FAHRENHEIT 451
“Binnen 50 jaar is een nieuwe versie zeker aan de orde” stelt Ramin Bahrani, de Iraans-Amerikaanse filmmaker die een halve eeuw na François Truffaut Ray Bradbury’s dystopische literaire klassieker opnieuw verfilmde. ‘Fahrenheit 451’ bleek visionair en blijft helder branden. De temperatuur waarop de waarheid vlam vat geldt als krachtig alarmsignaal.
Alles komt terug. Nucleaire Koude Oorlog-angst verschilt niet zo van het schrikbeeld dat via de huidige pandemie opdoemt. Sidney Lumets sixties klassieker Fail Safe stond altijd in de schaduw van Kubricks Dr. Strangelove maar blijkt nu urgent. En sterke cinema.
Lees meer »
De Canadese actrice Charlotte Le Bon maakt haar regiedebuut met het mysterieuze coming of age-drama ‘Falcon Lake’. Een sensuele, spookachtige graphic novel-adaptatie die meer dreiging, diepgang en dubbelzinnigheid bevat dan de doorsneefilm over verwarrende kindertijd. “Adolescentie is fascinerend zolang je niet vervalt in ernst of meligheid”, benadrukt Le Bon.
Lees meer »
FANTASMA
Lisandro Alonso (Buenos Aires 1975) is één van de boeiendste stemmen in de hedendaagse Latijns-Amerikaanse cinema. Na La Libertad (2001) en Los Muertos (2004) liet hij zich in 2006 in Cannes opmerken met Fantasma. Een aanleiding om met hem te spreken.
FAST FOOD NATION
Twee cineasten uit Austin, Texas werden ‘Sundance Kids’: Robert Rodriguez en Richard Linklater. Maar de maker van Slacker, het tweeluik Before Sunrise/Before Sunset en A Scanner Darkly bleef het meest een onafhankelijke rebel. Getuige zijn frontale aanval op de Fast Food Nation.
Hoera, voor het eerst sedert lang scoorde Hollywood niet enkel met sequels! Feestje? Nee, franchise blockbusters zoals ‘Fast X’ en ‘Mission Impossible: Dead Reckoning Part One’ doen immers de scheidingslijn tussen bioscoop en attractiepark steeds sterker vervagen. Algoritmes dicteren de wet en zowel de hebzucht van de industrie als het Artificiële Intelligentie spook maken filmmakers kwetsbaar. “Ik wil niet denken dat de beste dagen achter ons liggen,” zegt regisseur-scenarist Richard Linklater, “dat is niet productief.” Maar zoveel is duidelijk: er schort iets aan een droomfabriek die magie en fantasie inruilt voor ‘content’ en ‘multiverses’.
Lees meer »
FAT CITY
De jaren zeventig waren hoogdagen voor de Amerikaanse cinema dankzij New Hollywood. Jonge Turken bestormden de droomfabriek en oude meesters grepen de nieuwe creatieve vrijheid aan om persoonlijke films te maken. Voor The Maltese Falcon en The African Queen regisseur John Huston was dat Fat City.
Een wilde, wonderlijke wereld. Waar de grens tussen pathos en humor verdwenen is. Daarin blijven de films van de Griekse cineast Yorgos Lanthimos spelen. Want de auteur van Dogtooth, The Lobster en The Killing of a Sacred Deer mag dan wel het scenario van The Favourite niet zelf geschreven hebben, zijn kostuumfilm blijft vreemd én bevreemdend.
Lees meer »
Lang, lang geleden kreeg Simon Carmiggelt van de Franse komiek Jacques Tati te horen dat films gelukkig moeten maken: “Een verhaal moet iets hebben van… en Tati houdt zijn hoofd schuin en fluit even, als een vogeltje in het bos”. Dat hebben zijn erfgenamen Dominique Abel, Fiona Gordon en Bruno Romy goed begrepen. Het Belgisch-Canadees-Franse trio van L’Iceberg (2005), Rumba (2008) en nu La Fée (2011) laat zijn publiek telkens weer happy de bioscoop verlaten. Opgewekt en gelukkig, ook al verstrengelt het visuele sprookje dat ze net zagen humor en tragiek. Dat maakt ons vrolijk en daarom hielden we in Groningen en Amsterdam volgende lezing in het kader van het door Ciné Premieres in Nederland georganiseerde Franse Filmfestival. We schrijven 2011.
FEEL MY LOVE: Ijzersterk debuut van Griet Teck
Verbazing alom vorige week op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam toen de documentaire Feel my love, het debuut van de Vlaamse cineaste Griet Teck, op weg leek om de gegeerde Publieksprijs binnen te halen. Uiteindelijk won Oscar-kandidaat ‘Nebraska’ van Alexander Payne, maar met een vierde plaats hield Tecks liefdevol portret van mensen met dementie films van o.m. Spike Jonze en Jim Jarmusch achter zich. De morele winnaar heet zoiets.