Clint Eastwoods ‘Space Cowboys’: Ruimte western met oude avonturiers

De millenniumwissel leverde niet de voorspelde problemen op maar inspireerde Clint Eastwood wel tot een film die wat op een ‘bug’ in zijn oeuvre leek, het mega bizarre Space Cowboys. De fysieke drager beleefde nog hoogdagen en dat leverde dvd’s met soms interessant bonusmateriaal op. Zo kwamen we voor Film & Televisie (later Filmmagie) terug op films die bij hun release vaak ongemerkt passeerden. Zoals Space Cowboys.

Een vrolijke film over ouderdom, een subtiel spel met imago en waarden; alleen een Clint Eastwood kan dat soort directe cinema geloofwaardig brengen. Space Cowboys is het soort western waarin cowboywaarden (moed, zelfstandigheid, groepsgevoel) en het conflict tussen vrij geesten en vastgeroeste bureaucraten heersen. Zelfs terminale ziektes zijn geen eindpunt.

Hoe de film werd gemaakt zien we in enkele korte documentaires. Verscheidene medewerkers benadrukken dat het voor Eastwood een moeilijke film was. Voor een regisseur die graag snel werkt en houdt van de energie van de eerste takes waren de ILM-effecten en de technische problemen (opbouwen en belichten van sets, nabootsen van gewichtloosheid, timing van shot) pure beproevingen.

Eastwood diende zelfs zijn afkeer voor storyboards te overwinnen om de ruimte avonturen optimaal in beeld te brengen. De storyboards die monteur Joel Cox toelicht lijken evenwel meer cartoons dan ‘moderne’ computer gegenereerde storyboards.

Visual effects supervisor Michael Owens geeft het belang van details en timing aan, maar benadrukt ook dat de effecten altijd in functie van de personages stonden (iets zeggen over hun karakter). Terwijl set opnamen aangeven dat voor Eastwood de acteurs een prioriteit zijn. Een leuke extra is ‘Tonight on Leno’, met commentaren van Jay Leno en het volledige, geïmproviseerde optreden van het viertal. Blijkt dat voor het publiek de show ‘echt’ leek.

IVO DE KOCK