Daar waar we Luca Guadagnino’s Io sono l’amore (2009) nog enige stroefheid en theatraliteit konden aanwrijven en zijn Engelstalig debuut A Bigger Splash (2015) helaas behoorlijk koel en kunstmatig bleef kunnen we Call Me By Your Name (2017) enkel omschrijven als een meesterwerk.
Straks is het uitkijken naar Luca Guadagnino’s Suspiria remake maar ondertussen brak de Italiaanse regisseur van Io sono l’amore en A Bigger Splash definitief door met de om een sequel smekende arthousehit Call Me By Your Name. Een aangrijpend en subtiel coming of age-verhaal over seksueel ontwaken en eerste liefde onder de brandende Italiaanse zon.
jun 5, 2019 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, drama, dvd, film, genre, regisseur // Reacties uitgeschakeld voor Nadine Labaki’s Capharnaüm: Wanneer het leven een warboel is
Capharnaüm
Na haar
zuurzoete parabels Caramel
en Et maintenant on va où?
veranderde de Libanese actrice en cineaste Nadine Labaki van
register. Capharnaüm iseen snoeihard sociaal-realistisch drama over
een 12-jarige jongen die zich met juridische middelen verzet tegen
het leven dat hem opgedrongen is. Een aangrijpende film die Labaki
absoluut moèst maken.
Na enkele zuurzoete parabels verrast de Libanese actrice en cineaste Nadine Labaki met Capharnaüm, een snoeihard sociaal-realistisch drama dat ze absoluut moèst maken.
De Libanese actrice Nadine Labaki liet zich als regisseur al opmerken met twee komisch getinte metaforische drama’s, Caramel en Where Do We Go Now?, maar verrast nu met een snoeihard sociaal-realistisch drama. Capharnaüm toont de harde realiteit van de in Beiruts sloppenwijken aan hun lot overgelaten straatkinderen zonder papieren. Dit is geëngageerde én briljante cinema, gedraaid op locatie en met niet-professionele acteurs wat de authenticiteit en impact versterkt. Bekroond met de Juryprijs van Cannes en de Publieksprijs van Gent.
Gilles Coulier laat zich opmerken door een somber gefotografeerd en rauw verteld verhaal van mannen met baarden en hun perspectiefloos bestaan. Cargo is een studie van mannelijkheid onder druk en fileert de impact van genadeloos neo-liberalisme op fragiele levens. Terwijl de zee geeft en neemt.
Op 49-jarige leeftijd debuteert Arantxa Echevarria met Carmen & Lola, een verhaal van onmogelijke lesbische liefde in de Spaanse Roma gemeenschap. ‘Ik wou het hebben over de nood aan empowerment van vrouwen.’
Voor haar langspeelfilmdebuut Carmen & Lola koos de in Bilbao geboren Spaanse regisseur Arantxa Echevarría, die als kortfilmer een stevige reputatie opbouwde, ervoor om met niet-professionele acteurs uit de Roma gemeenschap te werken en een heel persoonlijk verhaal te vertellen. Een authentiek, intens en door flamenco zigeunermuziek gedragen ‘verboden liefde’ verhaal over de ontluikende relatie tussen graffitiartieste Lola en de streng traditioneel opgevoede Carmen. “De kracht van liefde overwint de angst om anders te zijn” stelt Echevarria.
Roman Polanski staat weer ‘in the picture’. Gelukkig niet omwille van de gekende persoonlijke, juridische tribulaties. De maker van Rosemary’s Baby, Chinatown en The Pianist maakt immers indruk met zijn nieuwste, Carnage, en krijgt met de nog tot januari in Bozar lopende expo ‘Roman Polanski, acteur en regisseur’ een gepast eerbetoon. “Ik zou graag beoordeeld worden op mijn werk,” blijft Polanski herhalen, “niet omwille van mijn leven”. Is het eindelijk zo ver?
Toen de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Todd Haynes (° 1961) tijdens het filmfestival van Cannes zijn in de jaren vijftig gesitueerde Patricia Highsmith-adaptatie Carol (2015) voorstelde kreeg hij de vraag of hij ooit een verhaal in het heden zal laten spelen. Daar had de regisseur van Poison (1991), Safe (1995), Velvet Goldmine (1998), Far from Heaven (2002) en I’m Not There (2007) niet zo gek veel zin in bleek uit het antwoord.