutant Sarnoski ons in Deauville.
“When you have heartfelt filmmakers and really bold, strong actors that are willing to take creative risks and risk their reputation for the reinvention and the inspiration that these director are going to provide, it just makes you want to high five your buddy and say, ‘Fuck yeah, let’s get in the ring and get dirty.’” Dixit American Independent David Gordon Green, regisseur van het gedurfde en knotsgekke Pineapple Express.
Jane Birkin. Op de fameuze Proustiaanse vragenlijst beantwoordde ze “Quelle qualité préfères-tu chez la femme?” met “Sa souffrance“. Het is dan ook weinig verwonderlijk dat Alma, het centrale personage in de ‘traffic de sentiments‘ van La Pirate, haar ligt, meer nog: dat zij Alma is. Werken met Jacques Doillon is een beproeving die Jane Birkin zich met plezier oplegt: “Il faut faire le film, sinon quelqu’un va crèver” liet ze zich tijdens de opnamen ontvallen.