CASABLANCA
Heel lang gold Casablanca als «de beste slechte film ooit gemaakt» maar ondertussen is duidelijk dat filmcriticus Roger Ebert gelijk heeft wanneer hij in zijn commentaar spreekt over «de meest populaire film aller tijden» en dat zoals Leuren Bacall in haar introductie op de Special Edition dvd aangeeft «de dialogen binnengedrongen zijn in het populair taalgebruik».
“My purpose is madness. It’s the only way you can really tell what happens in war. By lying you can open the door a little crack on the truth.” Met Castle Keep realiseerde Sydney Pollack een surrealistische oorlogsfilm.
Lees meer »
CAT ON A HOT TIN ROOF
Toen haar derde echtgenoot Mike Todd in 1958 om het leven kwam na een vliegtuigcrash kanaliseerde Elizabeth Taylor alle pijn in een zinderende vertolking van Maggie, de seksueel gefrustreerde echtgenote van voormalige sportheld Brick in de Tennessee Williams-verfilming Cat on a hot tin roof.
CERTAIN WOMEN
Kelly Reichardt draaide in 23 jaar amper 6 films maar toch is ze uitgegroeid tot een van de grootste Amerikaanse filmmakers. Certain Women haalde bij ons tot hiertoe de zalen niet, ondanks een sterke cast (Laura Dern, Michelle Williams, Kristen Stewart). Maar het is de meest radicale en uitgepuurde in het rijtje parels Old Joy, Wendy and Lucy, Meek’s Cutoff en Night Moves.
PAOLO & VITTORIO TAVIANI
“Elke film is een ander avontuur,” zegt Paolo Taviani, “in Cesare deve morire (Caesar must die) ging het ons om de osmose van Shakespeare’s tekst met de ervaringen van acterende gevangenen”. Voor zijn broer Vittorio leverde hun bezoek met digitale camera’s aan de Romeinse Rebibbia gevangenis “geen verfilmd toneel maar cinema” op.
CHANGELING
“Er zijn dingen waarvoor je niet zoveel energie meer hebt als toen je twintig was, maar er zijn andere zaken waar je meer energie voor bezit”. Op deze nuchtere wijze verklaarde Clint Eastwood tijdens Cannes ’08 – waar hij ook de Dirty Harry collectie voorstelde – zijn hoog productieritme van de jongste jaren. Na Mystic River, Million Dollar Baby, Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima is Changeling immers al de vijfde film van de 78-jarige veteraan in vijf jaar. Het werd andermaal een klassieke film die rijker en complexer is dan op het eerste gezicht lijkt. De jaren hebben geen vat op de creatieve scherpte van Hollywoods grootste meester.
UN CHIEN ANDALOU
Reeds in 1983 stierf Luis Buñuel, de tegelijk gereputeerde en omstreden cineast die films zoals L’âge d’or, Belle de Jour en Cet obscur objet du désir naliet. De Spaanse beeldenstormer maakte vaak indruk (Un Chien Andalou) maar stelde soms teleur (La mort en ce jardin).
“Forget it, Jake. It’s Chinatown.” De quote waarmee Chinatown somber afsloot werd legendarisch terwijl de bij het fysieke en morele landschap van de jaren veertig aansluitende film noir van Roman Polanski uitgroeide tot een klassieker. Zowel een buitenbeentje als de illustratie van de rebelse spirit waarmee de Amerikaanse seventies films het klassieke Hollywood aan het wankelen brachten. Via de ontstaansgeschiedenis van (het op dvd beschikbare) ‘Chinatown’ schetst Sam Wasson in de onderzoekroman ‘The Big Goodbye’ zoals de ondertitel aangeeft ‘de laatste jaren van (droomfabriek) Hollywood.’
Lees meer »
CHOOSE ME
Toen we in 1984 het 10de Festival du Cinéma Américain de Deauville bezochten werden met Shelley Winters, George Stevens en Rock Hudson grote sterren geëerd maar toonden filmmakers en acteurs van de jongere generatie zoals Stuart Rosenberg (The Pope of Greenwich Village), Joe Dante (Gremlins), Walter Hill (Streets of Fire) en Jodie Foster (The Hotel New Hamsphire) zich heel open en bereikbaar. Dat zou met voortschrijdende mondialisering en de sterker worden marketing invloed snel.
We schreven toen in het filmtijdschrift Andere Sinema: Choose Me was o.i. dé uitblinker en verrassing van het festival. Regisseur Alan Rudolph maakte een grote indruk op mij. Want alhoewel de man duidelijk aangeslagen is door een hele resem tegenslagen, straalt hij toch een enorme energie uit. Een bezeten doorzetter, zoveel is duidelijk.
THE CIRCLE
“Unfulfilled potential” antwoordt de ambitieuze Mae prompt wanneer ze aan het begin van The Circle tijdens een sollicitatiegesprek bij een hip techbedrijf gevraagd wordt wat haar het meest afschrikt. Een nachtmerrie die voor regisseur James Ponsoldt, na zijn nochtans verdienstelijke David Foster Wallace film The End of the Tour, met deze Dave Eggers boekverfilming werkelijkheid lijkt te worden. Gelukkig biedt zijn dystopisch drama ondanks het ‘onbenut potentieel’ nog voldoende ‘voedsel voor gedachten’.