“Ofwel sterf je als een held, ofwel leef je lang genoeg om jezelf een slechterik te zien worden”. Tot dat besef wordt idealist Harvey Dent, en met hem superheld Batman, door de amorele Joker gedreven. Christopher Nolans tweede Batmanfilm blijkt zo mogelijk nog realistischer en duisterder dan Batman Begins. The Dark Knight is somber en krachtig, spiritueel en onderhoudend, visueel en dramatisch. Het is een film van zijn tijd, een commerciële hit en tegelijk ook de beste superheldenfilm aller tijden.
“Batman heeft geen superkrachten,” aldus Christopher Nolan, “op zijn geld na, hij kan alles ontwikkelen als het maar gebaseerd is op iets wat echt bestaat”. The Dark Knight vertaalt die ‘echtheid’ in een expressionistisch realisme gestoeld op technologie (Imax-actiescènes) en vakmanschap (stunts met weinig effecten). “Het moet groter aanvoelen en er groter uitzien,” vertelde de regisseur aan zijn medewerkers, “maar die grootsheid moet uit het verhaal komen”.
“Ik ben een fan van cinema die werelden creëert,” zegt regisseur Christopher Nolan, “films die een alternatief universum scheppen waarnaar je enkele uren kan vluchten”. Dat deed hij zeker met de Batman-trilogie, fantasierijke actiedrama’s waarin de superheld erg menselijk en feilbaar is. “Superman is essentially a god,” aldus Nolan, “but Batman is more like Hercules: he’s a human being, very flawed, and bridges the divide”. Dat wordt heel erg duidelijk in The Dark Knight Rises.
Na wondermooie melodrama’s (Far from Heaven, Carol), een experimentele biopic (I’m Not There) en een dramatische kinderfilm (Wonderstruck) verrast de Amerikaanse onafhankelijke filmmaker Todd Haynes met een waargebeurd David-versus-Goliath verhaal. Dark Waters vertelt de jarenlange juridische strijd tegen chemiegigant DuPonts poging chemische vergiftiging én de gevaren van Teflon verborgen te houden. Haynes fileert niet enkel het schandaal maar maakt ook de uitputtingsslag van de cynische giftige reus tastbaar. Waardoor pijn en woede voelbaar worden in dit meesterwerk.
Koning van het melodrama (Far from Heaven, Carol) Todd Haynes trekt met het sombere David-versus-Goliath verhaal Dark Waters een ander register open. Maar de uitputtingsstrijd tussen een koppig individu en de cynische chemiegigant DuPont, die chemische vergiftiging én de gevaren van Teflon verborgen tracht te houden, blijft visuele en emotionele cinema.
mei 16, 2017 // by Ivo De Kock // actueel, Algemeen, cult, drama, film, genre, regisseur, thema // Reacties uitgeschakeld voor Julie Dash’s Daughters of the Dust: Het symfonische filmgedicht dat Beyoncé inspireerde
DAUGHTERS OF THE DUST
Julie Dash’s Afro-Amerikaanse vrouwenfilm Daughters of the Dust gold in 1991 als de eerste grote bioscooprelease van een zwarte vrouwelijke filmmaker. Ruim 26 jaar later en een cultstatus rijker wordt dit symfonisch filmgedicht in een gerestaureerde versie uitgebracht.
“André de Toth is ‘a director’s director’”, zegt Martin Scorsese als introductie bij De Toths memoires ‘Fragments’, “hij is geen populair regisseur, maar een ‘unsung hero’ die vooral gewaardeerd wordt door filmmakers”. Een van die bewonderaars is Quentin Tarantino, die voor zijn sneeuwwestern The Hateful Eight de mosterd haalde bij De Toths uit 1959 daterende ijzingwekkende western Day of the Outlaw.
De Apocalyps is cool volgens onafhankelijke filmmaker Jim Jarmusch en zijn ‘greatest zombie cast ever disassembled‘. Althans, die eerste indruk laat de satirische zombie tragikomedie The Dead Don’t Die na. Maar achter de knipogen en donkere grappen schuilt de punk ‘no future’ visie van een tedere anarchist die waarschuwt voor onafwendbare rampspoed.
Met een ‘Grindhouse’ double-bill, twee Z-films verbonden door ‘camp’ trailers, wilden Robert Rodriguez en Quentin Tarantino een ‘exploitation cinema’ menu van de ultieme jaren 70 drive-in ervaring samenstellen. Het retrorecyclage concept flopte in de V.S. en de Weinsteins besloten Cannes te gebruiken als lanceerplatform voor twee afzonderlijke, met 20 minuten verlengde, ‘auteurfilms’ in Europa.
Aan sequels en reboots geen gebrek maar cultpotentieel is daarbij zelden van de partij. Uitzondering de straight-to-blu-ray dystopische actiekomedie Roger Cormans Death Race 2050. Leuk zelfrelativerend amateurisme.
