De Zuid-Koreaanse cineast Bong Joon-ho blijft de filmprijzen aaneenrijgen met zijn even virtuoze als wrede satire Parasite. Bovendien overtuigt hij zowel cinefielen als het grote publiek. Dat is behoorlijk straf want de strijd tussen twee families die hij toont in zijn nachtmerrieachtig sprookje is gedrenkt in woede en klassenstrijd. Ook straf is dat de Oscarwinnaar met elke nieuwe visie – en zowel dvd als streaming bieden nu die kans – beter wordt. Omdat de visuele en inhoudelijke rijkdom meer en meer in het oog springt. Parasite blijkt nu reeds een klassieker.
Wordt elke klassieker meteen feestelijk onthaald? Niet echt. Toen The Party in 1968 werd uitgebracht was het een kritische en commerciële flop. Te gek voor het publiek, te afwijkend van de norm voor de critici. Het etiket ‘slapstick komedie’ leverde wel verwijzingen op naar Buster Keaton en Charlie Chaplin maar de exuberante stijl en de sociale commentaar – het feest is een metafoor voor een verscheurde samenleving – bleven onopgemerkt.
Jim Jarmusch is en blijft een a-typische Amerikaanse filmmaker. Terwijl veel van zijn landgenoten de toeschouwer met hun eerste filmbeelden steevast volop in de actie en de chaos storten (lees: onderdompelen), opent Paterson met rustige en poëtische beelden van een slapend koppel. De lichamen en gezichten van Adam Driver en Golshiteh Farahani, de lakens van het bed, het binnenvallend zacht ochtendlicht, alles ademt een vredige rust uit. Achterdochtige kijkers vrezen onheil en een plotse dramatische omslag maar de regisseur van Stranger than Paradise, Dead Man, Ghost Dog en Broken Flowers neemt hen tegenvoets en serveert een minimalistische film die toont hoe wonderlijk het dagelijks leven wel is. Paterson bewijst zo dat cinema ook poëtisch, grappig, teder en hartverwarmend kan zijn. En dus niet enkel luidruchtig, zenuwachtig en spectaculair.
Soms ligt het Hoge Noorden verrassend dichtbij. Zo heeft Tim Mielants droogkomisch drama De Patrick wat van een Scandinavische absurde komedie. Alleen speelt deze debuutfilm over verlies en identiteit – en een verdwenen hamer – in een fraai in beeld gebrachte Ardeense naturistencamping waar ‘onze’ Kevin Janssens verdwaasd rondloopt.
Nu we bijna met een acheruitkijkspiegel kunnen focussen op de jaren 2010 richt Columbia de volgspot op de jaren 80. Niet echt hoogdagen in Hollywood, met veel geformateerde en aseptische mainstream films die ver verwijderd waren van de wilde New Hollywood parels. Toch zijn er (her)ontdekkingen te doen. Zoals Francis Ford Coppola’s Peggy Sue Got Married.
A PERSONAL JOURNEY WITH MARTIN SCORSESE THROUGH AMERICAN MOVIES
“Film is een ziekte, zei Frank Capra. Wanneer het virus je bloedstroom besmet, wordt het je belangrijkste hormoon. Zoals bij heroïne is het enige tegengif voor film… meer film”. Deze ‘bekentenis’ opent en duidt de documentaire filmles A Personal Journey With Martin Scorsese Through American Movies.
“Iedereen zou de ‘slachtpartij van Peterloo’ uit 1819 moeten kennen,” vindt Mike Leigh, “terwijl Britse kinderen er in de lessen geschiedenis niets over te horen krijgen.” De Britse regisseur van Secrets & Lies , Vera Drake en Another Year wil dat euvel verhelpen met zijn politiek epos ‘Peterloo’, een even educatieve als dramatische verfilming van het bloedig onderdrukken van een vreedzame protestactie in Manchester door arrogante en wereldvreemde beleidsvoerders. “Het verhaal is actueler dan ooit” stelt Leigh meer dan terecht.
jun 7, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, documentaire, film, genre, interview, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Sébastien Lifshitzs ‘Petite Fille’: Leven en dromen van een jonge transgender persoon
Petite Fille
“Een film is voor mij geen onderwerp maar een ontmoeting,” benadrukt documentairemaker Sébastien Lifshitz, “ik tracht de intimiteit van mensen te benaderen en levens te vertellen.” In ‘Petite Fille’ is dat het leven van een zevenjarig meisje dat ze zich reeds op zeer jonge leeftijd bewust was van haar transidentiteit en moet opboksen tegen een vijandige buitenwereld. “Ik kreeg het gevoel dat onze camera haar zelfvertrouwen versterkte,” vertelde de Franse cineast ons tijdens Film Fest Gent waar zijn pakkend portret bekroond werd met de Grand Prix.
De bekentenis van zijn Bambi-heldin dat ze zich reeds op zeer jonge leeftijd bewust was van haar transidentiteit prikkelde de nieuwsgierigheid van de Franse filmmaker Sébastien Lifshitz. Dat leidde tot een nieuwe, wonderlijke documentaire: Petite Fille.
“Wanneer ik groot ben zal ik een meisje zijn.” Dat vertelde een vierjarige, als jongen geboren, Sasha aan haar moeder. “Ze huilde tranen van pijn toen ik zei dat ze geen meisje zou zijn” getuigt haar mama Karine aan de Franse filmmaker Sébastien Lifshitz (‘Les Invisibles’). De documentaire ‘Petite Fille’ pikt de draad op wanneer Sasha zeven is en volgt de dagelijkse strijd van deze heldin, een transgender kind dat strijdt tegen een onbegrijpende en vijandige omgeving. Gesteund door een liefdevolle familie en gerespecteerd door een empathisch filmmaker. In Gent, de geboortestad van ‘Girl’-regisseur Lukas Dhondt, praatten we tijdens het filmfestival met portretmaker Lifshitz over zijn wonderlijke documentaire ‘Petite Fille’.
