“Ik dacht lang dat ik steeds melodrama’s maak omdat ik hou van een uitvergrote realiteit en personages die intens leven,” zegt Darren Aronofsky, “maar melodrama staat voor drama met muziek, met melodie. Het is de kunst om archetypische personages te nemen en er muziek en andere zaken aan toe te voegen die het verhaal extremer maken”. Door “clichés en symbolen naar het uiterste te duwen” maakte de cineast van Requiem for a Dream, The Fountain en The Wrestler een visceraal horror-melodrama. Black Swan is een meesterwerk.
In 1982 leek Blade Runner niet voorbestemd om een cultklassieker te worden. Ondanks de visuele kracht van deze grimmige Philip K. Dick-verfilming. Ridley Scotts dystopische sciencefictionfilm flopte commercieel en de cineast betreurde opgedrongen wijzigingen. Kritische herwaardering opende echter de deur voor herwerkingen. Na de ‘Director’s Cut’ uit ‘92 volgt nu een ‘Final Cut’. De film zoals de regisseur hem voor ogen had. Een unieke ‘Collector’s Edition’ boxset vergelijkt de vijf versies en duidt dit meesterwerk.
“If only you could see what I’ve seen with your eyes” zegt ‘replicant’ Roy Batty in Blade Runner. Heerlijk dubbelzinnig. Zowel “Kon je maar met jouw ogen zien wat ik gezien heb” als “Kon je maar zien wat ik zag door jouw ogen” (letterlijk). De in Hollywood populaire Nederlandse acteur Rutger Hauer blijft even mysterieus en ondoorgrondelijk als zijn meest legendarisch personage, de anno 2019 door een grauw LA dolende ‘synthetische mens’ Batty. “Hij opereert heel intuïtief en gaat volstrekt zijn eigen gang” benadrukt documentairemaakster Simone de Vries. Een gesprek met een erg open ‘zoeker’.
Bij zijn release in 1982 flopte Blade Runner. Wat de weg opende voor een cultstatus én een ‘Director’s Cut’ die in 1991 de geschiedenis herschreef. Ineens was Ridley Scotts toekomstthriller een klassieker. Meer nog, de filmpers sprak over “de belangrijkste en meest invloedrijke sciencefiction film van de jongste 30 jaar”.
BLADE RUNNER SEQUEL: Concept art voor het ‘Untitled’ project
Denis Villeneuve, regisseur van Incendies en Sicario, start in juli 2016 de opnamen van een nog titelloze Blade Runner sequel. Dit vervolg zou zich naar verluid enkele decennia na Ridley Scotts originele film van 1982 afspelen en Harrison Ford, die in Star Wars The Force Awakens al opnieuw in de huid van Han Solo kroop, is gecast als Rick Deckard. Over het verhaal dat Hamptom Fancher en Michael Green schreven is weinig meer bekend dan dat het geïnspireerd is door de roman van Philip K. Dick ‘Do Androids Dream of Electric Sheep’ die reeds aan de basis van de originele sciencefiction cultfilm lag.
“Ik denk, dus ik ben” zei replicant Pris in Ridley Scotts op Philip K. Dicks ‘Do Androids Dream of Electric Sheep?’ gebaseerde distopische scifi klassieker Blade Runner. “De toekomst van de soort wordt duidelijk” belooft de trailer van Blade Runner 2049. Gelukkig koestert Denis Villeneuve twijfel.
Blade Runner 2049 leek een slecht idee. De zoveelste marketing-gestuurde lancering van een blockbuster franchise. Maar gelukkig is Denis Villeneuve zelf geen fan van ‘moderne’ herwerkingen van jaren ’80 films en geeft hij een contemplatieve twist aan het immersive cinemaspektakel. Door ons onder te dompelen in de geest en het emotionele leven van de protagonisten van het door Philip K. Dick en Ridley Scott geïnspireerde distopische neo-noir sciencefictionverhaal maakt Villeneuve zijn eigen The Godfather Part II. Een sequel die beter (dramatischer, diepgaander en intenser) is dan de originele Blade Runner.
“Roger Deakins behoorde tot de kleine groep waarmee ik Blade Runner 2049 voorbereidde,” stelt regisseur Denis Villeneuve in een making of, “hij was vanaf het begin de vader van de filmtaal. Dus het is net zo goed zijn film als de mijne. Het behoort tot het beste wat hij gedaan heeft.” Dat vond de Academy ook zodat Deakins terecht met een Oscar aan de haal ging.
“Er zijn zo weinig mensen met een geweten in Hollywood” klaagde Blake Edwards. Als erfgenaam van Ernst Lubitsch en Leo McCarey groeide hij uit tot een moreel filmmaker gespecialiseerd in komedies. Een auteur die zijn flair voor visuele en fysieke humor bewees met de Pink Panther-reeks, The Party, S.O.B., A Fine Mess, Micki and Maude, Skin Deep en Blind Date.
De grote leegtedie schuilgaat achter roem en rijkdom fascineert Sofia Coppola. In The Virgin Suicides, Lost in Translation, Marie Antoinette en Somewhere doorprikte ze met milde ironie gepriviligeerde individuën om eenzaamheid, communicatiestoornissen en vervreemding bloot te leggen terwijl ze in The Bling Ring opnieuw little girls lost opvoert, aan uiterlijke schijn verslaafde teenagers die in het glamour-zieke Los Angeles gaan stelen van the rich and famous om erbij te horen.
