De verrassingshit van het jaar is een ook bij critici populaire lowbudgetfilm zonder veel effecten en met nog minder woorden. In John Krasinski’s zenuwslopende horrorfilm A Quiet Place tracht een gezin op het postapocalyptische Amerikaanse platteland een doodse stilte te bewaren om uit de dodelijke greep van blinde buitenaardse wezens te blijven.
Wie schrijver wil worden, heeft het de eerste honderd jaar nogal moeilijk, wil een boutade. En nog: een ongelukkige jeugd is een goudmijn voor een schrijver. Een kwinkslag evoceert telkens de driehoek creatie-pijn-roem die verbonden wordt met literaire activiteit. Ook in Quills, een ernstige klucht met een hoog grand guignol gehalte, wordt schrijven gelinkt aan lijden. Regisseur Philip Kaufman en scenarist Doug Wright voeren de markies de Sade op als een dwangmatig schrijver di e inspiratie vindt in onderdrukking.
Na De Oost behandelt ook Quo Vadis, Aida? een Nederlands trauma. Maar Jasmila Žbanić bekijkt de tragische gebeurtenissen van Srebrenica door de ogen van een Bosnische tolk.
“Ik ben ontzettend blij. Het is vrij uniek dat een documentaire een publieksprijs wint” zegt Christina Vandekerckhove over de Film Fest Gent bekroning van Rabot. Haar documentaire over de sloop van de Gentse sociale woonblokken is een kleurrijk portret van vergeten bewoners en een universeel verhaal over bewogen levens in een dorp in de hoogte.
Met ‘Rabot’ won de Gentse cineaste Christina Vandekerckhove verrassend maar oververdiend de Publieksprijs van het jongste Film Fest Gent. Niet evident voor een documentaire. ‘Rabot’ maakte echter indruk met zijn empatische, menselijke blik op een harde realiteit. Deze documentaire over de sloop van de sociale woonblokken in de Rabotwijk, de armste buurt in Gent, is vooral een kleurrijk portret van vergeten bewoners en een universeel verhaal over bewogen levens in een dorp in de hoogte.
Met haar documentaire over de sloop van sociale woonblokken in de Gentse, kansarme Rabotwijk maakte Christina Vandekerckhove een kleurrijk portret van vergeten bewoners en een universeel verhaal over bewogen levens in een dorp in de hoogte.
Kleurrijk, levendig, menselijk. Zo kan je het oeuvre van Jonathan Demme omschrijven, een cineast die vrolijk documentaires met fictiefilms afwisselt, kleine ‘indies’ met blockbusters. In het psychodrama Rachel Getting Married, Demme’s ode aan Robert Altmans A Wedding, treedt een andere rode draad nadrukkelijk op het voorplan: muziek. Met authentieke intensiteit vat Demme via het portret van een disfunctionele familie de ‘beat’ van het moderne Amerika. In afwachting van Neil Young Trunk Show een zoveelste bewijs van zijn liefde voor muziek en film.
RACING EXTINCTION: Over methaan-koeien en verdwijnende diersoorten
“Over 100 jaar is mogelijk de helft van alle diersoorten uitgestorven” klinkt het onheilspellend in ‘Racing Extinction’. Maar de nieuwe documentaire van ‘The Cove’-regisseur Louie Psihoyos schetst niet enkel het doembeeld van een aangekondigde ondergang. De film is immers een grappige, opwindende en hoopvolle oproep tot actie die ook focust op de activisten die nieuwe actiemethodes ontwikkelen om de ondergang af te wenden.
Tussen zijn Amerikaanse hitfilms One Flew Over the Cuckoo’s Nest en Amadeus draaide Milos Forman de commerciële flop Ragtime, een nochtans krachtig sociaal fresco over het racisme van Amerika begin 20ste eeuw.
Een speciale Blu-ray editie met twee covers (een ‘reversible sleeve’ met het originele én nieuw artwork) en twee versies van een film over een man met een gespleten persoonlijkheid is best amusant. Het wordt ook erg interessant wanneer de film Raising Cain is en de regisseur Brian DePalma. Verwarring en illusie vormen zowat de link tussen het imago van de omstreden cineast, het medium waarin hij actief is en de films die hij maakt.