Meteen na Vincent (1982), zijn eerste kortfilm, schreef Tim Burton een gedicht geïnspireerd door Clement Clarke Moore’s «The Nightmare Before Christmas». Bedoeling was het gedicht te laten voorlezen door Vincent Price, de verteller van Vincent, en te illustreren met stop-motion animatie. Burton maakte schetsen van de personages, ontwikkelde de thema’s en perfectioneerde de plot. The Nightmare Before Christmas zou het verhaal worden van Jack Skellington, de pompoenkoning van Halloweenstad die uit verveling besluit de plaats van de Kerstman in te nemen maar daardoor vooral chaos creëert.
In de genrefilm The Nile Hilton Incident legt de Zweeds-Egyptische filmmaker Tarik Saleh via een mysterieus moordverhaal de vinger op duistere machtsstructuren tegen de achtergrond van de Arabische lente.
“Ik heb er enorm van genoten,” zei hoogleraar mensenrechten Eva Brems na No, de voor een Oscar genomineerde film waarmee de Chileense cineast Pablo Larrain (Tony Manero,Post mortem) zijn Pinochet-trilogie afsluit “het is een optimistische film die je het gevoel geeft dat mensen die moedig en creatief genoeg zijn dingen kunnen veranderen”. No boeide ook 11.11.11-voorzitter Jos Geysels: “Interessant is dat de partijen die positie kiezen tegen Pinochet opteren voor het verbeelden van een vrijere toekomst en niet voor het leveren van kritiek”.
Martin Scorsese zoekt in No Direction Home: Bob Dylan naar de mens achter de mythe Bob Dylan in een documentaire ontdekkingsreis door de muzikale sixties.
mei 3, 2021 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, film, genre, nieuws, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Chloé Zhao’s Oscarwinnaar ‘Nomadland’: Druiven der gramschap van de 21ste eeuw.
Chloé Zhao’s Nomadland: On the road, weg van de tirannie van de dollar.
Chloé Zhao’s ‘Nomadland’, een roadmovie over een door armoede getroffen vrouw die met haar bestelbus door Amerika trekt, was de grote triomfator van de 93ste editie van de Oscars. Naast ‘beste film’ en ‘beste actrice’ (derde Oscarbekroning voor Frances McDormand) won Zhao ook in de categorie ‘beste regisseur’. De Chinees-Amerikaanse was daarmee pas de tweede vrouwelijke winnaar (na Kathryn Bigelow) en de eerste vrouw van kleur. Zhao draaide ‘Nomadland’ net als ‘Songs My Brothers Told Me’ en ‘The Rider’ in een docufictie stijl die werkelijkheid en fantasie door elkaar laat lopen in het economisch beproefde nieuwe Amerikaanse Wilde Westen.
jul 14, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, documentaire, dvd, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Patricio Guzmáns Nostalgia de la luz: Koesterend kijken naar sporen van het verleden
Nostalgia de la luz
De Chileense documentairemaker Patricio Guzmán keek al in quasi ‘real time’ (drieluik La Batalla de Chile) en met afstand (La cas Pinochet, Salvador Allende) naar Pinochets staatsgreep in 1973. Nostalgia de la luz blikt poëtisch terug naar het (verdrongen) verleden. De aanklacht is er niet minder sterk om.
François Truffaut werkte in 1973 zijn teleurstelling en twijfels na het floppen van Les deux Anglaises et Ie Continent en Une belle fille comme moi weg met een zuurzoete ode aan zijn grote liefde: cinema. La Nuit Américaine werd een onverhoopt succes bij publiek, critici en de leden van de Amerikaanse Academy.
De Ocean’s 11, 12, 13 trilogie zorgde voor heerlijk schuldig plezier: inventief geritmeerde, speels geacteerde en sterk gestileerde rooffilms die leuk entertainment waren. “Leuk, maar niet voor de regisseur” preciseerde Steven Soderbergh. Dat Gary Ross wèl lol had bij Ocean’s 8 is misschien wel de achilleshiel van deze amusante ‘vrouwelijke’ reboot.
Met Les Olympiades bewijst Jacques Audiard via emotioneel gelaagde vrouwenportretten dat hij meer is dan een auteur van viriele cinema. Al reageert de graphic novel-verfilming niet op kritiek die de Fransman in eigen land krijgt. “Ik wou al lang een film maken over het moderne amoureuze discours.”
Brad Pitt and Leonardo DiCaprio star in ONCE UPON TIME IN HOLLYWOOD.
In hartje Tinseltown draaide de Amerikaanse filmmaker en -nerd Quentin Tarantino Once Upon a Time… in Hollywood, een ode aan Los Angeles en de droomfabriek. Het werd een spectaculaire tragi-komische liefdesbrief doordrongen van Tarantino’s herinneringen aan een plaats en een tijdperk. Ultra-referentieel en uiterst genietbaar, maar ook behoorlijk fake.
