‘Swinging sixties’ icoon Michael Caine voert ons in David Batty’s documentaire My Generation door een periode waarin Londense creatieve vrijbuiters en kleurrijke muziek de grijze Britse klassenmaatschappij dooreenschudden.
Net zoals zijn favoriete schilder Edward Hopper voelt de Singaporese cineast Eric Khoo zich aangetrokken tot eenzame mensen die in lege ruimtes vertoeven. Na de portretten van stedelijke malaise Mee Pok Man, 12 Storeys en Be with me focust hij in het minimalistische My Magic op twee geïsoleerde figuren. In een tegelijk harde en magische wereld gaan een vader en zijn zoon op zoek naar verzoening en toekomst. Naar toverkracht en dromen.
Naarmate de jaren vorderen profileert Clint Eastwood zich alsmaar meer als een klassieke Amerikaanse cineast met een moderne kijk op cinema en een donkere visie op de cultuur van zijn land. Het feit dat hij zelf uitgroeide tot een icoon weerhoudt hem niet om als verhalenverteller de pijn van het zijn in beeld te brengen. In Mystic River werpt hij van achter de camera een (zijn) blik op getraumatiseerde geesten en het geweld, de angst en het verraad ermee verbonden.
Zilveren Beer van Berlijn winnaar ‘Natural Light’ is een visueel verbluffende en moreel complexe film over de wreedheden van het Hongaarse leger in de Sovjet-Unie tijdens W.O. II. Voor zijn fictiedebuut vertrok de Hongaarse cineast Dénes Nagy van een lijvige roman om de militairen betrokken bij deze gewelddadige excessen te portretteren. “De wandaden waren onderdeel geworden van de dagelijkse routine.”
Acteur Bruce Dern bekroont zijn carrière met de briljante vertolking van een verwarde dromer, een oude man die een reclameboodschap letterlijk neemt en denkt dat hij duizenden kilometers verder ‘zijn’ prijs van 1 miljoen dollar kan gaan ophalen. Alexander Payne’s Nebraska is en buitengewone film over gewone mensen. Een scherpzinnig tragikomedie die aangeeft wat er mis is met de V.S.
The Silence of the Lambs-maker Jonathan Demme heeft even geen zin in Hollywood. Want “met mijn docs heb ik véél meer vrijheid”. Zo kan hij kiezen voor een subliem eenvoudige mise-en-scène, naar het beeld van muzikale dichter Neil Young. Neil Young: Heart of Gold is een klein meesterwerk.
Bij de Cannes première van The Neon Demon waren de meningen sterk verdeeld. Héél erg sterk verdeeld. Fans van Nicolas Winding Refns nieuwste schreven “de Deen onderzoekt, met humor, de wereld van de mode en de genrecinema” (Les Inrockuptibles); tegenstanders titelden (in Libération) “de schijn en ‘le Neon’” (verwijzend naar ‘le néant’, het niets). Elders gold Winding Refns bizarre combinatie van horror- en coming of age-film als “overweldigend spectaculair” maar ook “vorm zonder inhoud”.
De Zuid-Koreaanse autodidactische cineast Kim Ki-duk draaide na zijn poëtische doorbraakfilm Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring vooral omstreden films. The Net is minder choquerend, ook al is bikkelharde tragische vissersparabel die aangeeft hoe mensen in beide Korea’s het slachtoffer worden van achterdocht, wantrouwen, angst en fanatisme.
Het Amerikaanse duo Paddy Chayefsky – Sidney Lumet maakte in 1976 indruk met het tussen satire en aanklacht laverende Network. Hun met vier Oscars bekroonde woedekreet blijkt zowel tijdloos als visionair.
In het evangelie volgens theatermaker en filmregisseur Milo Rau is er een prominente plaats weggelegd voor een zwarte Jezus en zijn activistische apostels. Rau’s hybride, theatrale docufictie ‘The New Gospel’ is een ‘urgent testament’, een passiespel dat thema’s zoals immigratie, racisme, uitbuiting en verzet integreert. Op locaties, in de Italiaanse culturele hoofdstad van Europa 2019 Matera, waar ook Pier Paolo Pasolini en Mel Gibson hun Jezusfilms draaiden creëerde Rau straffe en authentieke politieke cinema.