De met Goya-filmprijzen (de Spaanse Oscars) overladen Spaanse politieke thriller El Reino van Rodrigo Sorogoyen is een afwisselend komisch en spannend spektakel dat afrekent met corruptie en graaicultuur. We kijken via het point-of-view van de charismatische politicus maar in een wervelend slot wordt het tapijt onder onze voeten weggetrokken.
De op 21 december 1970 genomen iconische foto van rock ‘n’ roll legende Elvis Presley en president Richard Nixon handjes schuddend in het Witte Huis inspireerde de Amerikaanse onafhankelijke cineaste Liza Johnson (Return) tot een interessante mislukking, de komedie Elvis & Nixon.
Hersenloos. Zo heeft Hollywood zijn zomerblockbusters het liefst. Neill Blomkamp zal het geweten hebben want zijn sciencefictionfilm Elysium gaat over iets – “de veranderende planeet én the haves and the have-nots” – en de Amerikaanse rechtse pers was not amused. Socialisme, propaganda; de scheldwoorden waren niet uit de lucht. Een Occupy popcorn movie? Zo ver zijn we nog niet.
“Mijn zoektocht heeft weinig met feiten te maken” blijft Werner Herzog herhalen. Via films die de grenzen tussen documentaire en fictie doen wegsmelten legde de onverschrokken filmmaker al krankzinnige taferelen in groene jungles vast. In Encounters at the End of the World flirt hij te midden Antarctica’s desoriënterende witte ijsvlakte met zielsgenoten, met ‘professionele dromers’. Het ‘einde van de wereld’ en het ‘einde van de mensheid’ blijken verbonden, maar de onafwendbare rampspoed inspireert Herzog meer tot poëtische humor dan tot gortdroge ernst.
“Ik heb redelijk veel zinnen uit Dimitri Verhulsts ‘Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten’ overgenomen,” zegt Koen Mortier, “maar ik heb deze vertaald naar de mond van de personages.”
Een nieuwe film maken en vaststellen dat hij vertrouwd oogt. Het overkwam Koen Mortier. Met Ex Drummer wou hij de kijker pissed maken, met 22 mei ongerust. ”Ik wou dat toeschouwers zich vragen stelden,” zegt Mortier, “ik wou ze in iets betrekken en wat er woedt in Sams hoofd van tastbaar maken. ENGEL is contemplatief en heeft weinig te maken met mijn andere films maar toch is het dezelfde filmtaal. Dat heeft me altijd gefascineerd. Toen Ex Drummer af was viel me op hoe sterk die leek op mijn kortfilm A Hard Day’s Work terwijl er toch 9 jaar publiciteit tussen zat. Je stijl als filmmaker blijft blijkbaar toch wat hetzelfde.”
Koen Mortier, regisseur van omstreden en ondergewaardeerde films zoals Ex Drummer en 22 mei, vertelt met Engel (aka Un Ange) het verhaal van een ‘amour fou’ tussen twee verloren, gedoemde zielen. Een sportman met een tanende carrière en een Senegalese prostituee. Net zoals de roman van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst waarop de film gebaseerd is, verwijst deze contemplatieve sfeerfilm naar het tragische verhaal van wielrenner Frank Vandenbroucke. Maar Mortier serveert ons vooral een emotionele mokerslag die angst en liefde verstrengelt.
‘L’ennemi’, de vierde film van de Brusselse journalist en filmmaker Stephan Streker (‘Michael Blanco’, ‘Noces’, ‘Le monde nous appartient’), is tegelijk een tragisch liefdesverhaal en een trip door de verwarde geest van een van moord beschuldigde politicus. De verwijzing naar het wedervaren van de Waalse politicus Bernard Wesphael is overduidelijk maar een docudrama wordt het nooit. ‘L’ennemi’ blijft fictie en flirt eerder met vragen dan met antwoorden. “Het zou oneerlijk zijn te stellen dat wat ik toon ‘de waarheid’ is” aldus Streker. Maar de emotionele waarheid van deze tragedie aan ’t zeetje zindert wel na. Krachtige, wervelende cinema!
“Entre les Murs moest lijken op de samenleving; hij diende gevarieerd, rijk en complex te zijn” zei Laurent Cantet toen hij onder stormachtig applaus de Gouden Palm in ontvangst nam waar Frankrijk al 21 jaar op wachtte. De film waarmee de onderwijzerszoon “recht wou doen aan het werk dat in scholen wordt verzet” was ‘magisch’ voor Cannesjuryvoorzitter Sean Penn. De kroniek van een schooljaar, gezien via de lessen Frans van een vierde jaar in een Parijs college, is tegelijk hondstrouw aan de realiteit en ultradramatisch. Een subtiel véritédrama, voorbij de grens tussen documentaire en fictie.
In het viscerale gotische sprookje ‘El Espinazo del diablo’, verstrengelt de Mexicaanse filmmaker Guillermo del Toro (‘Pan’s Labyrint’, ‘The Shape of Water’) de collectieve trauma’s van een land getekend door een burgeroorlog met de spoken waar een jonge wees mee worstelt. Del Toro’s derde film is een genremix die Spaanse horror, klassiek psychologisch drama en aan Buñuel herinnerend surrealisme omtovert in een alchemistisch sprookje. Geen geestverhaal maar een verhaal met een geest, heruitgegeven in een magnifieke Blu-ray editie.