Terwijl zijn Rocky-personage vooral bezig is met ‘waardig ouder worden’ bewaakt acteur en scenarist Sylvester Stallone angstvallig de Rocky-mythe. De met Rocky I tot IV zorgvuldig opgebouwde franchise leek morsdood na miskleun Rocky V en eerbetoon Rocky Balboa maar leefde op na de Creed make-over. Creed II blijft ondanks milde sequelitis overeind.
Lees meer »
“Mijn films zijn mijn wetenschappelijke experimenten.” Een jaar nadat de zelfverklaarde David Cronenberg discipel Julia Ducournau met ‘Titane’ de Gouden Palm in de wacht sleepte, zette de Canadese grootmeester Cannes op stelten met ‘Crimes of the future’. Een adembenemende terugkeer vol horror en humor naar zijn experimentele roots. Wonderlijke en radicale cinema, het zelfportret van een kunstenaar op wie de tijd geen greep krijgt en die via film aftakeling inruilt voor transformatie.
Lees meer »
CRUISING
“De personages die mij aanspreken zijn niet slecht maar evenmin heroïsch,” benadrukt regisseur William Friedkin, “ze bevatten dingen die in elk van ons zitten. Volgens mij is iedereen in staat om goed te doen maar ook bekwaam om kwaad te veroorzaken. Het is een constante strijd in de menselijke natuur om het goede in ons boven te halen”. Dit statement verklaart waarom Friedkins film zo ambigu en omstreden zijn. Maar ook waarom ze zo boeiend zijn en blijven. En moeilijk te beoordelen zijn. Daarom is het interessant om even terug te gaan in de tijd en te zien wat we schreven (in het filmtijdschrift Andere Sinema) bij de release van Cruising, nog voor Friedkin uitgroeide tot een van onze favoriete cineasten.
Begin jaren ’80 stapelden de Stephen King verfilmingen zich op. Met The Shining, The Dead Zone en Christine zaten daar bepaald sterke films tussen maar King vond die niet beter dan Children of the Corn of Firestarter. Alleen de bescheiden maar efficiënte thriller Cujo vond genade in zijn ogen. De krachttoer van Lewis Teague krijgt nu een fraaie Blu-ray release.
Lees meer »
Dat er dingen bestaan waarvan we geen besef hebben is een van de thema’s van horrorfilms. Omdat zowel kijker als protagonist er niet open voor staan of er niet in geloven blijft het monster fictie. The Curse of La Llorona wil via een Latijns-Amerikaanse legende de grens tussen fictie en realiteit doen vervagen. En een nieuw iconisch monster creëren.
Lees meer »
In 1981 draaide de Tsjechisch-Amerikaanse cineast Ivan Passer de in sixties spirit gedrenkte ultieme seventies film Cutter’s Way. Een melancholische en bescheiden neo-noir die samen met de megalomane western Heaven’s Gate kapseisde en later net als Cimino’s film maudit de status van cultklassieker en spiegel van de Amerikaanse nachtmerrie verwierf.
Lees meer »
A DANGEROUS METHOD
Een dvd-release biedt de kans een film te herontdekken maar af en toe is het ook een gelegenheid om meer te vernemen over de bedoelingen van een cineast. “Jung, Freud en Spielrein waren niet enkel erg intellectueel en charismatisch maar ook bijzonder gedreven zegt David Conenberg in een puike ‘making of’ over de hoofdpersonages van A Dangerous Method, “ze waren briljant en hadden ook een groot ego. Het ging me niet om het feit dat ze pioniers waren, maar om de fouten die ze hebben gemaakt, over hoe onvolmaakt ze waren”.
A DANGEROUS METHOD: De ‘mind trip’ van David Cronenberg
De films van de Canadese regisseur David Cronenberg blijven moeilijk te vatten en verontrustend. Ook omdat ze de veilige afstand tussen film en kijker doorbreken. Zelf heeft Cronenberg het over “erg persoonlijke, reële uitdrukkingen van hoe ik de wereld zie. Niet op een intellectuele maar op een instinctieve, gevoelsmatige wijze. Af en toe wat ambigu”. Geen wonder dat de ‘mind trip’ A Dangerous Method behoorlijk misbegrepen was bij zijn release.
Lees meer »
DANS PARIS
“Honoré zei me dat hij een hommage aan de Nouvelle Vague voor ogen had, en we weten welke plaats Jean-Pierre Léaud daar innam,” antwoordde Louis Garrel toen Le Monde hem vroeg waarom zijn personage en vertolking naar Truffauts fetisjacteur verwees, “maar van het woord ‘hommage’ hou ik niet, het doet me denken aan een begrafenis. Ik verkies ‘citaat’. We hebben dus gespeeld met filmcitaten, een beetje op de manier van echte amateurs”.
DARKEST HOUR
“Wie anders dan Christopher Nolan zou een triomfantelijke oorlogsfilm kunnen maken over een smadelijke militaire nederlaag?” vroeg Pete Travers in Rolling Stone n.a.v. het Amerikaanse Dunkirk. Joe Wright kunnen we antwoorden na Darkest Hour, een Britse biopic waarin premier Winston Churchill de woorden zoekt om hoop te creëren in donkere tijden.