BRICK
Debuterend scenarist-regisseur Rian Johnson verrast aangenaam met Brick, een als adolescentenfilm gecamoufleerd misdaaddrama beïnvloed door zowel Dashiell Hammett als Twin Peaks en Elephant.
Niet enkel Franse Nouvelle Vague cineasten begonnen hun carrière als criticus. Ook filmmaker Lindsay Anderson (1923-1994), tijdens de jaren vijftig drijvende kracht van de Britse Free Cinema beweging, verdedigde in het door hem mee opgerichte filmtijdschrift Sequence op polemische wijze de poëtische cinema van Jean Vigo en John Ford.
Lees meer »
BROKEN FLOWERS
Ondanks de stilistische verschillen tussen de sociale drama’s van Jean-Pierre & Luc Dardenne en de droogkomische karakterstudies van Jim Jarmusch zijn de thematische overeenkomsten tussen de Gouden Palm en de Grote Prijs van Cannes opvallend. Een kind dwingt onvolwassen mannen in zowel L’Enfant als Broken Flowers tot menselijkheid. Plots vaderschap op jonge of oudere leeftijd betekent voor narcistische macho’s ook het afscheid van hun (al dan niet verlengde) jeugd. Verwantschap dient zich aan als remedie voor individualisme.
In de steek gelaten kinderen en alternatieve familievormen blijven Hirokazu Kore-eda, de Japanse filmmaker van Nobody Knows en Gouden Palm Shoplifters, bezighouden. De onorthodoxe roadmovie Broker legt de link met vondelingenschuiven. “Het taboe daarrond fascineert me.”
Lees meer »
IRA SACHS
Met Brooklyn Village, het portret van New Yorkers die hun plaats zoeken in een brutale wereld, won de onafhankelijke Amerikaanse cineast Ira Sachs de Grote Prijs van het festival van Deauville. Zijn vreugde wordt getemperd door de verkiezing van Donald Trump. “It’s a living nightmare” zucht de visuele stadsdichter.
BROOKLYN VILLAGE / LITTLE MEN
“Er zit romantiek in eerste vriendschappen,” zegt Ira Sachs, “maar opgroeien is moeilijk.” De onafhankelijke Amerikaanse cineast koestert in elk van zijn films een utopie die door de realiteit vernietigd wordt. Brooklyn Village mixt de coming-of-age film met een buddy movie en vertelt het verhaal van twee adolescenten, Jake en Tony, wiens instinctieve vriendschap bedreigd wordt door het conflict tussen hun ouders.
Robert Redford schittert in Stuart Rosenbergs (Cool Hand Luke, The Amityville Horror) gevangenisdrama Brubaker, het waargebeurde levensverhaal van Tom Murton, een gevangensdirecteur die de politiek schokte door mishandelingen en moorden in een staatsgevangenis naar buiten te brengen. In 1980, het jaar van Raging Bull, was Brubaker niet de meest markante film ondanks een nominatie voor een Oscar voor beste scenario en lof voor zijn realisme. Maar met de jaren groeide de film uit tot een de belangrijkste Amerikaanse gevangenisfilms.
In de dankbetuiging die zijn nieuwste boek ‘De jongens van Nickel’ afsluit schrijft Colson Whitehead, auteur van het magistrale ‘De ondergrondse spoorweg’, dat een van de inspiratiebronnen voor dit verhaal over een helse tuchtschool in Florida tijdens het tijdperk van de Jim Crow rassenwetten in het Zuiden van Amerika een boek van Tom Murton en Joe Hyams was. ‘Accomplices to the Crime: The Arkansas Prison Scandal’ behandelde de corruptie en mishandelingen in de gevangenis van Arkansas. “De film Brubaker, die u beslist moet zien als u dat nog niet gedaan heeft, is op dit boek gebaseerd” lezen we bij Whitehead. Voor het onvolprezen filmtijdschrift Andere Sinema schreven we (lang geleden) onderstaande recensie over deze wat vergeten film met naast Redford ook Yaphet Kotto, Jane Alexander, Murray Hamilton en David Keith in de cast.
Lees meer »
BULLITT
“You believe what you want. You work your side of the street, and I’ll work mine.” In Bullitt speelt de iconische King of Cool Steve McQueen een “all guts, no glory San Francisco cop“, een agent met een attitude en een coole auto.
BULLET TO THE HEAD
“De tijd dat ik ingehuurd werd door de studio’s is voorbij,” zegt Walter Hill (°1942), “Hollywood wil geen oude regisseurs”. Tien jaar na zijn laatste bioscoopfilm, het boksdrama Undisputed, en twaalf jaar na het hem uit handen genomen Supernova is Hill terug met de stripverfilming Bullet to the Head.
“Ik hou enorm van fantastische cinema en surrealisme maar ik probeer altijd een schijnbaar realisme aan te houden omdat absurditeit en paradoxen in een realistische context beter tot uiting komen” zegt Marco Bellocchio. In politieke tragedies zoals Enrico IV, Buongiorno, Notte en Vincere laat hij zware thema’s ademen door fantasie in de werkelijkheid te introduceren.
Lees meer »