Cultsucces kan schadelijk zijn. Zo stond Tobe Hooper een carrière lang in de schaduw van The Texas Chainsaw Massacre. Maar het prettig gestoorde Eaten Alive geeft aan dat de horrormeester zijn schriftuur telkens aanpaste ook al bleef hij focussen op marginaliteit en het verdrongene.
Lees meer »
AUDREY TAUTOU
“Geen idee hoe ze bij mij zijn uitgekomen,” zegt actrice Audrey Tautou (Thérèse Desqueyroux, Ensemble, c’est tout), “maar ik ben erg vereerd dat ik ceremonie-meester mag zijn tijdens het Filmfestival van Cannes. Het is heel indrukwekkend, al denk ik er momenteel niet te veel aan. Ik zie wel hoe het loopt”. Wie vanop afstand geamuseerd zal toekijken is L’écume des jours-regisseur Michel Gondry, niet bepaald een fan van juryvoorzitter Steven Spielberg: “Hij maakt van cinema een strip en ik hou van strips maar niet als invloed op films. Er zit veel animatie in mijn werk maar animatie en strips zijn twee verschillende zaken. Strips zijn beelden die op voorhand bedacht werden en verstard zijn”.
J. EDGAR: Biopic van Clint Eastwood met Leonardo DiCaprio
“Wat me boeide in het verhaal van J. Edgar Hoover? De parallellen met het heden, met de angsten die onze samenleving in hun greep houden”. Alhoewel veteraan-regisseur Clint Eastwood met deze uitspraak aangeeft oog te hebben voor de hedendaagse relevantie van het levensverhaal van de omstreden FBI-directeur is biopic J. Edgar meer een psychologische karakterstudie dan een politiek drama, meer een amour fou verhaal dan een j’accuse.
ED WOOD
Tim Burton werd bij zijn langspeelfilmdebuut door de critici genadeloos neergesabeld. Pee-Wee’s Big Adventure kreeg van sommigen zelfs een quotering van -l op 10. Burton kende commercieel succes (Batman, Planet of the Apes) en oogstte kritische lof (Edward Scissorhands, Sleepy Hollow) maar bleef overtuigd dat het met de waardering van zijn werk alle richtingen uitkon. Vandaar zijn gevoel van verwantschap met Ed Wood. De «slechtste regisseur aller tijden» was onaangepast, eigenzinnig en bizar. Kortom, een typisch Burton-personage.
“Opgroeien kan beangstigend en vreemd zijn” zegt de 13-jarige Kayla tegen haar You Tube volgers. Online oogt ze zelfzeker en communicatief maar wanneer we haar volgen tijdens de laatste week middenschool blijkt ze eerder onzeker en zwijgzaam te zijn. Met haar prijs van ‘Most Quiet’ scholiere wil ze van schaamte onder de grond kruipen en tijdens een zwembadfeestje waar ze met het foute cadeau opduikt zou ze, zeker in badpak, liever niet gezien worden (behalve door de hippe jongen die haar negeert).
Lees meer »
“Dit paard verdient een beter leven,” zegt vergane rodeo glorie Sonny Steele (Robert Redford) voor de camera van Hallie Martin (Jane Fonda), “ik ga ervoor zorgen dat hij het krijgt.” Alhoewel de strijd om dierenwelzijn en de clash met louter op geldgewin focussende grote ondernemingen actualiteitswaarde heeft, oogt The Electric Horseman lekker ouderwets.
Lees meer »
THE ELEPHANT MAN
“Ik ben geen beest!” schreeuwt circusattractie John Merrick in The Elephant Man, de meestemotionele maar zeker niet minst surrealistische film van David Lynch (Blue Velvet, Mulholland Drive, Inland Empire). De slotwoorden van Tennyson zinderen na: “Niets sterft. De stroom vloeit, de wind blaast, de wolken vliegen, het hart klopt. Niets zal sterven”.
ELIZABETHTOWN
“Ik hield altijd al van het idee een verhaal van flops en fiasco’s te vertellen met midden daarin een personage dat alleen maar leeft voor de liefde”, zegt Cameron Crowe n.a.v. zijn nieuwste romantische komedie Elizabethtown, “ik schrijf vaak over zulke personages omdat ze mijn helden zijn, ze ademen mislukkingen in, spuwen ze opnieuw uit en gaan voort met leven en positivisme uitstralen”.
ELLE: De extreme passies van Isabelle Huppert
Op zijn 77ste stond de Nederlandse filmmaker Paul Verhoeven in mei j.l. te glunderen op de rode loper van het Filmfestival van Cannes. Zijn allereerste Franse film Elle (2016) zou, ondanks een sublieme Isabelle Huppert, dan wel geen prijs winnen maar werd door de internationale pers fel gesmaakt. De bewerking van het boek ‘Oh…’ van Philippe Dijan (auteur van 37°2 Le Matin) was voor velen de sterkste film uit Verhoevens carrière. De voordien vooral als ‘provocateur’ en ‘koning van de slechte smaak’ omschreven cineast bleek plots een ‘auteur’. Een eigenzinnig en subversief auteur dan wel.
Met een falende salesman-predikant, magistraal vertolkt door Burt Lancaster, schetst Richard Brooks in Elmer Gantry een ontluisterend beeld van Amerika’s obsessie voor succesverhalen.
Lees meer »