“La vie n’est pas celle qu’on a vécue, mais celle qu’on se souvient d’avoir vécue pour la raconter.” Met dat citaat van Gabriel Garcia Marquez opent Costa-Gavras zijn aan zijn vrouw Michèle Ray opgedragen autobiografie ‘Va où il est impossible d’aller‘. Letterlijk en figuurlijk een kanjer.
Lees meer »
“A rocket ride to the potential future of cinema.” Zo omschrijft monteur Walter Murch ‘Live Cinema and Its Techniques’, heb boeiende essay van Francis Ford Coppola.
Lees meer »
“Il n’est pas un jour sans que je pense à elle, sans que je me questionne sur qui elle était, ce qu’elle amait…” Dat schrijft Emeraude Nicolas aan Bulle Ogier en aan ons, lezers van Pascale Ogie ma soeur, een indrukwekkend en mooi boek over de veel te vroeg gestorven Franse actrice Pascale Ogier.
Lees meer »
NICOLAS ROEG in WALKABOUT
“Wat God doet lachen is mensen die plannen maken” zei Nicolas Roeg. De Britse filmmaker van Walkabout, Don’t Look Now, Insignificance en drie films die we rangschikken bij de beste films ooit – The Man Who Fell to Earth, Bad Timing en Eureka – is niet meer. Roeg werd 90. “Mirrors are the essence of movies” herhaalde hij steeds en daarom willen we dringend de ultieme David Bowie film The Man Who Fell to Earth opnieuw zien. En zijn memoires The World is Ever Changing opnieuw ter hand nemen.
Guido Eekhauts nieuwste literaire thriller heeft een intrigerende titel. Het huwelijk van tijd en ijs doet dromen van filosofische bespiegelingen en poëtische metaforen. Van een versmelting van actie en mysterie. En origineel is deze mix van misdaadverhaal en fantastiek beslist. Helaas beklijven de personages niet echt. Gelukkig weet de thrillerspecialist wel de vaart te houden in het verhaal en blijven de ideeën prikkelend. Terwijl melancholie, tragiek en moraliteit opduiken en het avontuur ons bevraagd. Een thriller met meerwaarde.
Lees meer »
PETER BOGDANOVICH IN SAINT JACK
Peter Bogdanovich. Een Amerikaanse outsider met een chaotische carrière, een maker van onvergetelijke films die als regisseur in de vergetelheid belandde. Als minst bekende filmmaker van de New Hollywood generatie die eind jaren zestig de droomfabriek overnam bleef Bogdanovich in de schaduw van Francis Coppola, Martin Scorsese en Steven Spielberg. Om, na enkele commerciële en artistieke successen, zijn ster te zien uitdoven in de jaren 80.
Wanneer docente Monika Triest in 2019 terugkeert naar de Verenigde Staten doet ze dat om te onderzoeken of de progressieve verzetsbewegingen waarbij ze vroeger actief betrokken was, nog ‘leven’ in het Trump tijdperk. Gesprekken met vrienden die strijden tegen racisme, uitbuiting en vrouwendiscriminatie leiden tot een boek: ‘Het andere Amerika’. De ondertitel ‘In de schaduw van Trump’ zet de toon: de ‘America First’ politiek van president Donald Trump bepaalt de agenda, progressief Amerika is in het verzet gedrongen. De rijke ervaring en traditie op dat vlak zal activisten echter helpen. Dat hoopt Triest alleszins.
Lees meer »
Zeven jaar was Sieg Maandag toen hij samen met 50 andere Nederlandse kinderen bevrijd werd uit het concentratiekamp Bergen-Belsen. Zijn vader overleefde de Holocaust niet maar Sieg vond eerst zijn moeder terug, ontmoette jaren later zijn grote liefde Karen en ontdekte uiteindelijk ook zijn andere grote liefde, het schilderen. Echtgenote Karen Maandag-Ralph schreef samen met Dawn Skorczewski een mooie biografie: ‘Sieg Maandag. Leven en kunst in de schaduw van Bergen-Belsen.’ Een tocht van gruwel naar schoonheid.
Lees meer »
ALFRED HITCHCOCK
Alfred Hitchcock inspireerde tal van filmmakers, maar ook romanschrijvers bleken zodanig gefascineerd door de master of suspense, als mens én als filmmaker, dat ze vaak zijn stijl en thema’s opvoerden in hun werk. Met De Vertigo moorden gaat J. Madison Davis nog een stap verder, hier is de cineast ook een personage in, hoe kan het ook anders, een thriller.
JAMES ELLROY
James Ellroy is een schrijver die misverstanden en onbegrip teweeg brengt. Critici vergelijken hem met de ‘witte pitbull’ waarmee hij op de omslag van enkele boeken poseerde. Alleen was deze ‘smart motherfucker‘, zoals Ellroy hem in My Dark Places beschrijft, een bull terriër (een lieve hond in een ruwe verpakking). Interviewers trachten dan weer Ellroy uitspraken te ontlokken over realisme, research en politieke standpunten. Dingen die totaal niet relevant zijn voor het soort literatuur dat Ellroy schrijft: snel, obsessief, donker, persoonlijk, riskant en emotioneel.